ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 96

        พ่อค้าอู๋

        โจวผิงสหายที่เพิ่งรู้จักกันภายในงานชุมนุมพ่อค้าแห่งนี้ชี้นิ้วของตัวเองไปด้านหน้ากล่าวขึ้นมา  “ ดูนั่นสิคนสำคัญเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้แล้ว” 

        จางหยวนลบยากเลยใช้ดวงตาของตนเองมองตามไปไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่ใช้ดวงตาของตนเองมองไป 

        พวกผู้คนบริเวณรอบๆเองก็เริ่มใช้ดวงตาของตัวเองมองไปที่ผู้ที่ก้าวเดินเข้ามาภายในงานจุดเลย

        การเคลื่อนไหวทั่วทั้งห้องโถงหยุดลงในพริบตาความสนใจทั้งหมดหันไปสนใจล่ะก็จับจ้องกับชายผู้นั้น

        โดยผู้ที่ก้าวเดินเข้ามาเป็นชายวัยกลางคนร่างกายสูงโปร่งสวมใส่เสื้อผ้าผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มลวดลายสีทอง มีบุคลิกท่าทางเคร่งขรึมจริงจังบนใบหน้าเต็มไปด้วยออร่าแห่งความน่าเกรงขาม

        ชายผู้นี้มองดูจากสายตาอายุน่าจะสักราวๆประมาณห้าสิบปีบุคลิกท่าทางของมันแตกต่างจากคนธรรมดาหรือพวกพ่อค้าภายในสถานที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง 

        มองดูก็รู้ได้ในทันทีมันแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป

        อีกทั้งเมื่อเดินทางเข้ามาภายในงานผู้คนมากมายภายในสถานที่แห่งนี้ต่างพาลุกขึ้นก้มศีรษะของตนเองลง

        จางหยวนสงสัยถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ ชายคนนั้นคือผู้ได้อย่างนั้นหรือขอรับ?”

        เมื่อเขาถามออกไปแบบนั้นโจวผิงกำลังนั่งอยู่ข้างๆแสดงใบหน้าตื่นตระหนกตกใจ “ นี่เจ้าไม่รู้จักเขาอย่างนั้นหรือ?”

        จางหยวนแสดงใบหน้าฉงน

        เมื่อโจวผิงมองเห็นแววตาที่ว่างเปล่าของจางหยวนจึงรู้ได้ทันทีว่าไม่รู้จักจริงๆ

        “ นั้นก็นายท่านอู่อย่างไรละ ”

        เมื่อได้ยินแบบนั้นจึงรู้ได้ในทันทีว่าผู้ที่อยู่ด้านหน้าและกำลังเดินเข้ามาภายในงานแห่งนี้คือผู้ที่จัดงานขึ้นมา

        เขาเป็นคนที่จัดงานชุมนุมจอมยุทธขึ้นมาและเป็นคนที่จางหยวนสืบหาข้อมูลมาตลอดเป็นเวลาหลายวัน

        “ นั่นเองอย่างนั้นหรือขอรับนายท่านอู๋ข้าเพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรก”

        “ เคยพบเจอเป็นครั้งแรกถ้าเช่นนั้นขอถามหน่อยได้หรือไม่ว่าเจ้าเดินทางเข้ามาภายในงานแห่งนี้โดยผู้ใดกันแน่”

        “ ไม่ใช่ว่ารู้จักกับนายท่านอู๋งั้นรึ? ” โจวผิงแสดงใบหน้าสงสัยขึ้นมาในทันที

        ในตอนนี้มันเริ่มสงสัยที่มาที่ไปของชางหยวนแล้วว่าเข้ามาภายในงานแห่งนี้ได้อย่างไร 

        จางหยววนหลังจากที่ได้ยินคำถามแบบนั้นก็พูดออกไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่ปกปิด “ ข้าเดินทางเข้ามาภายในงานแห่งนี้ผ่านจดหมายเทียบเชิญท่านพ่อค้าเหอน่ะขอรับ”

        “ พ่อค้าเหอ.. ” โจวผิงก้มใบหน้าคิด 

        “ ถ้าเป็นพ่อค้าแซ่เหอและมีอำนาจในการใช้จดหมายเทียบเชิญก็คงจะเป็นญาติผู้น้องของนายท่านอู๋สินะ”

        “ อย่างนี้นี่เองมีหน้าเล่าตัวของเจ้าถึงไม่รู้จักอู๋ที่แท้ก็ได้รับคำแนะนำผ่านเหอมา ”

        “ ถึงจะพูดว่าได้รับคำแนะนำก็เถอะขอรับแต่ว่าตัวของข้าก็พบเจอท่านพ่อค้าเพียงแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นไม่รู้อะไรเลย”

        “ เห็นแบบนั้นแต่ว่าในฐานเหอเป็นพ่อค้าอัญมณีและเครื่องประดับที่มีชื่อเป็นอย่างมากเขาถือว่าเป็นคนที่มีความร่ำรวยอยู่อันดับต้นๆของทางฝั่งตะวันออกเลยนะ ”

        “ อัญมณีของเขาถูกคัดเลือกเข้าไปภายในวางหลายสิบหรือหลายร้อยชิ้นล้วนแล้วเป็นอัญมณีชั้นยอดเป็นเครื่องประดับที่ถูกทำขึ้นมาอย่างปราณีต”

        หลังจากที่ได้ยินคำพูดของโจวผิงจางหยวนเองก็รู้แล้วว่าคนผู้นั้นดูเหมือนว่าจะไม่ธรรมดาจริงๆ

        แล้วเมื่อได้รู้ความจริงแบบนี้มันก็เป็นอย่างที่เขาคิดพ่อค้าแซ่เหอผู้นั้นไม่ธรรมดา 

        “ หึ..หึ…หึ..  ” จางหยวนส่งเสียงหัวเราะภายในลำคอเพื่อกลบเกลื่อน

        “ ถ้าเช่นนั้นนายท่านอู๋ที่อยู่ด้านหน้าแล้วขอรับเป็นคนอย่างไร? ” จางหยวนถามออกมาเผื่อว่าอีกฝ่ายจะมีข้อมูล

        เพราะว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาก็สืบเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้นเรียกได้ว่ากับอีกฝ่ายแทบจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยเพราะแบบนั้นจึงกล่าวได้ว่าถ้ามาสอบถามกับคนผู้นี้บางทีก็อาจจะรู้เรื่องราวที่ลึกลงไป

        “ นั้นสิน่ะถ้าจะถามว่าเป็นคนอย่างไรนายท่านอู๋เป็นพ่อค้าที่เรื่องชื่อมากและเป็นที่นับหน้าถือตาและเคารพแก่ผู้คนจำนวนมากทางด้านฝั่งตะวันออก”

        “ โดยกิจการที่นายท่านอู๋กำลังดูแลอยู่มีมากมายการค้าขายเองก็มีตั้งแต่การค้าขายข้าวสารอาหารหรือแม้กระทั่งเนื้อสัตว์”

        “ เรียกว่าการค้าทางด้านฝั่งตะวันออกนายท่านเป็นคนดูแลและจัดการแทบจะทั้งหมด”

        “ ไม่ว่าจะดูแลจัดการกิจการใดก็เจริญรุ่งเรืองด้วยความคิดเป็นที่รู้จักแก่ผู้คนมากมาย ”

        “ ถ้าลองนับดูแล้วตอนนี้กิจการที่อยู่ภายในมืออู๋แห่งเมืองจินหลงคงจะมีไม่ต่ำกว่ายี่สิบกิจการอย่างแน่นอน” โจวผิงกล่าวออกมาถึงความเยี่ยมยอด

        หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นจางหยวนไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

        การที่เขาจะสามารถเชิญผู้คนทั่วทั้งใต้หล้าเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้ได้

        นั่นย่อมแสดงว่าเขาต้องเป็นที่เคารพแก่เหล่าผู้คนมากมายและต้องเป็นคนที่ยืนอยู่ในระดับแนวหน้าของพ่อค้า

        “ ส่วนเรื่องนิสัยใจคอเป็นที่เคารพรักแก่ผู้คนมากมายเพราะว่าเป็นคนใจกว้างแถมยังมีภาวะและท่าทางที่เป็นผู้นำเป็นอย่างมาก”

        “ ถ้ามองถึงคนที่เป็นจุดสูงสุดของทางด้านการค้าฝั่งตะวันออกก็คงจะไม่พ้นนายท่านอู่อย่างแน่นอน”

        “ แต่มองดูแล้วมันก็มีเรื่องบางอย่างที่น่าประหลาด ”

        “ เรื่องบางอย่างที่น่าประหลาดอย่างนั้นหรือขอรักหมายถึงเรื่องอะไร?” จางหยวนแสดงใบหน้าสงสัยมากขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงใบหน้าครุ่นคิด

        “ คือว่าเรื่องที่น่าประหลาดก็คือด้วยเงินทองแล้วก็กิจการตอนนี้ของนายท่านอู๋”

        “ สามารถขยับขยายแล้วก็ทำให้กิจการของตนเองเติบโตเข้าไปภายในส่วนกลางของราชวงศ์ได้แล้ว”

        “ แม้กระทั่งจะกระจายตัวไปตามสถานที่ต่างๆก็น่าจะสามารถสร้างรากฐานให้กิจการได้อย่างง่ายดาย” 

        “ น่าจะทำให้กิจการของตนเองเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วและขยับขยายพื้นที่อาณาเขตของกิจการมากขึ้นไปอีก ”

        “ แต่เรื่องที่น่าประหลาดก็คือนายท่านอู๋กลับไม่ทำเช่นนั้นในตอนนี้แม้ว่าจะสามารถขยับขยายกิจการของตนเองได้แต่กลับทำเพียงแค่ภายในพื้นที่ของฝั่งตะวันตก”

        “ นี่คือเรื่องที่ผู้คนมากมายต่างพากันสงสัยและตั้งคำถามจนถึงปัจจุบัน”

        “ พวกเขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเหตุใดทางด้านของนายท่านอู๋จึงไม่คิดขยับขยายกิจการของตนเองเข้าไปที่เมืองอื่นๆ”

        “ บางทีถ้าขยับขยายกิจการเข้าไปภายในส่วนกลางของราชวงศ์ ”

        “ คงจะทำให้กิจการเติบโตและก็สร้างกำไรก้อนโตได้แต่กลับไม่ทำแบบนั้น”

        เรื่องนี้เป็นข้อสงสัยของผู้คนมากมายจนถึงปัจจุบันเมื่อมองถึงอำนาจของตระกูลอู๋สามารถขยับขยายกิจการใหญ่โตได้มากกว่านี้แต่กลับไม่ทำในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

        จางหยวนเองก็มองว่าเรื่องนี้มันน่าจะแปลกเช่นเดียวกัน

        เขายกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาลูบไปข้างพยักหน้าขึ้นลง “ บางทีเรื่องนี้มันอาจจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังก็ได้ขอรับ”

        “ ถ้ามองถึงอีกหนึ่งมุมมองคนอย่างอู๋ที่สามารถขยับขยายกิจการของตนเองใหญ่โตจนกลายเป็นศูนย์กลางการค้าขายฝั่งตะวันออกได้เช่นนี้”

        “ ยอมเป็นคนที่มีเหตุผลการที่เขาไม่ขยับขยายการค้าของตนเองเข้าไปภายในเมืองหลวงหรือว่าส่วนกลางของราชวงศ์ย่อมมีเหตุผลอยู่แล้ว” จางหยวนกล่าว

        “ นั้นก็ถูกต้องน่าจะเป็นจริงอย่างที่จะพูด ”

        อู๋เว่ยเป็นพ่อค้าที่มีอำนาจอยู่ภายในมือมากมายการค้าทางด้านฝั่งตะวันออกเขาเองก็เป็นศูนย์กลางการค้าทางด้านฝั่งตะวันออก

        เเต่กลับเป็นคนที่มีความคิดลึกลับผู้คนส่วนใหญ่ไม่สามารถล่วงรู้ความคิด

        อู่เว่ยเดินมุ่งตรงไปยังที่นั่งตำแหน่งประธานที่ตั้งอยู่ด้านหน้าสุด

        เมื่อมันเดินตรงไปนั่งรวมบริเวณตำแหน่งนั้นก็แสดงท่าทางที่สงบนิ่งยกชาเบื้องหน้าของตนเองขึ้นมาดื่มอย่างช้าๆ

        ตอนนี้กำลังรอแขกที่เดินทางมาให้เดินทางมาก่อน

        ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

        พวกเหล่าพ่อค้าที่โดนเชิญมาเข้าร่วมงานชุมนุมครั้งนี้เริ่มทยอยตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่คนแล้วงานเลี้ยงก็กำลังจะเริ่มขึ้น

        จบบท