ตอนที่ 5 ตัดขาดสายสัมพันธ์ (2)
“หรานหรานนี่เ้า...” เซียวถิงหลานเจ็บใจยิ่ง “นั่นเป็น้องชา...น้องสาวของเ้าเชียวนะ เหตุใดเ้าถึงใจร้ายเอาศพของนาง...”เซียวถิงหลานรู้นิสัยของเว่ยเยียนหรานคนก่อนเป็อย่างดี ในสายตานาง เว่ยเยียนหรานทำเื่เช่นนี้ได้อยู่แล้วแม้จะไม่รู้ว่าทำอย่างไร ทว่าสุดท้ายนางก็ถอนหายใจโล่งอก ไม่ว่าอย่างไรเด็กคนนั้นก็คงไม่มีทางรอดเป็แน่
“แล้วอย่างไร”เว่ยเยียนหรานจ้องมองเซียวถิงหลานนิ่งๆ จนนางขนลุกชันรู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ใช่เว่ยเยียนหรานที่ชอบออดอ้อนยิ้มแย้มข้างกายนางเหมือนก่อนเว่ยเยียนหรานในตอนนี้ราวกับคนแปลกหน้า ทำให้ในใจรู้สึกผวาแปลกๆ
“เฮ้อ ท่านโหวข้าว่าหรานหรานก็ยังเป็แค่เด็ก ท่าน...” เซียวถิงหลาน หันไปปลอบประโลมเว่ยเส่าชิงโดยไม่มองเว่ยเยียนหรานที่ดูผิดปกติตรงหน้าอีก
“เด็กรึ?!” เว่ยเส่าชิงมองนางอย่างรังเกียจราวกับมองแมลงวัน“ทำเื่ชั่วช้ายิ่งกว่าเดรัจฉานเช่นนี้ จวนตระกูลเว่ยของข้ายังจะเก็บนางไว้อีกหรือวันนี้ข้าขอตัดสายสัมพันธ์พ่อลูกกับนาง นับจากวันนี้ไป เว่ยเยียนหรานไม่มีความเกี่ยวข้องกับข้าเว่ยเส่าชิงและจวนตระกูลเว่ยอีก!”
“ท่านโหว” เซียวถิงหลานร้องใทว่าเว่ยเยียนหรานเห็นแววความสะใจในดวงตานาง ใช่สิ วางแผนมาตั้งหลายปี ในที่สุดวันนี้ก็สมหวังดังใจเสียทีเว่ยเยียนหรานที่ตายไปอาจจะไม่รู้เป้าหมายสุดท้ายของเซียวถิงหลาน แต่นางรู้ดีอนุที่ไม่อยากตั้งตนเป็ฮูหยินเอกก็ถือว่าเป็อนุที่ไม่ผ่านเกณฑ์ เซียวถิงหลานผู้เป็ถึงธิดาของแม่ทัพใหญ่เปียวฉี[1]ที่เฉิดฉายดุจดวงตะวันในตอนนี้มีหรือจะยอมเป็เพียงอนุ ยิ่งท่านหญิงอิ๋นจูยังมาตั้งครรภ์อีก หากคลอดบุตรชายออกมาเขาก็จะกลายเป็บุตรชายสายตรงของจวนเว่ยโหว แล้วบุตรสาวบุตรชายของเซียวถิงหลานจะมีอนาคตเป็อย่างไรกันดังนั้นการกำจัดท่านหญิงอิ๋นจูกับลูกในท้องของนางรวมถึงกำจัดเด็กไร้สมองอย่างเว่ยเยียนหรานไปพร้อมกัน นับว่ายิงธนูครั้งเดียวได้นกสามตัวช่างเป็แผนการที่แยบยลยิ่ง
“เด็กๆ จับตัวนางส่งให้ทางการเดี๋ยวนี้ไม่ว่านางจะเป็หรือตาย ภายหน้าก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับข้าอีก”เว่ยเส่าชิงโบกมือปัดโดยไม่มองเว่ยเยียนหรานแม้แต่แวบเดียว บรรดาบ่าวรับใช้กรูกันเข้ามาเตรียมจะลงมือกับเว่ยเยียนหราน
เว่ยเยียนหรานจ้องพวกบ่าวรับใช้ที่เดินเข้าหานางด้วยสายตาเ็าด้วยกำลังของนาง พวกเขาไม่มีทางเป็คู่ต่อสู้ของนางได้ นางง้างขา เตะเข้าที่หว่างกลางของบ่าวรับใช้นายหนึ่งจนร้อง‘อ๊าก’ เสียงหลงกุมเป้าล้มลงกับพื้นลุกขึ้นไม่ไหวอีก มือทั้งสองของเซียวถิงหลานกุมแขนเว่ยเส่าชิงอย่างตื่นตระหนกส่วนใบหน้าของเว่ยเส่าชิงดำมืดยิ่งกว่าถ่าน เป็สตรีที่ยังไม่ออกเรือนกลับกล้าลงมืออย่างไร้ยางอายเช่นนี้ได้ ช่างน่าอับอายขายหน้านัก
กลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าประตูต่างพากันหายใจสะดุดอย่างอยากจะเชื่อเว่ยเยียนหรานเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงประตูโดยไม่ได้ตั้งใจ พอเห็นใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าของแต่ละคนพลันรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมา
ชาติก่อนตนยังมีใจทำสิ่งต่างๆเพื่อมารดา ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ดีหรือร้าย มารดาก็จะอยู่เคียงข้างตนเสมอ จนกระทั่งตนตายจากก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดมารดาถึงอยากจะแต่งเข้าตระกูลซย่าให้ได้
ทว่าในชาตินี้ข้างกายนางในตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มคนที่มุงดูเื่ราวด้วยสายตาเฉยชา มีบางคนมองนางอย่างสมน้ำหน้าอยากให้นางตายไปเร็วๆ พวกเขาไม่รู้ว่าเว่ยเยียนหรานผู้แสนอาภัพคนนั้นได้ตายจากไปแล้วเว่ยเยียนหรานผู้บริสุทธิ์ไปขัดขวางอะไรพวกเขากัน ดังสำนวนที่ว่า ‘ต้นไม้ล้มลิงแยกย้าย กำแพงล้มคนเหยียบข้าม’ โลกมนุษย์อันหนาวเหน็บและไร้เยื่อใยใบนี้มีอะไรควรค่าให้อาลัยอาวรณ์กัน
นางทอดถอนใจไม่คิดดิ้นรนขัดขืนอย่างไร้ประโยชน์อีก ปล่อยไปแบบนี้ก็แล้วกัน นางคิดในใจเงียบๆคนเราใช้ชีวิตไปก็ไร้ความหมาย ์ใจร้ายเกินไปแล้ว
หากมีชาติหน้ามีจริงขออย่าให้นางได้เกิดเป็คนอีก ให้นางกลายเป็สัตว์เลี้ยงในอ้อมกอดของใครสักคนเป็ต้นหญ้าเล็กๆ เป็ต้นไม่ใหญ่หรือเป็ตะกอนเม็ดหนึ่งก็ยังดีนางไม่้าความรัก ไม่อยากมีครอบครัว ้าอยู่ตัวคนเดียว ขอเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบก็พอ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
[1] แม่ทัพใหญ่เปียวฉี ชื่อตำแหน่งแม่ทัพในยุคจีนโบราณ
276K
