ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

“ได้สิเช่นนั้นทุกคนก็ตามข้ามาเลย เราจะได้เริ่มเล่นกัน” ชิงเถาเอ่ยบอกยิ้มๆแล้วเดินนำเหล่าเด็กๆ ไปยังใต้ต้นไม้ที่พักของนางทันที

           ชิงเถานำอุปกรณ์เครื่องเขียนออกมาเตรียมสอนจริงๆนางไม่รู้ว่าเริ่มแรกเขาเริ่มสอนกันอย่างไร แต่นางจะเริ่มสอนให้เด็กๆรู้จักอักษรเบื้องก่อนก็แล้วกัน

“พวกเจ้านั่งแล้วก็ฟังนะ ตั้งใจกันด้วย” ชิงเถานางไม่รู้จะบอกอย่างไร แต่เอ่ยสั่งไปตรงๆแบบนี้เด็กๆ กลับเชื่อนางเฉย เมื่อเด็กๆพร้อม นางก็เขียนอักษรตัวต่างๆลงบนกระดาษแล้วค่อยยกให้เด็กเห็นแล้วสอนกันไปทีละตัวด้วยความตั้งใจของเด็กนางจึงสอนได้ไม่ยาก ทุกคนตั้งใจฟังนางอย่างมากพวกเขาอยากเล่นเป็นนักเรียนกันจริงๆเช่นนั้นนางก็จะเล่นเป็นอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒให้เองก็แล้วกันนะ

“มาเรามาเริ่มจากท่องจำตัวอักษรพวกนี้ก่อนนะ” เสียงชิงเถาอ่านให้ฟังก่อนหนึ่งรอบจากนั้นเด็กๆ จะพูกตามออกมาอย่างพร้อมเพรียงเสียงดัง ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่านี่ไม่ใช่การละเล่นหมือนที่พวกเขาเคยเล่นสนุกกันแต่เป็นการเล่าเรียนจริงๆ เหมือนเหล่าคุณหนูคุณชายทั้งหลายไปเล่าเรียนกัน ตอนนั้นพวกเขาทำได้เพียงมองเท่านั้นแต่ก็รู้ได้ว่าสิ่งที่ชิงเถากำลังทำอยู่คือสิ่งที่พวกเขาอิจฉาเด็กพวกนั้นมาตลอดนั่นเองดังนั้นเด็กๆทุกคนจึงได้ตั้งใจเป็นพิเศษนั่งตัวตรงตามองไปยังชิงเถาอย่างตั้งใจแล้วก็เอ่ยเสียงดังฟังชัดทำให้ชิงเถาผู้เป็นอาจารย์จำเป็นยิ้มแก้มปริที่มีลูกศิษย์กลุ่มแรกก็ตั้งใจขนาดนี้แล้ว

           ชิงเถาใช้เวลาตลอดทั้งวันอยู่กับเหล่าเด็กๆเพื่อสอนหนังสือพวกผู้ใหญ่ที่เป็นพ่อแม่เด็กรู้ข่าวก็พากันมาขอบคุณนางกันยกใหญ่ ไหนจะเด็กๆที่เพิ่มจำนวนขึ้นอีกจากวันแรกเสียอีกแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของนางแต่อย่างใดเพราะเด็กพวกนี้ตั้งใจเรียนกันจริงๆการสอนหนังสือของชิงเถาเริ่มตั้งแต่ช่วงสายจนถึงบ่ายคล้อยเป็นเช่นนี้ไปอีกหลายวันจนที่หลบภัยสร้างแล้วเสร็จงานจริงๆของนางจึงมาถึงได้เวลานางทำตัวเป็นประโยชน์จริงๆตามที่ทุกคนหวังไว้แล้วสินะ นี่สินะประโยชน์จริงๆของนาสำหรับเดินทางมาในครั้งนี้

           ชิงเถาถูกเรียกตัวมาทำงานของงนาง ผู้ที่นำนางมามีเจียงลู่เฉิงและคุณชายใหญ่สกุลเยี่ยนที่ชิงเถารู้จักกับนายทหารและขุนนางคนอื่นๆอีกสี่ห้าคนรวมกลุ่มกันพานางไปยังที่หลบภัยที่พึ่งสร้างเสร็จไปสดๆร้อนๆ

“โหใช้ต้นไม้ไปเยอะเหมือนกันนะเจ้าคะ” ชิงเถาที่เดินตามคนอื่นๆ เข้ามานางมาที่นี่เป็นครั้งแรกจึงมีปฏิกิริยาตื่นเต้นเกินหน้าเกินตาคนอื่นไปเสียหน่อยสมกับที่พวกเขาทำงานหนักจากเช้าถึงค่ำจริงๆทำให้งานออกมาสมบูรณ์แข็งแรงพอสมควรในความคิดนาง ที่เรียกที่หลบภัยอีกชื่อว่าหลุมหลบภัยก็เพราะว่ามันถูกสร้างในระดับต่ำกว่าพื้นดินรอบๆข้างดินตรงนี้ถูกเหล่าคนหลายร้อยช่วยกับขุดลึกลงไปประมาณหนึ่งจั้งมันถูกสร้างขึ้นจากไม้ทั้งหมดเห็นได้จากพื้นที่ในรัศมีหลายลี้นี้ถูกพวกเขาโค่นต้นไม้มาใช้เป็นจำนวนมากลักษณะของมันไม่ได้แปลกอะไรมันคล้ายกับกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่ห้าด้านเป็นไม้ส่วนพื้นเป็นดินดังเดิมจริงๆแล้วขนาดมันจากที่ชิงเถาคะเนคราวๆ ก็ถือว่าใหญ่พอสมควรแต่นั่นก็ไม่สามารถบรรจุคนทั้งหมดได้อยู่ดีจึงต้องพึ่งพาชิงเถาในเรื่องนี้

“ด้านนี้เป็นห้องโถงใหญ่ที่ทุกคนจะมารวมกัน”เจียงลู่เฉิงรับหน้าที่อธิบายส่วนต่างๆที่พวกเขาควบคุมการสร้างขึ้น

“ใหญ่เหมือนกันนะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยออกมา มันใหญ่ก็จริงแต่น่าจะจุคนได้ราวหลักร้อย ไม่เกินสี่ร้อยคนก็อึดอัดมากแล้ว

“แต่เท่านี้ยังไม่พอหรอกคนตั้งมากมาย ไปห้องต่อไปเถอะ”เจียงลู่เฉินเอ่ยตอบนางออกมาแล้วพาเดินดูห้องต่างๆต่อจริงๆมันก็ไม่ได้แยกออกไปหลายห้องเท่าไหร่ มีเพียงห้องโถงที่ให้ทุกคนมารวมกันห้องครัว ห้องน้ำ และก็ห้องประชุมอีกหนึ่งห้องเท่านั้น ซึ่งเพียงเท่านี้มันก็น่าจะเพียงพอเป็นที่หลบภัยในช่วงที่เจอกับช่วงโหดร้ายที่สุดของภัยธรรมชาติในระดับหนึ่งแล้ว

“แล้วเจ้าต้องใช้เวลานานหรือไม่ในการวางอักขระจนแล้วเสร็จ”เมื่อเขาพาชิงเถาเดินดูห้องต่างๆ แล้วจึงถามออกมาชิงเถาหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบเขาออกมา

“อย่างน้อยก็สี่วันได้เจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยออกไป นางทำท่าหนักใจกับงานตรงหน้าพอสมควร มันเป็นงานใหญ่ทีเดียวและนางจะต้องทำคนเดียวจึงกะวันเวลาตามจำนวนห้องไปก่อนหากนางทำเสร็จเร็วพวกเขาก็จะหาว่าเป็นงานง่ายๆสำหรับนางดังนั้นนางจะต้องทำให้มันดูยุ่งยากควรค่าแก่การรอคอยเสียหน่อยแต่ว่าจะให้นานไปมากก็ไม่ได้เพราะมันเกี่ยวเนื่องกับความปลอดภัยของผู้คน

“เร็วขนาดนั้นเชียวเช่นนั้นก็ฝากเจ้าด้วยนะ แล้วต้องใช้สิ่งของอะไรเพิ่มหรือไม่” เจียงลู่เฉินเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นระยะเวลาเท่านั้นรวมกับเวลาที่สร้างแล้วถือว่าเร็วมากทีเดียวสำหรับขนาดห้องที่พวกเขาต้องการ

“ไม่มีเจ้าค่ะข้ามีครบทุกอย่างแล้ว แต่ว่าช่วงที่ข้าลงอักขระขอแค่ให้ไม่มีใครมารบกวนเป็นพอ” ชิงเถาเอ่ยบอกไปตามสิ่งที่นางต้องการขั้นตอนของนางนั้นนางยังคงเก็บไว้เป็นความลับของตระกูลอยู่ ไม่อยากให้ใครเห็นถึงแม้ว่าแค่มองจะไม่สามารถลอกเลียนแบบได้แต่ก็ป้องกันไว้ก่อนเป็นยอดดี

“ได้ข้าจะทำตามที่เจ้าว่า” เจียงลูเฉินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเจรจาพูดคุยกันอีกเล็กน้อยแล้วปล่อยให้นางอยู่คนเดียวชิงเถานางจะเริ่มทำงานวันนี้เลยมันจะได้เสร็จเร็วๆเพราะไม่รู้ว่ามันจะได้ใช้งานจริงๆในเวลาใกล้ไกลเมื่อไหร่

           ชิงเถานางเริ่มลงอักขระห้องโถงเป็นห้องแรกขนาดห้องปกติมันก็ใหญ่อยู่แล้วทำให้กินแรงชิงเถาไปมากพอสมควรในการทำให้มันขยายขนาดออกไปอีกหลายเท่าตัวแค่ห้องแรกก็กินแรงนางขนาดนี้วันรุ่งขึ้นร่างกายก็คงยังไม่ฟื้นตัวในนางทำงานต่อได้จึงต้องหยุดพักหนึ่งวันแล้วค่อยกลับมาเริ่มงานของนางต่อ จนในที่สุดนางใช้เวลากว่าห้าวันก็เสร็จสิ้นหน้าที่นางได้รับมอบหมายแล้วดีที่ระหว่างนี้ไม่เกิดเหตุการณ์น่าเป็นกังวลขึ้นแต่อย่างไรแต่นั่นก็ยังไม่สามารถไว้วางใจได้อยู่ดี

“ขอบใจเจ้าจริงๆคุณหนูเจี้ยนเฉิง กลับเมืองหลวงไปข้าต้องรายงานฮ่องเต้เรื่องคุณงามความดีที่เจ้าได้ทำไว้อย่างแน่นอน”รองเสนาบดีกรมโยธาเอ่ยกับชิงเถาด้วยรอยยิ้มพอใจในผลงานที่ชิงเถาได้สร้างขึ้นเขาและคนอื่นๆเข้ามาดูสิ่งที่ห้องที่ชิงเถาได้ลงอักขระเพิ่มพื้นที่จนแล้วเสร็จเป็นที่ประจักษ์แล้วมันสามารถรองรับผู้คนทั้งหมดในที่นี้ได้แบบไม่ต้องอยู่อย่างแออัดแต่อย่างไร

“ใต้เท้ากล่าวชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะข้าก็ช่วยได้ในสิ่งที่สามารถทำได้ ไม่ได้หวังผลรางวัลแต่อย่างไร”ชิงเถาเอ่ยกลับไปอย่างถ่อมตน มันเป็นเช่นนั้นจริงๆนางไม่ต้องการรางวัลอะไรทั้งนั้นสิ่งเดียวที่นางต้องการคือเว้นภาษีให้ตระกูลนางไปอีกสักปีสองปีก็เป็นพระคุณมากแล้ว

“ฮ่าๆๆคุณหนูช่างจิตใจดีจริงๆ อย่างไรข้าก็ต้องรายงานฮ่องเต้ตามหน้าที่อยู่แล้ว”

“เช่นนั้นใต้เท้าก็ต้องทำตามหน้าที่ของท่านแล้วเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยตอบยิ้มๆ

“ดีๆเจ้าเก่งกาจปานนี้ ชื่อเสียงต้องปล่าวประกาศ”รองเสนาบดีหัวเราะพูดคุยกับชิงเถาอย่างอารมณ์ดีจะไม่ให้ดีได้อย่างไรงานของเขาลุล่วงไปได้ด้วยดีในเวลาอันสั้นแบบนี้ชิงเถานางนี้เหมาะกับงานของเขาจริงๆถ้านางเป็นชายเขาคงต้องรีบพาตัวมาทำงานด้วยแล้วทั้งประหยัดเวลาก่อสร้าง ทั้งทุนทั้งแรงที่ลงไปก็ล้วนลดน้อยลงไปเยอะแบบนี้นางมีประโยชน์ด้านงานก่อสร้างมากจริงๆ