ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง 苏王妃

ชายหนุ่มลุกขึ้นจะเดินตามนางเข้าไปในห้องอุ่น แต่เมื่อเห็นเฉินหลิงกับเฉินชิงชิงยืนเฝ้าประตูอย่างแน่นหนาก็เข้าใจได้ทันที...นางไม่อยากเห็นหน้าเขาในยามนี้!

คล้ายกับว่าอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปมันย้อนขึ้นมาอุดกั้นที่ลิ้นปี่จนจุกไปหมด ฮั่นอ๋องยกมือขึ้นนวดอก ยอมถอยออกมาจากห้องแต่โดยดี

เขาเดินทอดน่องอยู่ในสวน ครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าหวางเฟยกำลังโกรธข้าอยู่”

“หวางเฟยไม่ได้ต่อว่าหวางเย่เสียหน่อย จะโกรธได้อย่างไรขอรับ” จางเจี้ยนตั้งคำถาม ขณะเดินถือโคมเยื้องอยู่ด้านหน้า

จูเกาเซวียนถอนหายใจหงุดหงิด นึกถึงของที่เพิ่งซื้อกลับมาแต่กลับไม่มีโอกาสได้ให้ก็ยิ่งขุ่นเคืองใจ “เจ้าจะไปเข้าใจอันใด นางเป็นภรรยาข้า แค่เสียงถอนหายใจเบาๆ ของนางข้าก็รู้แล้วว่านางกำลังไม่พอใจ”

เขาแบมือออกสองข้าง กดขึ้นลงหนักๆ สุ้มเสียงอัดอั้นเหลือกำลัง “แต่ข้ากลับไม่เข้าใจว่านางไม่พอใจข้าเรื่องใด”

“เหตุใดหวางเย่ไม่ถามเล่าขอรับ” จางเจี้ยนอดบ่นไม่ได้

จูเกาเซวียนเหลือบมองบ่าวโง่คนนี้ แล้วตบศีรษะทึบๆ ของเขาไปทีหนึ่งก่อนจะกลับเข้าเรือน เรียกหาน้ำร้อนเสียงดัง

ขณะแช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำร้อนก็ยังไม่หยุดคิด

คิ้วกระบี่กดลึก ภาพสีหน้าเรียบนิ่งของซูอันหนิงยังติดตา แม้แต่รอยขยับเล็กๆ ตรงหว่างคิ้วที่ปรากฏขึ้นเพียงพริบตาเดียวเขาก็จำได้ พอถามเรื่องชายารองแล้วแววตาของนางก็เปลี่ยนไป

หรือว่าจะเป็นเรื่องชายารอง?

หัวใจของเขาเต้นสะดุด ปวดแปลบขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาลืมตาขึ้นยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมอกแล้วกดนวดเบาๆ

เหตุใดจู่ๆ นางจึงได้ถามเรื่องชายารอง หรือจะมีข่าวลือข้างนอกอีกแล้ว!

ชายหนุ่มสะท้านขึ้นทั้งร่าง เขาขยับตัวรวดเร็วจนน้ำกระฉอกออกนอกอ่าง

เขาลืมเรื่องที่ตนเองคุ้มกันคุณหนูหวังกลับเข้าเมืองไปเสียสนิท ก็แค่พานางมาส่งที่หน้าประตูเมือง ไม่ได้ส่งถึงจวนด้วยตัวเองด้วยซ้ำ เหตุใดจึงมีข่าวลือเกิดขึ้นอีกแล้ว

แววตาของจูเกาเซวียนแข็งกร้าว โทสะลุกโหม ไร้ทางให้ระบายออกจนเส้นเอ็นที่ขมับปูดนูน เขาลุกขึ้นจากอ่างอย่างฉับพลัน จางเจี้ยนรีบเข้ามาช่วยผู้เป็นนายสวมเสื้อ กลิ่นหอมของน้ำมันหอมที่ชโลมลงบนผิวทำให้ความโกรธของเขาเบาบางลง

ความคิดของเขาคลายออกไปครู่หนึ่ง

“กลิ่นไม่เหมือนเดิม ของหวางเฟยหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ เป็นของขวัญ ที่หวางเฟยทำส่งเข้าวังพ่ะย่ะค่ะ”

เขากลับชอบกลิ่นที่นางใช้มากกว่า นางก็เหมือนเหมยกุย หากแตะไม่ระวังก็จะโดนหนามเกี่ยวจนได้เลือด แต่ทำเช่นไรได้ เหมยกุยแม้มีหนามแหลม แต่ก็งดงามและมีกลิ่นหอมตราตรึง...เหมือนกับนาง

“ต่อไปใช้ของหวางเฟย ข้าชอบกลิ่นนั้น”

จางเจี้ยนรับคำ ขณะหยิบเสื้อตัวในขึ้นมาสวมให้เจ้านาย

จูเกาเซวียนมองสาบเสื้อขณะมัดเชือกด้านหน้า ปลายนิ้วของเขาชะงัก กดลูบตะเข็บเย็บบิดๆ เบี้ยวๆ แรงขึ้น โทสะพลันพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง

“เดี๋ยวนี้ช่างเย็บปักไม่มีตาหรือไร ตะเข็บเย็บเบี้ยวเช่นนี้ก็นำมาให้ข้าสวม ถอดออก!”

เขาดึงปมเชือกแรงๆ จางเจี้ยนลนลานตอบเสียงเบา “หวางเย่ นี่คือเสื้อที่หวางเฟยเย็บเองพ่ะย่ะค่ะ”

ราวกับถูกน้ำเย็นราดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หัวใจของจูเกาเซวียนหดเกร็งขึ้นมาทันใด มือที่กำลังดึงเชือกหยุดชะงัก ชายหนุ่มหันขวับไปมองทางประตูเชื่อมห้องหลักราวกับโจรผู้ร้ายกลัวว่าจะถูกคนจับได้

นิ่งอยู่นานจนเริ่มได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นระส่ำ เสียงของเขาแหบเบายามเอื้อนเอ่ย “หวางเฟย...เย็บเองหรือ”

“ลี่หนานบอกว่า เสื้อชุดนี้หวางเฟยเย็บเอง ตั้งใจเย็บเสื้อใหม่ให้หวางเย่สวมขึ้นปี แต่เพราะฝีมือเย็บออกมาไม่ดีจึงส่งแค่เสื้อตัวในมาของรับ”

จูเกาเซวียนกัดฟันแน่น เหงื่อค่อยๆ ผุดขึ้นช้าๆ

บ้าเอ้ย! นางคงไม่ได้ยินหรอกกระมัง...

ภายในห้องนอนหลัก

ซูอันหนิงได้ยินคำพูดของเขาทุกคำ เดิมทีนางนั่งอยู่ริมเตียง รอเขาเข้านอนนางจะนอนด้านนอก แต่พอได้ยินคำพูดของเขานางก็กำหมัดแน่น แค่นเสียงเหอะ! ออกมาคำหนึ่ง ปลดม่านมุ้งลงแล้วขึ้นเตียงนอนทันที

ครู่ต่อมาจูเกาเซวียนก็เดินออกมาจากห้องข้าง มองเงาม่านที่ไหวเบาๆ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปชะโงกดู เห็นนางนอนแล้วจึงได้ถอนใจอย่างโล่งใจ

นาง...ไม่ได้ยินก็ดีแล้ว

ชายหนุ่มแหวกม่านออก เหน็บชายผ้าห่มให้นาง ลูบผมนางเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน

ซูอันหนิงลืมตาขึ้นใต้เงาสลัวของตะเกียงที่กำลังไหววูบวาบ มือที่วางบนที่นอนกำช้าๆ

ดึกแล้ว เขาไม่นอนที่นี่...หรือจะกลับไปนอนเรือนหน้าเช่นเดิม

หลายวันก่อน ความสัมพันธ์เหมือนเพิ่งจะดีขึ้น ยามนี้นางถึงเพิ่งรู้ตัว ที่ผ่านมาเขาก็แค่โทษตัวเองที่ปกป้องนางไม่ได้เท่านั้น

ดวงตาของนางลืมค้าง เตียงนอนกว้างใหญ่ คล้ายจะเย็นลงกว่าทุกขณะ

ได้แต่ตักเตือนตนเองว่า อย่าถลำลึก ในเมื่อหย่าไม่ได้ก็แค่แยกกันอยู่ เขากล้าแต่งสตรีเข้ามาก็คิดเสียว่าแต่งงานในนาม

ขณะที่นางกล่อมตนเองให้วางเฉย กลับมีเสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว แต่เขาใส่ใจเจ้าจริงๆ นะ ตอนที่เจ้าป่วยเขาไม่หลับไม่นอน ดูแลเจ้าด้วยตัวเอง

แล้วอย่างไร! อีกเสียงแย้งขึ้นทันควัน บอกว่าห่วงข้า แต่ก็ไปชมดอกเหมยกับสตรีอื่น ในจวนไม่ดอกมีดอกเหมยหรือไร!

ความคิดของนางตีรวนอยู่ข้างใน วนเวียนขัดแย้งกันเช่นนี้จนกระทั่งผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

พอมาถึงห้องหนังสือเรือนหน้า จูเกาเซวียนก็เรียกองครักษ์ลับเข้ามาพบ

“ตอนนี้มีข่าวลืออะไรข้างนอกบ้างเล่าออกมาให้หมด”

องครักษ์ประสานมือ ก่อนรายงาน “เรียนหวางเย่ มีข่าวลือสองเรื่องที่เกี่ยวกับหวางเย่พ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นข่าวซุบซิบไม่ได้เป็นกระแสสังคมเหมือนนิยายครั้งก่อน”

ดวงตาของจูเกาเซวียนเข้มขึ้น “รายงานมา”

“เรื่องแรก ข้างนอกเล่าลือกันว่า ถุงอุ่นมือหนังกวางที่กำลังขายดีในตลาดยามนี้ คือสัญลักษณ์ของความรักที่หวางเฟยมีต่อหวางเย่พ่ะย่ะค่ะ สตรีทั้งหลายจึงได้ซื้อกลับไปฝากบุรุษบ้านตนเอง”

คิ้วของจูเกาเซวียนคลายออก ดวงตาอ่อนลงราวกับขี้ผึ้งใต้เปลวเทียน

องครักษ์เหลือบมองสีหน้าหวางเย่แล้วยิ่งอึกอักไม่กล้ารายงานต่อ

“แล้วเรื่องที่สองคืออะไร” เขาถามเสียงเบา บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

“เรื่องที่สอง... มีคนเล่าลือว่าเห็นหวางเย่พบปะคุณหนูหวังนอกเมืองบ่อยๆ ครั้งสุดท้ายก็กลับเข้าเมืองพร้อมกัน...ลือไปว่าท่านนัดพบนางเพื่อชมดอกเหมยพ่ะย่ะค่ะ”

ใบหน้าของจูเกาเซวียนเปลี่ยนเป็นถมึงทึง เขาฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะดังลั่น

“บัดซบ!”

กี่ครั้งแล้วที่มีคนเขียนบทละครในชีวิตของเขา แต่ละบทแต่ละเหตุการณ์ล้วนสั่นคลอนความมั่นคงในครอบครัวของเขาทั้งสิ้น

แล้วครั้งนี้เล่าคุณหนูหวังผู้นี้ เป็นหมากหรือแค่เรื่องบังเอิญกันแน่!

“เหอไห่”

“พ่ะย่ะค่ะ หวางเย่”

“ไปตรวจสถานที่ที่รถม้าสกุลหวังคว่ำ หามาให้ได้ว่ามันคืออุบัติเหตุ...หรือเป็นฉากงิ้วของผู้ใด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

พอเหอไห่ออกไป ฮั่นอ๋องจึงได้หันมาสั่งองครักษ์ลับ “ให้คนไปจัดการข่าวลือ ข้าไม่ต้องการให้มีนิยายรักประโลมโลกของฮั่นหวางถูกพูดถึงตามโรงน้ำชาอีก”

“รับบัญชา”

จูเกาเซวียนกลับมาที่เรือนชั้นในเมื่อล่วงเข้ายามไห่ พออุ่นตัวเรียบร้อยก็ขึ้นเตียงนอน แต่บนเตียงกลับมีผ้าห่มเพิ่มขึ้นมาอีกผืน หมอนเพิ่มขึ้นมาอีกใบ และระยะห่างของหมอนสองใบกว้างขึ้น ราวกับมีแม่น้ำสายใหญ่ขวางกั้น!

เขายืนนิ่ง มองร่างเล็กๆ ใต้ผ้าห่มซึ่งขยับเข้าไปนอนชิดริมด้านในสุดของเตียง หัวใจของเขาหล่นร่วงลงไปถึงตาตุ่ม