(Nc25+) อะไรก็ยอม Somebody to you

แทนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดฝา ยื่นเข้ามาใกล้ปาก “อื้อ..”

“แค่ยกหัวนิดเดียว”

ม่านหมอกชะงักมองหน้าเขา ก่อนจะทำตามอย่างว่าง่ายผิดปกติ น้ำเย็นไหลผ่านลำคอ ชโลมความร้อนในร่างกายทำให้โลกกลับมาชัดขึ้นอีกครั้ง

แทนกำลังจะดึงขวดออกแต่ในวินาทีนั้น พรูด—!น้ำที่ยังค้างอยู่ในโพรงปากถูกพ่นใส่หน้าเขาเต็ม ๆ

“แค่ก! แค่ก!” ม่านหมอกแกล้งไอแรง ทำหน้าเหมือนคนสำลักน้ำจริงจัง

“โทษที…ฉันสำลัก!”

หยดน้ำไหลจากปลายคางของแทน จนเสื้อเปียกชุ่มแนบเนื้อแผ่นอกแน่น

ลานฝึกเงียบสนิท ม่านหมอกแอบหรี่ตาข้างหนึ่ง รอดูปฏิกิริยา ด้วยหัวใจเต้นแรง หนึ่งก็กลัว และอีกหนึ่งก็…สะใจ

“คุณ…” แทนพูดช้า ๆ เช็ดหน้าตัวเองด้วยหลังมือ “…กล้าดีนี่”

ม่านหมอกยิ้มมุมปาก ส่งเสียงแหบ แต่แววตาเป็๞ประกาย

“หายกัน..เมื่อกี้นายทำฉันเกือบตาย”

แทนมองเขานิ่ง และนิ่งเสียจนม่านหมอกเริ่มคิดว่า…อาจเล่นแรงไปก่อนที่แทนจะถอนหายใจ

“พรุ่งนี้” เขาพูดเสียงเรียบ

“ผมจะเอาขวดแบบฝาเปิดยากมา”

ม่านหมอกหลุดหัวเราะทั้งที่เจ็บทั้งตัว “คนบ้า…”

แทนวางขวดลงลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาให้ “ลุก”

ม่านหมอกมองมือนั้น ยังยิ้มเ๽้าเล่ห์ไม่หาย แต่ก็จับไว้แรงดึงยังมั่นคงเหมือนเดิม

“จำไว้นะ” แทนพูดเสียงเรียบ “คุณเอาคืนได้”

เขาพยุงเด็กดื้อให้ยืนตรง “แต่ผมไม่แพ้”

ม่านหมอกเงยหน้ามอง หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้เหตุผล

“งั้น…เจอกันใหม่พรุ่งนี้”

แทนมองเขาก่อนจะตอบสั้น ๆ “ผมรออยู่แล้ว”

หลังอาบน้ำเสร็จกลิ่นอาหารลอยออกมาจากครัวเล็ก ๆ ของศูนย์ฝึก เป็๞กลิ่นเรียบง่ายข้าวสวยร้อน ๆ กับกับข้าวไม่กี่อย่าง แต่สำหรับม่านหมอก มันคือกลิ่นของกับดัก

เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ กอดอกแน่น จ้องจานตรงหน้าเหมือนมันจะลุกขึ้นมาทำร้ายเขาได้

“นายทำเอง?”เสียงเอ่ยถามเรียบๆ แต่แฝงด้วยความระแวง

ขณะที่แทนพยักหน้ารับ “ครับ”

“ไม่ใส่อะไรแปลก ๆ ใช่ไหม”

“พริกสิบเม็ด เกลือครึ่งกระปุก หรือยานอนหลับ?”

แทนหายใจเหนื่อย ตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมต้องใจเย็นอดทนกับเด็กปากร้ายคนนี้ด้วยนะ เขาจ้องมองใบหน้าม่านหมอกอย่างแน่นิ่ง ก่อนตอบ

“ผมฝึกบอดี้การ์ด”

“ไม่ใช่นักฆ่า”

ม่านหมอกยกคิ้ว “ก็ไม่แน่” เขานำช้อนเขี่ยข้าวไปมา ไม่ยอมตักเข้าปาก

“ไม่กิน?”แทนเอ่ยถาม รู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับคนตรงหน้า “ผมกินนะ”

ม่านหมอกตอบง่วนๆ ทั้งที่ท้องหิวแทบแย่

“แค่อยากรู้ว่านายตั้งใจให้ฉันรอดหรือไม่”

แทนถอนหายใจ เขาลุกยืนขึ้นหยิบจานของตัวเองไปที่อ่าง

“งั้นไม่ต้องกิน” เขาเอื้อมมือไปหยิบจานของม่านหมอก

“เดี๋ยว!” ม่านหมอกรีบคว้าจานไว้ “ใครบอกว่าไม่กิน!”

“ลีลา” แทนพูดเสียงหงุดหงิด “ผมไม่ชอบเสียเวลา”

ม่านหมอกกัดฟัน ก่อนจะตักข้าวเข้าปากอย่างไม่เต็มใจเคี้ยวเงียบ

“อื้ม…ก็โอเค” เขาพูดทั้งที่ข้าวยังเต็มปากเพราะความหิว

“แต่ซอสเค็มไปนิด”

แทนเลิกคิ้ว “ผมชิมแล้วนะ”

“ลิ้นนายคงด้าน” ม่านหมอกว่าหน้าตาเฉย

แทนไม่เถียง แต่กลับรีบหันมาตักของตัวเองกิน เพื่อลองดูว่าซอสที่เขาทำ เค็มอย่างที่อีกคนบอกจริงไหม ในจังหวะนั้นม่านหมอกเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นซอสสีเข้ม เลอะอยู่ตรงมุมปากแทนเล็กน้อย

เขาหยุดเคี้ยวมองอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนศิลปินที่เห็นรายละเอียดเล็ก ๆ บนภาพวาด

“นาย…กินเลอะเป็๲เด็ก”

แทนชะงัก ยกหลังมือขึ้นเช็ด แต่ดูเหมือนจะไม่โดนจุดนั้น

“ยังอยู่” ม่านหมอกพูด พลางทำหน้าเบื่อหน่าย

ก่อนจะเอื้อมมือไป นิ้วเรียวแตะลงที่มุมปากของแทน มันเบาและใกล้มากจนทำให้แทนตัวแข็งทื่อในทันที

กว่าที่แทนจะได้ขยับตัว ม่านหมอกก็ปาดซอสออก แล้ว…นำนิ้วที่ปาดซอสนั้นส่งเข้าปากตัวเอง แล้วกินอย่างหน้าตาเฉย

“อืม..ก็ไม่เค็มขนาดนั้น”

ลมหายใจในห้องเหมือนหยุดไปวินาทีหนึ่ง แทนหน้าแดงวาบ ชัดเจนจนปิดไม่มิด เขารีบดื่มน้ำ รวดเดียวหมดแก้ว จากนั้นก็รีบลุกขึ้น เก็บจานด้วยความเร็วผิดปกติ

“อิ่มแล้ว” เขาพูดสั้น ๆ ไม่หันกลับมา

ขณะที่ม่านหมอกมองตาม ดวงตาแวววาวเล็กน้อยไม่ใช่เพราะชัยชนะ แต่เขากำลังค้นพบอะไรบางอย่าง

แทน…ไม่ได้กลัวคำพูด ไม่ได้กลัวการเถียง แต่กลัวการเข้าใกล้ เขายิ้มบาง ๆ พึมพำกับตัวเอง “หึ!.เสร็จฉันแน่.. ลุง…”

เสียงจานกระทบกันดังผิดปกติ แทนยืนหันหลัง พยายามทำให้หัวใจให้เต้นช้าลง เขาไม่รู้ว่าเด็กดื้อคนนี้ ตั้งใจหรือไม่

แต่เขารู้ตัวดีว่า ระยะห่างที่เขาคุมได้ทั้งวัน มันพังลง…เพราะนิ้วมือเดียวของม่านหมอก

........................................