ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        ม้าห้อตะบึงไปอย่างบ้าคลั่งไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็กลับมาถึงจุดที่ขบวนเนรเทศพักแรมเมื่อวานแล้ว

        หลินเสวี่ยจู๋เห็นว่าฝูงสุนัขไม่ได้ตามมา จึงให้ม้าผ่อนความเร็วลงเล็กน้อย เมื่อเดินทางไปได้สักพักก็เห็นวัตถุขนาดใหญ่ถูกห้อยอยู่บนต้นไม้เบื้องหน้ากำลังลอยไปมาตามกระแสลม นางจึงควบม้าเข้าไปดูใกล้ๆ

        นี่ไม่ใช่โจวเซินอี้ตัวดีหรอกหรือ?

        ที่แท้หลินเสวี่ยหลานไม่เพียงแต่ไม่ช่วยเขานางยังไม่ขอให้ผู้อื่นช่วยเขาด้วย

        ผ่านไปหนึ่งวันแล้วคนผู้นี้ยังคงห้อยอยู่

        หลินเสวี่ยจู๋ครุ่นคิดก่อนจะหยิบดาบเล่มใหญ่ออกมาจากมิตินางปีนขึ้นไปเหยียบบนหลังคารถม้า แล้วเอื้อมมือไปตัดเชือก

        ร่างกายที่ผอมบางราวกับใบไม้ของโจวเซินอี้ร่วงลงพื้นดังตุ้บการตกลงจากที่สูงนี้ทำให้เขาตื่นขึ้นมา

        ทันทีที่เห็นว่าผู้ที่ช่วยเขาเป็นหลินเสวี่ยจู๋เขาก็ร้องไห้จ้า

        “หลินเหนียงจื่อ เป็นเจ้าที่ช่วยข้า เป็นเจ้า...”

        เสียงร่ำไห้ทำให้หยวนซิวเปิดม่านรถม้าแล้วมองอีกฝ่ายด้วยความรังเกียจ

        โจวเซินอี้น้ำหูน้ำตาไหลดูเศร้าโศกเป็นอย่างยิ่ง

        เขาทั้งโกรธทั้งหิว ทั้งเหนื่อยล้า ไม่รู้ว่าเป็นลมไปกี่รอบแล้ว เขาคิดว่าตัวเองต้องตายอยู่ในภูเขาลึกลูกนี้เสียแล้ว

        ไม่คาดคิดว่าผู้ที่มีนิสัยร้ายกาจที่สุดกลับเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในยามคับขัน

        “หลินเหนียงจื่อ เจ้ามีของกินบ้างหรือไม่?”

        โจวเซินอี้คร่ำครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองไปที่หลินเสวี่ยจู๋อย่างเว้าวอน ตอนนี้ไหนเลยจะยังมีมาดของคุณชายผู้ร่ำรวยหลงเหลืออยู่ทั้งตัวดูราวกับขอทานที่สวมเสื้อผ้าหรูหราก็ไม่ปาน

        หลินเสวี่ยจู๋ขับรถม้าไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ “ของกินน่ะมี แต่เจ้าจะเอาอันใดมาแลกเปลี่ยน?”

        โจวเซินอี้กลืนน้ำลายไม่สนใจที่จะต่อรองแล้ว

        หลังจากผ่านไปนานเขาก็ควักหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากเอวแล้วยื่นให้หลินเสวี่ยจู๋“หยกมันแพะชั้นดีแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้เท่าไร?”

        เจ้าเด็กนี่รู้จักพัฒนาตัวเองแล้ว

        หลินเสวี่ยจู๋เหลือบมองหยกเห็นตัวอักษร ‘โจว’ สลักอยู่ด้านบนก็รู้ว่าเป็นหยกที่ใช้ยืนยันตัวตนในครอบครัว นางจึงเอ่ย“ห้าตำลึง ไม่อาจมากไปกว่านี้แล้ว”

        “อันใดนะ?” โจวเซินอี้รู้ดีว่าหลินเสวี่ยจู๋ใจดำแต่ไม่คิดว่าจะใจดำถึงเพียงนี้

        “นี่เป็นหยกมันแพะชั้นดีเชียวนะ” เขาพยายามต่อรอง

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่หวั่นไหว“ข้าไม่ต้องการหยก เหตุผลที่ยอมจ่ายเงินห้าตำลึงก็เพราะเจ้า”

        ห้าตำลึงไม่อาจมากไปกว่านี้

        เพราะหากบางคนอิ่มท้องเกินไปก็มักจะทำเรื่องไม่ดี

        ดวงตาของโจวเซินอี้กลอกไปมาก่อนจะถามขึ้นอีกครา“เช่นนั้นหากข้าออกจากภูเขาแล้ว ยังสามารถไถ่หยกชิ้นนี้คืนจากเจ้าได้หรือไม่?”

        หากอยากไถ่คืนย่อมหมายความว่าต้องมีความสำคัญแน่นอน

        หลินเสวี่ยจู๋รับปาก“ได้สิ หากให้ข้าห้าร้อยตำลึง ข้าจะยอมให้เจ้าไถ่คืน”

        โจวเซินอี้หน้ามืด

        สตรีผู้นี้ร้ายกาจเหลือเกินเห็นได้ชัดว่าตั้งใจโกง ไม่คิดที่จะผ่อนปรนเลยแม้แต่น้อย!

        หลินเสวี่ยจู๋เอ่ยเสียงเรียบ“ทำไม? ชีวิตของหมอเทวดาโจวผู้ยิ่งใหญ่ไม่คุ้มค่าเงินห้าร้อยตำลึงหรือ?”

        โจวเซินอี้ครุ่นคิดไม่ต้องพูดถึงห้าร้อยตำลึงเลย ต่อให้เป็นห้าพันตำลึงก็คุ้มค่า

        หรือนางต้องการลดค่าตัวเขาลง?

        ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่บุคคลไร้ค่าอีกต่อไปเพียงแต่เมื่อคิดอีกที เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

        “หลินเหนียงจื่อ ในเมื่อชีวิตข้ามีค่าห้าร้อยตำลึง เหตุใดเจ้าไม่ให้ข้าห้าร้อยตำลึงเล่า?” เขาถามอย่างงุนงง

        หลินเสวี่ยจู๋สะบัดแส้ใส่ม้าทำให้ม้าวิ่งกุบกับออกไป

        โจวเซินอี้วิ่งตามอย่างกระหืดกระหอบ

        ขณะวิ่งก็ตะโกนไปด้วย“หลินเหนียงจื่อ ข้าตกลง ห้าตำลึงก็ห้าตำลึง”

        หลินเสวี่ยจู๋แสยะยิ้ม

        กับบางคนพูดจาดีๆด้วยไม่ได้ ต้องใช้วิธีการที่สุดโต่งเช่นนี้ สุราคารวะไม่กินชอบกินสุราลงทัณฑ์ มีนิสัยชอบทรมานตัวเองโดยธรรมชาติ

        หลินเสวี่ยจู๋รั้งบังเหียนม้าแล้วแลกเปลี่ยนสินค้ากับเงิน หลังจากที่แลกเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว นางก็เตรียมที่จะออกเดินทาง

        “หลินเหนียงจื่อ มีอาหารขายให้ข้าบ้างหรือไม่?” โจวเซินอี้ถามด้วยท่าทีน่าสงสาร

        “ไม่มี” หลินเสวี่ยจู๋ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

        อาหารที่ปล้นมาจากจวนของเหยี่ยนอ๋องนางจะให้ครอบครัวของตนเองกินอย่างลับๆเท่านั้น หากคนหมู่มากเห็น ก็มีโอกาสเสี่ยงที่ความลับของนางจะถูกเปิดเผย

        ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าโจวเซินอี้เป็นคนชั่วอยู่แล้วเขาจึงเป็นคนที่นางต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่สนใจโจวเซินอี้อีกนางควบม้าแล้วออกเดินทาง

        ไม่นานร่างที่ดูบอบบางราวกับกระดาษก็ถูกนางทิ้งห่าง

        “ฮูหยินช่างวางแผนได้ยอดเยี่ยมเสียจริง” หยวนซิวเอ่ย

        น้ำเสียงของเขาไม่บ่งบอกอารมณ์แต่ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มักจะมีความเหยียดหยามแฝงอยู่

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรนางจึงเลือกที่จะเงียบ

        รถม้าเดินทางต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งตกเย็นก็ตามขบวนเนรเทศทัน

        ทันทีที่ได้ยินเสียงกีบเท้าม้าทั้งครอบครัวก็ลุกขึ้นยืนแทบจะพร้อมกัน

        “ลูกสาว!”

        “หลานสาว!”

        “พี่หญิง!”

        “เสวี่ยจู๋!”

        “พี่สะใภ้!”

        “คุณหนูเสวี่ยจู๋!”

        “หลินเหนียงจื่อ!”

        เสียงเรียกขานสารพัดแบบดังขึ้นพร้อมกัน

        หลินเสวี่ยจู๋ถึงกับลำบากใจไปชั่วขณะเสียงมาจากคนสิบกว่าคน หากจะทักทายทีละคนก็ออกจะเป็นการกระทำที่โง่เง่าเกินไปหน่อยหรือไม่?

        ไหวพริบของนางพลันแล่นนางโบกแส้ม้าไปมาพลางเอ่ย “ทุกคน!”

        แม้ว่าการตอบสนองของนางจะเหนือความคาดหมายเล็กน้อยแต่ตอนนี้ทั้งครอบครัวต่างก็ยินดีจนไม่ใส่ใจเรื่องนี้แล้ว

        “เสวี่ยจู๋ ซิวเอ๋อร์เล่า?” ลู่ซื่อพุ่งเข้ามาหาเป็นคนแรกแล้วมองเข้าไปในรถม้าอย่างร้อนใจ

        หลินเสวี่ยจู๋กระโดดลงจากรถม้าพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ท่านน้าไม่ต้องกังวล สามีก็กลับมาด้วย พวกเราสบายดีเจ้าค่ะ”

        ขณะที่พูดลู่ซื่อก็เปิดม่านรถม้าออก

        เผยให้เห็นหยวนซิวที่ถูกรายล้อมไปด้วยกองอาหารเครื่องดื่ม และข้าวของเครื่องใช้มากมาย

        เมื่อเห็นว่าในรถม้ามีของมากมายถึงเพียงนี้หลินเฉิงจางกับคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนตำแหน่งยืนทันที พวกเขายืนล้อมรถม้าเพื่อบดบังสายตาจากคนภายนอก

        “ลูกสาว นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?” หลินเฉิงจางถามอย่างงุนงง

        หลินเสวี่ยจู๋เตรียมคำตอบไว้นานแล้วนางเอ่ยอย่างใจเย็น “สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเหยี่ยนอ๋องมอบให้ เขาบอกว่าพวกเราสองสามีภรรยาถูกเนรเทศต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ในฐานะที่เขาเป็นพี่ชายย่อมปวดใจเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้สีหน้าของหยวนซิวที่กำลังพูดคุยกับลู่ซื่อก็เปลี่ยนไป

        สตรีผู้นี้ช่างกล้าโกหกได้หน้าตาเฉยเสียจริงๆ

        นางไม่พิจารณาคำพูดของตนเองบ้างหรือ? จวนเซียงอ๋องถูกเหยี่ยนอ๋องนำคนไปค้นแล้วเขาจะมอบสิ่งของเหล่านี้ให้ได้อย่างไร? นางโกหกเช่นนี้เห็นทั้งครอบครัวเป็นคนโง่ใช่หรือไม่?

        แต่สิ่งที่ทำให้หยวนซิวต้องตกตะลึงก็คือ เมื่อคนสกุลหลินสายรองได้ยินคำพูดของหลินเสวี่ยจู๋กลับไม่มีผู้ใดโต้แย้ง พวกเขายอมรับด้วยความสงบอย่างยิ่ง

        แม้แต่หลินเฉิงจางยังส่งสัญญาณให้หลินเสวี่ยจู๋ดึงม่านรถม้าขึ้นไม่ให้คนนอกเห็นข้าวของในรถม้า

        หยวนซิวถึงกับจนคำพูด

        คนในครอบครัวนี้เชื่อใจหลินเสวี่ยจู๋จนถึงระดับที่เรียกว่าไม่ลืมหูลืมตา

        หลินเสวี่ยจู๋พูดคุยกับคนในครอบครัวตนเองจบก็ยิ้มแย้มถามลู่โม่“น้องชาย วันนี้ล่าสัตว์อันใดได้?”

        ลู่โม่ชี้ไปที่กองซากสัตว์ขนาดย่อมข้างกองไฟแล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “วันนี้สามพี่น้องสกุลหูจับหนูไม้ไผ่ได้หลายตัวเลยขอรับ”

        “อันใดนะ?” หลินเสวี่ยจู๋ตื่นตระหนกสุดขีด “พวกเจ้าคงยังไม่ได้กินมันหรอกกระมัง?”

        “ยังไม่ได้กิน พวกเจ้าสองคนยังไม่กลับมา พวกเราก็กินไม่ลง” เหวินซิ่วชิงตอบ

        หลินเสวี่ยจู๋ตบหน้าอกอย่างโล่งอก“โชคดีที่พวกท่านยังไม่ได้กิน ต่อไปหากเจอหนูไม้ไผ่ก็อย่าไปจับมันนะเจ้าคะ”

        “เพราะเหตุใด?” หูอี้ถ่งถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

        หลินเสวี่ยจู๋พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเล็กน้อย“หนูไม้ไผ่ไม่สะอาด กินเข้าไปแล้วจะป่วย”

        .............................