PH501 ห้องพักวุ่นรัก

ลืมว่ายังไม่ได้ลงตอนสุดท้ายให้อ่านกันนน ซอรี่ค่า ????

............................

PH501 #ตอนพิเศษ 3

[Thunwa’s talk]

“อันนี้เอาไหมอ่ะ หรือทิ้ง?” น้ำเสียงหวานๆ ที่ผมฟังกี่ครั้งก็ไม่เบื่อเอ่ยถามขึ้น เจ้าของเสียงนั่นหันมามองผมพลางยกกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา

ไอ้กล่องนั่นมันเคยอยู่ในห้องนี้ด้วยหรอวะ? จำไม่เห็นจะได้เลย

“ทิ้ง”

“ถ้าจะทิ้งทุกอย่างขนาดทำไมไม่ให้แม่บ้านมาเก็บเลยอ่ะ จะมาเลือกของเองทำไม”

คราวนี้ผมต้องหันไปมองเธอบ้าง

วิวบ่นไปเรื่อย คงพึมพัมคนเดียวแต่ผมดันไปได้ยิน

วันนี้เป็นวันที่ผมเข้ามาเก็บของเตรียมย้ายออกจาก PH501 เอาจริงก็ใจหายเหมือนกันนะ อยู่มาตั้งสี่ปี เทียวไปเทียวมาอีกเป็นปี ความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่เกิดขึ้นมากมาย

สำคัญที่สุดคือทำให้ผมได้เจอกับวิว...

ลองมองย้อนกลับไปถ้าเวย์ไม่ได้หาเรื่องวางแผนจะจีบรารี่ ถ้าสตางค์ไม่ได้เพนท์เฮ้าส์มาจากพ่อพอดี เราคงไม่ได้เจอกัน

ผมเดินเข้าไปโอบกอดวิวจากทางด้านหลัง วางคางเกยไว้บนไหล่เธอ กดปลายจมูกลงบนผิวแก้มเนียนนุ่มดังฟอดแล้วบอก

“ไปนั่งพักเลย เดี๋ยวทำเอง”

“นั่งจนเบื่อแล้ว ของเยอะขนาดนี้ให้นายทำคนเดียวเมื่อไหร่จะเสร็จอ่ะ”

“ถ้าไม่เสร็จพรุ่งนี้ก็มาเก็บต่อไง”

“ช่วยกันทำนี่แหละ ดีแล้ว”

ก็ชอบทำตัวน่ารักอย่างนี้ไง ถึงวิวจะมีนิสัยชอบคิดไปเองล่วงหน้าในบางเรื่อง เอาแต่ใจในบางครั้ง ขี้หึงมากไปบ้างในบางที แต่ตอนนี้ปรับตัวเองด้วยการที่เวลามีปัญหากัน วิวใช้อารมณ์น้อยลง ควบคุมอารมณ์เก่งขึ้นและใช้สติมากขึ้น

ทุกคนมีทั้งข้อดีและข้อเสียนั่นแหละ อยู่ที่ว่าอีกฝ่ายจะยอมรับตัวตนของกันและกันได้ไหม

สำหรับผม... บอกเลยว่าได้ คบกันมาเกือบห้าปีแล้วนะ ผมไม่ได้ต้อง ‘ทน’ กับวิวที่เป็นวิว ผมแค่เข้าใจในสิ่งที่วิวเป็น

วิวเองก็เข้าใจในสิ่งที่ผมเป็น บ่อยครั้งที่ผมก็ยังติดนิสัยไม่ค่อยเล่าอะไรให้วิวฟังอยู่ดี บางเรื่องผมไม่ได้คิดมาก แต่วิวคิด ส่วนมากเรื่องที่จะทะเลาะกัน ต้นเหตุก็มาจากผมทั้งนั้น

ผมเป็นต้นเรื่อง วิวก็จะสติหลุดเวลาทะเลาะ มันก็มีส่วนไม่ดีกันทั้งคู่ไง

“นี่”

“หื้ม?”

ผมจับตัววิวให้หันมาโดยที่ยังโอบแขนรอบเอวเล็กไว้อยู่ เราสบตากัน ผมยิ้มให้เธอ ยิ้มกว้างมากจนวิวต้องยิ้มตาม

“อะไร?”

“หมั้นกันไหม”

“ห้ะ?!!”

“หมั้นไว้ก่อน ขอทำงานเก็บเงินสักพักค่อยแต่ง”

“อะไรของนายเนี่ย! อารมณ์ไหน!?”

“รักเธอไง อารมณ์ไหนก็รักเธอหมดนั่นแหละ”

............................................................

ตอนสุดท้ายจริงๆ ของเรื่องนี้แล้วค่ะ