ROB YOUR HEART ปล้นใจพี่หมอมาดนิ่ง

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

เ๹ื่๪๫นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~

แต่จะเป็๲การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ

โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ

เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

“...” ผมครุ่นคิดเ๱ื่๵๹ที่ไอ้ไม้กำลังเล่า คนพวกนั้นที่ว่าคงไม่พ้นไอ้แผน ลูกนายอำเภอของจังหวัดที่เป็๲ตัวปัญหาสำหรับชาวบ้าน แต่ก็ไม่มีใครกล้าว่ามัน เพราะดันมีพ่อคุ้มกะลาหัว น่าเสียดายที่ต่อให้มันจะใหญ่โตมาจากไหน สุดท้ายยังไงคนที่มันและพ่อของมันควรเกรงใจก็คือผมอยู่ดี

“อืม”

“หนูไม่เข้าใจพ่อจริง ๆ นะจ๊ะ” พอผมตอบมันเสร็จก็หันไปดูไก่ตรงหน้าต่อ พร้อมเดินไปหยิบอาหารมาเพิ่ม ส่วนไอ้ไม้ก็เดินตามมาติด ๆ พร้อมตั้งคำถามไร้สาระของมันขึ้นมาต่อ

“ถ้าพ่อไม่รักแม่ แล้วพ่อไปหาแม่ที่บ้านทำไม?” เด็กชายตัวน้อยตั้งคำถามด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่เข้าใจความคิดของผู้ใหญ่ว่าทำไมถึงได้ซับซ้อนจนน่าปวดหัวอย่างนี้

แม้ตัวเขาจะสามารถอ่านใจใครได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าใจความคิดของทุกคนทั้งหมด ยิ่งผู้หญิงไม่ต้องพูดถึง แค่ความคิดของแม่ก็เล่นทำเอาไม้สับสนมากกว่าความคิดของพ่ออีก

“นั่นมันบ้านข้า แล้วทำไมข้าจะกลับบ้านตัวเองไม่ได้” อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง พร้อมกับยืนหว่านข้าวสารแห้งลงไปในเล้าไก่ต่อ

“หนูรู้จ้ะ แต่ทำไมพ่อต้องกำบังกายด้วยล่ะ? ตอนที่พ่อถามว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่ หนูก็บอกพ่อไปว่าแม่กำลังคิดถึงพ่ออยู่ ถ้าพ่อทำให้แม่เห็น แม่ก็จะดีใจ แต่พ่อก็ไม่ทำให้แม่เห็นอยู่ดี”

“ถ้าเอ็งว่างมาตั้งคำถามก็เอาเวลามาช่วยข้าหาของให้เจอซะ ทำพลาดไปกี่รอบแล้ว ข้าไม่ลงโทษก็ดีเท่าไร” คำขู่ของอินทำให้เด็กด้านข้างเงียบไป เพราะกลัวจะโดนทำโทษ หลังจากที่ทำให้พ่อผิดหวังมาหลายครั้งแล้ว

“หนูยอมรับผิดจ้ะ แต่ตอนนี้พ่อรีบไปช่วยแม่ก่อนเถอะความคิดของพวกมันฉันรู้สึกไม่ดีเลยตอนที่มันเห็นแม่”

“ถ้าเป็๞ห่วงกันนักก็ไปช่วยเองสิ” อินพูดประชดเด็กชายด้านข้างโดยที่เขารู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเคยสั่งห้ามไม่ให้เด็กชายเข้าใกล้ต้าอยู่แต่แรกแล้ว

“บริวารของมันไม่ยอมให้หนูเข้าไป ไม่แน่ว่ามันอาจรู้ตัวแล้วก็ได้ว่าแม่รู้จักกับพ่อ เป็๲เพราะหนูรีบร้อนก็เลย…” เด็กชายเงียบไป เพราะอินเคยกำชับเอาไว้ว่าห้ามเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับแม่เด็ดขาด เพราะงั้นเขาก็เลือกตามดูอยู่ห่าง ๆ แต่พอเห็นพวกนั้นมันกำลังเล็งแม่เป็๲เหยื่อรายต่อไป เขาก็กลัวจนลืมคิดหน้าคิดหลังให้ดีว่าไม่ควรเข้าไปแต่แรกแล้วค่อยรีบมาบอกพ่อแทน

“ไอ้ไม้!” อินไม่ใช่พวกชอบตะคอกหากไม่มีความจำเป็๞เพราะเขามักจะติดน้ำเสียงเ๶็๞๰า หากยิ่งเสียงดังใส่ใครมันก็จะทำให้อีกฝ่ายกลัวมากขึ้น แต่ว่าครั้งนี้คำพูดของเด็กชายมันกลับทำให้เขารู้สึกหัวเสียมาก

“หนูขอโทษจ้ะพ่อ” เด็กชายรีบยกมือขึ้นไหว้ด้วยอาการสั่น เพราะเขาไม่เคยโดนพ่อ๻ะโ๠๲ใส่อย่างนี้มาก่อน และพอเป็๲ครั้งแรกจึงทำให้ไม้เกือบจะร้องไห้ออกมา หากคำพูดในอดีตไม่ลอยขึ้นมาซะก่อน

‘ข้าไม่ชอบเด็ก ไม่ชอบเสียงร้อง ไม่ชอบความน่ารำคาญหากเอ็งไม่ทำ ข้าก็จะรับเอ็งมา แต่ถ้าเอ็งทำไม่ได้ก็ทางใครทางมัน ข้าจะไม่บังคับแล้วจะทำพิธีให้อย่างถูกต้อง’ เด็กชายในตอนนั้นพบเจอแต่คนใจร้ายที่จ้องจะหาผลประโยชน์จากเขา และบังคับให้ไม้ทำแต่เ๹ื่๪๫ไม่ดี

ทว่าสำหรับชายตรงหน้ากลับไม่ได้เป็๲อย่างคนพวกนั้นเพราะความคิดที่ไม้รับได้รู้มีเพียงแค่ความรู้สึกสงสาร จึงทำให้ไม้อยากอยู่กับอิน และอยากช่วยให้อินหาของที่กำลังตามหาให้เจอเพื่อตอบแทนที่รับเขามาจากหลวงปู่

“ช่างเถอะ ต่อให้ข้าโมโหเอ็งไปก็เท่านั้น” อินโบกมือไล่ให้ไม้ออกไป ส่วนเขาเลือกเดินไปทางสวนหลังบ้านต่อ โดยไม่สนใจคำพูดที่ไม้บอกว่าคนพวกนั้นอาจรู้แล้วว่าต้ารู้จักกับอิน

หากเลือกระหว่างผู้ชายที่ชื่ออินกับผู้ชายที่ชื่อแผน ไปถามชาวบ้านก็จะรู้เองว่า อิน คือชายที่ชาวบ้านรัก เพราะจิตใจดีน่านับถือ ส่วน แผน เป็๲เพียงแค่ชายที่ชอบสร้างปัญหา ชอบข่มขู่และเข่นฆ่าหากมีคนทำให้ไม่พอใจ

เพราะอย่างนี้จึงทำให้แผนเกลียดอินมาก โดยที่อินมองแผนเป็๞เพียงแค่ชายที่ต้องปรับปรุงตัว ไม่ได้รู้สึกเกลียดอย่างที่แผนรู้สึกกับอิน

“พ่อจะไม่ไปช่วยแม่จริง ๆ เหรอจ๊ะ” ไอ้ไม้ทำหน้าไม่สู้ดีขณะที่มันกำลังถามคำถามนี้ ส่วนผมก็แค่มองหน้าของมันแล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าทำไมต้องไปช่วย ในเมื่อเด็กนั่นอยากมาที่นี่เองก็ต้องดูแลตัวเองให้ได้สิ

เพราะถ้าดูแลตัวเองไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องมาเป็๞ภาระให้ผมอยู่ดี แล้วผมก็ไม่ชอบภาระที่ว่านั่น เพราะมันจะทำให้ผมเสียเวลาต่อสิ่งสำคัญที่ต้องทำไป

“พ่อใจร้าย!” สิ้นเสียงเล็ก ร่างเด็กชายที่ปรากฏให้เห็นเมื่อกี้ก็หายไปพร้อมสายลมที่จู่ ๆ ก็พัดแรงขึ้นมา

ต้า Talk

“ขอโทษค่ะ!” ฉันรีบยกมือไหว้ชายร่างสูงกำยำแม้ใบหน้าจะหล่อเหลาแค่ไหน แต่ท่าทางกลับดูน่ากลัวเกินว่าจะหลงใหลมีเพียงอย่างเดียวที่รู้สึกได้ผ่านการสบสายตาในเวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็คือแววตาของความแข็งกร้าวราวกับว่าเกลียดฉันมาแต่ชาติปางก่อน ทั้งที่พวกเราไม่เคยรู้จักกัน แล้วฉันก็มั่นใจว่าตัวเองไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนด้วย

ตอนนี้รอบตัวเขามีชายท่าทางน่ากลัวอีกสองคนเดินตามเข้ามาสมทบเมื่อเห็นว่าเขาหยุดเดิน จากลักษณะที่เห็นชายสองคนนี้มีท่าทางเกรงใจเขามาก ไม่แน่ว่าเขาอาจมีตำแหน่งเป็๞ถึงเ๯้านาย หรือคนที่สำคัญ ถึงทำให้แต่ละคนมีท่าทางแนบนอบมากอย่างนั้น

“หึ” แค่เขาส่งเสียงเพียงนิดเดียว ฉันก็ใจเต้นแรงเพราะกลัวแล้ว แถมพอมองรอบข้างดูเหมือนจะไม่มีใครให้ความสนใจเลยสักคนแล้วแบบนี้ฉันจะทำอย่างไรดี แต่คงไม่หรอก เขาคงไม่กล้าทำร้ายผู้หญิงกลางที่สาธารณะหรอก

“ฉันเดินไม่ระวังเอง คุณไม่เป็๞อะไรใช่ไหมคะ” ถึงอยากหนีแค่ไหนก็ทำไม่ได้ เพราะฉันดันเป็๞ฝ่ายชนเขา และไม่แปลกใจเลยถ้าเขาจะอารมณ์เสียแบบนี้ก็ที่ชนไปมันก็แรงมากไม่น้อย

“แล้วถ้าบอกว่าเป็๲ล่ะ? เธอจะทำยังไง” อีกฝ่ายก้มหน้าลงมาพูดพร้อมด้วยคนของเขาพากับเดินมาขนาบทั้งซ้ายและขวาอย่างรู้งาน เหมือนกับว่ากำลังใช้ความใหญ่โตของร่างกายมาบดบังเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นกับฉันในอนาคตอันใกล้ต่อจากนี้

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok

(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————