[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“เขาไม่ใช่คนโง่”

นักเรียนอาร์เดลที่ออกมาจากการทดสอบเมื่อหลายวันก่อน หลังจากฟื้นพวกเขาได้มองจ้องการทดสอบที่กำลังดำเนินอยู่ ด้วยการถ่ายทอดสดการทดสอบช่วงสุดท้ายส่งมาถึงวิทยาลัย พวกเขาต่างรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวโง่งมแทน  

คนที่ทุกคนคิดว่าเป็นตัวโง่งมกลับวางแผนการทุกอย่างในการทดสอบ จนสามารถพลิกหมากกระดานของทางเฟลิกซ์ที่มีการควบคุมและสั่งการจากเวียร์น่าโทรฟ่า ไม่เพียงแค่สามารถวางแผนได้ยอดเยี่ยมเขายังแข็งแกร่งจนใครต่างก็เทียบไม่ติด ในรุ่นเดียวกันไม่มีใครล้มเขาได้  

ปีแอร์ที่ทุกคนคิดว่าแข็งแกร่งที่สุดเพราะเป็นนักเวทย์ 30 ปีกลับถูกส่งออกจากการทดสอบง่ายดาย หอกทั้ง 5 ของโดมินิคต่างถูกซัดไม่ต่างจากนักเรียนทั่วไป จอร์จและโซเดียร์ที่มีพลังเวทย์ 25 ปีและ 26 ปีต่างไม่สามารถต้านทานการลงมือของแอนเดอร์สันได้ แล้วตอนนี้เขายังคงใช้ตัวเองไล่จัดการนักเรียนอาร์เดลจนทุกคนถูกส่งออกมาด้วยอาการสลบ 

จากสิ่งที่เห็นทุกคนล้วนไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะถูกหลอกมาเป็นเวลานาน ถูกหลอกให้คิดว่าแอนเดอร์สันเป็นคนโง่งมมีความบกพร่องทางความคิดไม่ต่างจากเด็กปัญญาอ่อน

ผัวะ

[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเรื่องราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 27 ใบ]

สายฝนเทกระหน่ำท่ามกลางนักเรียนมากมายถูกวงเวทย์เคลื่อนย้ายออกไปจากการทดสอบ หลังจากที่รู้ว่าตัวเองคือคนสุดท้ายที่เหลืออยู่แอนเดอร์สันจึงนั่งรอให้การทดสอบนี้จบ  ตอนนี้คงไม่มีอะไรให้เขาเก็บแล้ว ทรัพยากรของอาร์เดลที่ฝังเอาไว้นอกค่ายก็จะกลายเป็นของเขา รวมไปถึงทรัพยากรที่เฟลิกซ์ชิงมาตอนนี้ก็อยู่ในค่าย แอนเดอร์สันจึงรีบลุกแล้วเดินไปเก็บพวกมันเพื่อนำไปรวมกัน เขาคิดว่าตอนนี้คณะกรรมการคงกำลังประเมินการทดสอบว่าจะให้ดำเนินต่อไปหรือควรจะหยุดลงเพราะภายในการทดสอบไม่เหลือใครนอกจากแอนเดอร์สันแล้ว แต่ทันใดนั้นเองการแจ้งเตือนจากทางระบบกลับดังขึ้น ส่งผลให้เขาหันมองหาผู้ที่หลงเหลืออยู่ในการทดสอบแห่งนี้และกำลังเล็งเป้ามายังเขา

“คนของใครกัน”

แอนเดอร์สันกวาดตาไปรอบๆทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็ได้ปรากฎศรเพลิงมากมายพุ่งตกลงมา เมื่อรู้ว่ามีนักเรียนแอบหลบซ่อนตัวเพื่อรอจังหวะนี้เขาจึงยกกระเป๋าสมุนไพรขึ้นมาป้องกันศรเพลิง ก่อนจะเกิดการระเบิดไปทั่วค่าย

“มองเห็นเป้าหมายไหม”

“ไม่ ยังไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเพลิงที่กำลังลุกไหม้”

นักเรียนจำนวน 10 คนที่ใช้เวทย์ประสานเดินออกมาจากตำแหน่งหลบซ่อนพลางตีกรอบล้อมรอบจุดที่โจมตี ทันใดนั้นชายที่ทุกคนคิดว่าบาดเจ็บจากการโจมตีเมื่อครู่นี้กลับพุ่งออกมาโจมตีพวกเขาจนสลบไปหนึ่งคน

“มันยังไม่ถูกส่งออกไป โจม”

ผัวะ!

ยังไม่ทันจะพูดจบแอนเดอร์สันได้ใช้ความเร็วของเขาพุ่งเข้าจัดการกับคนที่เหลือ จากชุดเกราะของชายทั้ง 10 บ่งบอกว่าเวียร์น่ายังไม่ได้คิดจะยอมแพ้แต่อย่างใด เธอได้ทิ้งคนเอาไว้ในช่วงที่นักเรียนทั้งหลายต่อสู้กัน หากเป็นคนอื่นอาจจะแพ้คนทั้ง 10 ที่เวียร์น่าทิ้งไว้ แต่เขายังเหลือพลังเวทย์จึงจัดการคนเหล่านี้ได้ง่ายๆจนสุดท้ายเขาก็เหลือเพียงคนเดียวในการสอบพร้อมกับได้รับตั๋วมา 1 ใบ

—--------------------

“ผู้อำนวยการคะ สหพันธ์เรียกอาจารย์ประจำชั้นปี 1 ประชุมด่วนค่ะ”

“อืม จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ มันจบแล้ว”

เอกสารอิเล็กทรอนิกส์ส่งมาถึงวิทยาลัยอาร์เดลเพื่อให้อาจารย์ประจำชั้นปี 1 เข้าร่วมการประชุม ทันทีที่อาจารย์ปี 1 เปิดเข้าไปในระบบพวกเขาก็ถูกส่งเข้าไปในห้องขนาดใหญ่ด้านในเต็มไปด้วยอาจารย์ปี 1 ของ 5 วิทยาลัย

“สวัสดีทุกคนที่มาในวันนี้ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาทางเราจะขอเข้าเรื่องที่จะประชุมในครั้งนี้ จากการส่งนักเรียนไปยังเขตทดสอบตามข้อตกลงที่ทางสหพันธ์ต้องการให้วิทยาลัยได้ทดสอบเด็กนักเรียนปี 1 ปีนี้นักเรียนที่ถูกส่งเข้าไปในการทดสอบถูกส่งออกมามากมายจนเหลือเพียงแค่ 1 คนเท่านั้น ทางเราจึงอยากจะประชุมและขอความคิดเห็นว่าเราควรจะหยุดการทดสอบไว้เพียงเท่านี้น หยุดไว้ตรงวันที่ 14 ดีหรือไม่เพราะนักเรียนที่เหลืออยู่เขากลายเป็นผู้ชนะแล้ว”

เหล่าอาจารย์มองหน้ากัน การทดสอบพวกเขารู้เห็นทุกขั้นตอนและกระบวนการ อย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้ทุกคนไม่กล้ายืนยันว่าการทดสอบเหลือนักเรียนเพียงแค่ 1 คน เพราะกลัวว่าด้านในจะมีนักเรียนซ่อนตัวเพื่อรอให้วันทดสอบจบลง ตอนนี้ได้รับการยืนยันแล้วทุกคนจึงหันมองกลางห้องจากนั้นก็ลงคะแนนเห็นชอบให้ยุติการทดสอบเพราะไม่มีอะไรที่นักเรียน 1 คนจะต้องทำแล้ว

—--------------------------

“การทดสอบจบแล้ว”

“สหพันธ์ประกาศออกมาแล้ว การทดสอบจบแล้ว!”

นักเรียนภายในห้องพยาบาลของวิทยาลัยกฤตินร้องตะโกนบอกกันเป็นทอดๆ ปีแอร์ที่ลุกขึ้นมาจากเตียงนอนเขาทำได้เพียงถอนหายใจเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพ่ายแพ้ให้กับคนอายุร่นราวคราวเดียวกัน การโจมตีสุดท้ายที่เขาส่งออกไปด้วยพลังเวทย์ทั้งหมดนั้นกลับไม่สามารถทำอะไรแอนเดอร์สันได้จากข้อมูลที่พึ่งได้รับมา  

ตอนนี้สหพันธ์ประกาศข้อความฉายบนท้องฟ้าเขารู้ได้ในทันทีเลยว่าชายที่ชื่อแอนเดอร์สันเป็นผู้ชนะในการแข่ง ไม่เพียงเท่านั้นวิทยาลัยอาร์เดลก็ชนะเช่นเดียวกันเพราะแอนเดอร์สันคือคนจากที่นั่น

ถึงอย่างนั้นความเศร้าใจที่มีกลับหายไป จากกฎของตระกูลทำให้เขาไม่สามารถเพิ่มพลังเวทย์ให้มากกว่า 30 ปีก่อนการทดสอบที่จัดขึ้นนี้ได้ เนื่องจากมันจะทำให้เขาไม่สามารถแสดงฝีมือได้เต็มที่ แต่หลังจากการทดสอบจบลงนี้เขาสามารถใช้ทรัพยากรและยาของตระกูลได้เต็มกำลัง พลังเวทย์ 30 ปีที่มีให้เห็นนั้นจะถูกยกระดับให้มากขึ้นกว่านี้เพื่อไล่ตามคนอื่นๆในตระกูล แม้อยากจะแก้มือกับแอนเดอร์สัน เขากลับต้องวางมือเพราะมีอย่างอื่นให้วิ่งไล่ตาม ความแข็งแกร่งที่แท้จริงไม่ใช่การปะทะกับนักเวทย์ไม่กี่สิบปี ความแข็งแกร่งที่แท้จริงคือความแข็งแกร่งร้อยปีที่ใช้เผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่ไม่รู้จัก

—-----------------------------------

“เฮ่ย ชนะ เราชนะ เราชนะ เราได้อันดับ 1 ของการทดสอบ!”

นักเรียนคนหนึ่งร้องตะโกนลั่นห้องพยาบาลส่งผลให้นักเรียนอีกหลายๆคนแสดงท่าทางดีใจออกมาเนื่องจากพวกเขาเห็นการประกาศจากทางสหพันธ์เช่นเดียวกัน ตอนนี้การทดสอบที่ต้องเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงเป็นเวลา 15 วันจบลงแล้ว จบลงในคืนวันที่ 14 เร็วกว่าการสอบทุกครั้งที่เคยเกิดขึ้นมา

จากการประกาศทำให้ทุกคนรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากเพราะการได้กลายเป็นปี 1 ที่พาวิทยาลัยคว้าอันดับ 1 ถือเป็นเกียรติสูงสุดของหน้าใหม่ อย่างไรก็ตามพวกเขากลับหุบยิ้มเมื่อวงเวทย์เคลื่อนย้ายวงหนึ่งปรากฎใจกลางห้องพยาบาล ทำให้ทุกคนรู้ว่ามีใครบางคนถูกส่งกลับมาวิทยาลัยด้วยวิธีไม่ต่างจากพวกเขาที่บาดเจ็บ

ตุบ!

แอนเดอร์สันกวาดตามองไปรอบๆพบเข้ากับสายตาของใครหลายคนมองจ้องมายังเขาเช่นเดียวกัน  แอนเดอร์สันกลับไม่คิดมากกับสายตาของนักเรียนปี 1 ทำเพียงเดินออกไปจากห้องพยาบาลเพียงเท่านั้น อาการบาดเจ็บของเขาไม่มีแล้ว มีเพียงแค่อาการหมดแรงที่ต้องใช้เวลาพักฟื้น

“เฮ่ หมอนั่นน่ากลัวเกินไปแล้ว เมื่อครู่ฉันมองหน้าเขาแทบจะถูกกลืนกิน”

หนึ่งในนักเรียนที่นอนติดอยู่บนเตียงพูดด้วยใบหน้าหวาดกลัว คนที่อยู่ใกล้ๆต่างก็ทำสีหน้าไม่ต่างกัน ด้วยเสียงกระซิบที่ดังขึ้นเบาๆนี้เองนั้น แอนเดอร์สันได้ยินทั้งหมด ถึงอย่างนั้นเขากลับรู้สึกตลกเพราะชีวิตของตัวประกอบในโลกใบนี้ไม่ต่างจากนิยายที่เคยอ่านมา หากเขาอ่อนแอพวกมันก็มักจะทับถม แต่ถ้าเขาแข็งแกร่งสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นอีกรูปแบบ ผู้คนจะเกรงกลัวเขา เคารพเขาและรู้สึกหวาดกลัวเวลาอยู่ใกล้ 

อย่างไรก็ตามเขากลับรอคนอีก 1 ประเภทปรากฎตัว ประเภทนั้นก็คือคนที่มักอิจฉา  พวกมันจะไม่สนใจใดๆทั้งสิ้นต่อให้เขาจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ พวกมันจะเล่นงานเขาทุกทางเพื่อให้คนที่ไม่ชอบขี้หน้าอยู่กับความทุกข์ ซึ่งแอนเดอร์สันรู้สึกดีที่เขายังไม่เจอคนประเภทนี้เพราะถ้าเขาเจอจะรีบหาทางกำจัดมันให้เร็วไม่อย่างนั้นมันจะใช้ความอิจฉาหาพรรคพวกมาเล่นงานเขาจนเกิดเป็นปัญหาใหญ่

“ได้มา 30 ใบสุดท้ายสินะ”

แอนเดอร์สันกลับเข้ามาในห้องพลางมองไปยังตั๋วที่เหลือทั้งหมด 30 ใบ เขารู้สึกดีใจกับมัน แต่ยังไม่คิดจะใช้สุ่มใดๆ ด้วยพลังเวทย์ 29 ปีเขาคิดว่าตัวเองสามารถเอาตัวรอดได้ในช่วงนี้ ต่อจากนี้ไปวิทยาลัยจะปรับหลักสูตรให้กับนักเรียนปี 1 จึงไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวทย์หลายสิบปี

“มีอะไรบ้างนะที่ซื้อได้ด้วยตั๋ว”

แอนเดอร์สันสำรวจตัวเองว่าตอนนี้เขามีอะไรบ้าง ทันใดนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกหิวจึงนำบะหมี่ของระบบออกมาทาน ตั้งแต่ได้มาเขายังไม่เคยกินมันเลยสักชามเดียว ทันทีที่บะหมี่ถูกนำออกมาจากระบบแอนเดอร์สันถึงกับทึ่งไม่คิดว่ากลิ่นของบะหมี่จะหอมยั่วยวนชวนให้น้ำลายไหม แม้หน้าตาของมันจะเป็นบะหมี่ธรรมดาๆทั่วไป กลิ่นของมันกลับหอมจนเขารีบตักกิน

“โหว”

ปากพลางเคี้ยวอาหารส่วนดวงตาทั้งสองข้างมองหน้าต่างระบบ ตอนนี้เขามีสิ่งที่ยังไม่ใช้หลายอย่าง หนึ่งคือการ์ดป้องกัน แอนเดอร์สันคิดว่าสิ่งนี้สามารถทำให้เขารอดตายได้เพราะมันป้องกันการโจมตีของเวทย์ระดับ 4 หากเขาตกอยู่ในอันตรายด้วยการ์ดป้องกัน 6 ใบเหมือนกับเขามีชีวิตสำรองถึง 6 ชีวิต

สำหรับการ์ดโจมตี 5 ใบเขายังไม่พบสถานการณ์ที่สามารถใช้งานมัน ด้วยความสามารถเพิ่มพลังโจมตีเวทย์ที่กำลังใช้ให้เท่ากับเวทย์ระดับ 4  ในการทดสอบแอนเดอร์สันจึงไม่กล้าใช้กับใครเพราะกลัวว่ามันจะทะลวงเกราะนักเรียนจนตาย 

แต่ที่ทำให้เขาสนใจและอยากจะดูราคาของมันคือการ์ดเร่งการเรียนรู้ที่ทำให้เขาสามารถใช้สมาธิอ่านหนังสือได้ 1 ปีด้วยเวลาเพียง 1 วัน ในการเรียนเวทย์ต่างๆหากเขาใช้การ์ดเร่งความรู้จะทำให้เขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

“ระบบ ของที่ซื้อมีจำนวนจำกัดด้วยเหรอ”

[แจ้งเตือน เพื่อไม่ให้กระทบกับโลกแห่งความเป็นจริงมากเกินไป ของจากระบบหลายอย่างจึงไม่สามารถซื้อในปริมาณมากได้]

แอนเดอร์สันมองไปยังการ์ดที่อยู่ในวงล้อพวกมันทั้งหมดซื้อได้ชนิดละ 10 ใบเพียงเท่านั้น อาวุธเวทมนตร์ก็เช่นกัน ซื้อได้เพียงชนิดละ 10 ชิ้น ถึงอย่างนั้นเขากลับได้ยินสิ่งที่ทำให้เขาโล่งใจ

[แจ้งเตือน เมื่อครบ 1 เดือนของในระบบจะถูกรีเซ็ต หากของที่ปรากฎเป็นของที่เคยซื้อจนครบตามจำนวน ระบบจะเปิดให้ซื้ออีกครั้งหนึ่ง]

“งั้นหมายความว่าฉันจะซื้อการ์ดได้เดือนละ 10 ใบสินะ”

สำหรับแอนเดอร์สันการซื้อการ์ดได้เดือนละ 10 ใบนับว่าโกงเป็นอย่างมาก เนื่องจากว่าการ์ดเร่งการเรียนรู้หากเขาใช้งานมีโอกาสที่เขาจะเข้าใจเวทมนตร์ที่อ่าน ซึ่งการทำความเข้าใจเวทมนตร์จนถึงขั้นชำนาญเขาจะได้พลังเวทย์สะสม 1 ปี ยิ่งศึกษาเขาก็มีโอกาสได้เวทย์สะสม ถ้าเป็นอย่างที่เขาคิด การ์ดเร่งการเรียนรู้ 1 ใบอาจจะทำให้เขาได้รับเวทย์สะสม 1 ปี ใน 1 วัน หากเขาใช้เวทย์เร่งการเรียนรู้ 10 ใบจะทำให้เขาสะสมพลังเวทย์ได้เดือนละ 10 ปีโดยไม่จำเป็นต้องสุ่ม

“การ์ดใบละ 10 ตอนนี้มีตั๋ว 30 ซื้อได้ 3 ใบ หึหึ คงต้องหาเวลาล่าเพื่อไม่ให้โอกาสของเดือนนี้เสียไปอย่างเปล่าประโยชน์”

แอนเดอร์สันวางแผนวิ่งหาความตาย อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่ามันจะหนักหนาพอสมควรเพราะเวลาเหลืออีก 15 วันที่วงล้อจะรีเซ็ต ต่อจากนี้เขาต้องเข้าหลักสูตรประจำสาขาของนักเวทย์อีก ส่งผลให้เวลาล่าน้อยลงไป อย่างไรก็ตามเขากลับเก็บเรื่องจะล่าเอาไว้ก่อนเพราะต้องเอาตัวให้รอดในหลักสูตรการเรียนของวิทยาลัยอาร์เดล

“นอนก่อนก็แล้วกัน มีอะไรค่อยว่ากันใหม่”

ปึงปึงปึงปึง

แอนเดอร์สันสะดุ้งตื่น เขาตกใจกับเสียงเคาะประตูหน้าห้องจึงต้องเดินไปเปิด ทันใดนั้นเขากลับตกใจเมื่อเห็นโซเดียร์เข้ามาในหอพักชายเพื่อพบเขา

“แอนเดอร์สัน ตอบคำถามที่นายติดฉันเอาไว้ได้แล้ว”

“บาดแผลหายแล้วเหรอ”

“ในการทดสอบกับนอกการทดสอบมันต่างกัน ที่นี่มีนักเวทย์ระดับสูง การจะรักษาไม่ใช่เรื่องยาก เอาล่ะตอบมานายทำได้ยังไง”

“ทำอะไร จะให้ฉันตอบเกี่ยวกับเวทย์ประจำตระกูลเฟียร์ของฉันเหรอ นั่นก็ปกติ พลังทำลายมันก็มากแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“ไม่เชื่อ”

“เธอคิดว่าฉันโกงเหรอ เอางี้ดูนี่นะ ฉันไม่ได้สวมใส่อะไรเลย ชุดเกราะก็ไม่ได้สวม ฉันจะใช้เทคนิคลับของตระกูลให้ดู หลังจากดูแล้วขอล่ะ ขอให้ฉันได้นอนอย่ามารบกวนกันเลย”

แอนเดอร์สันจับหน้าตัวเอง ยังเหลือเรื่องนักฆ่าจากคริสโตเฟอร์ เขาต้องตามหาตัวของมันให้ได้เพราะอยากรู้ว่าพี่คนไหนส่งมันมา ทันทีที่เขาจะแสดงเวทย์ให้ดู แอนเดอร์สันไม่รอช้าวาดวงเวทย์ศรสายลมแล้วยิงออกไปทางหน้าต่าง ส่งผลให้โซเดียร์ย่นคิ้วเพราะเวทย์ของแอนเดอร์สันรุนแรงกว่านักเวทย์ทั่วไปที่อยู่ระดับเดียวกัน

“เอาล่ะ ฉันตอบคำถามแล้ว ฝันดี”