ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 141: ราชโองการสุดท้าย

หลินฟานก้าวเดินออกจากความมืดมิดของห้องใต้ดินในหอสมุดหลวงโบราณ... กลับขึ้นมาสู่แสงสว่างของราชธานีอีกครั้ง

แต่โลกภายนอกนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ทันทีที่เขาปรากฏตัว องครักษ์หลวงในชุดเกราะสีทองอร่ามหลายสิบนายก็ได้เข้ามาคุกเข่าทำความเคารพเขาในทันที "คารวะท่านอสนีบาตโหว! ฝ่าบาททรงมีราชโองการให้ท่านเข้าเฝ้าเป็นการด่วน!"

ดูเหมือนว่าบรรพชนหลวงจะรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างแล้วจริงๆ

หลินฟานไม่ได้ปฏิเสธ เขาเดินไปตามถนนของเมืองหลวงที่บัดนี้ถูกเคลียร์พื้นที่จนโล่งกว้าง ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและความอยากรู้อยากเห็นของชาวเมืองและเหล่าผู้ฝึกตนที่มองมาจากที่ไกลๆ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... รู้เพียงแต่ว่าได้เกิดเหตุการณ์ที่สั่นสะเทือนฟ้าดินขึ้น และชายหนุ่มผู้นี้คือศูนย์กลางของมัน!

เมื่อเขาเดินทางมาถึงท้องพระโรงใหญ่... เขาก็พบว่ามันเต็มไปด้วยบุคคลที่สำคัญที่สุดของอาณาจักรทั้งหมด

องค์รัชทายาทจ้าวหลิงเทียน, เหล่าเสนาบดี, แม่ทัพนายกอง, และตัวแทนจากนิกายชั้นนำที่ยังคงพำนักอยู่ในเมืองหลวง... ทุกคนต่างก็มาชุมนุมกันด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

อดีตองค์ชายรองจ้าวหลิงเฟยที่บัดนี้กลายเป็นนักโทษ ก็ถูกนำตัวมาคุกเข่าอยู่กลางห้องโถงในสภาพที่น่าเวทนา

และบนบัลลังก์มังกรนั้น... คือบรรพชนหลวงที่นั่งประทับอยู่ด้วยกลิ่นอายที่สงบนิ่งแต่กลับกดดันทุกสรรพสิ่ง

"อสนีบาตโหว หลินฟาน มาถึงแล้ว!"

หลินฟานเดินเข้าไปใจกลางท้องพระโรงอย่างสงบ โค้งคำนับให้บรรพชนหลวง

บรรพชนหลวงมองมาที่เขา ก่อนจะหันไปประกาศก้องให้ทุกคนได้ยิน "การสมคบคิดเพื่อล้มล้างราชบัลลังก์ได้จบสิ้นลงแล้ว... แต่ภัยคุกคามที่แท้จริงนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเราเคยคาดคิด"

จากนั้น ท่านก็หันมาทางหลินฟาน "หลินฟาน จงรายงานสิ่งที่เจ้าค้นพบให้ทุกคนได้ทราบ"

นี่คือการมอบเวทีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้แก่เขา!

หลินฟานไม่ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมด เขาเพียงแค่นำ "บันทึกส่วนตัวของจ้าวเงา" ออกมา แล้วสรุปใจความที่สำคัญที่สุดให้ทุกคนได้ฟัง

"...เป้าหมายที่แท้จริงของบัลลังก์เงา ไม่ใช่ราชบัลลังก์ของอาณาจักรจ้าว... แต่คือการทำลายผนึกที่ประตูอสูรทางตอนเหนือ"

"องค์ชายรองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในแผนการที่ใหญ่กว่านั้น... แผนการที่จะนำหายนะมาสู่ทั้งทวีป!"

ฮือ!!!!!!!!

คำพูดนี้สร้างความโกลาหลและความหวาดหวั่นไปทั่วทั้งท้องพระโรง! ภัยคุกคามที่พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงเรื่องการเมืองภายใน... บัดนี้ได้กลายเป็นเรื่องความเป็นความตายของโลกทั้งใบ!

บัดนี้... ทุกคนได้เข้าใจแล้วว่าคุณูปการของหลินฟานนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด! เขาไม่ได้แค่ช่วยชีวิตองค์รัชทายาท... ไม่ได้แค่หยุดยั้งการรัฐประหาร...

แต่เขาได้ช่วยทั้งอาณาจักร... ให้รอดพ้นจากหายนะที่มองไม่เห็น!

ความเคารพและความยำเกรงในสายตาของทุกคนที่มองมายังหลินฟาน... บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความ "บูชา" อย่างแท้จริง

บรรพชนหลวงรอให้เสียงฮือฮาสงบลง... ก่อนที่สายตาของท่านจะทอประกายที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม

"หลินฟาน... เจ้าไม่ได้เพียงแค่ช่วยชีวิตรัชทายาท... แต่เจ้าได้ช่วยอาณาจักรทั้งอาณาจักรไว้ จากภัยพิบัติที่เราเองก็ยังไม่ล่วงรู้ถึงความร้ายแรงของมัน"

"รางวัลที่เจ้าเคยได้รับ... บัดนี้มันไม่เพียงพอที่จะตอบแทนคุณงามความดีของเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว"

ท่านลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์... แล้วประกาศราชโองการสุดท้ายที่สั่นสะเทือนประวัติศาสตร์!

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! อสนีบาตโหว หลินฟาน จะได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็น 'มหาธรรมนูญผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักร'!"

"สถานะของเขาจะอยู่เหนือขุนนางและเชื้อพระวงศ์ทั้งปวง! มีอำนาจในการระดมกองกำลังทหารทั้งหมดของอาณาจักร (ยกเว้นกองทัพจักรพรรดิ) เพื่อรับมือกับภัยคุกคามต่อความมั่นคงของชาติ! และจะขึ้นตรงต่อราชบัลลังก์แต่เพียงผู้เดียว!"

นี่คืออำนาจ... คือเกียรติยศ... คือตำแหน่งที่สูงส่งที่สุดเท่าที่คนนอกราชวงศ์จะสามารถได้รับได้!

หลินฟานได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจในอาณาจักรแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!

หลังจากที่เขายอมรับตำแหน่งใหม่อย่างสงบ... บรรพชนหลวงก็ได้กล่าวประโยคสุดท้ายขึ้น... แต่น้ำเสียงในครั้งนี้กลับแผ่วเบาลงจนมีเพียงยอดฝีมือระดับสูงสุดเท่านั้นที่ได้ยิน...

"บันทึกของจ้าวเงาได้กล่าวถึง 'สาขา' อื่นของลัทธิชั่วร้ายนี้ที่ซ่อนตัวอยู่ในอาณาจักรอื่น... ภัยคุกคามที่แท้จริง... ยังไม่จบสิ้น"

"โลกใบนี้... มันกว้างใหญ่กว่าที่เจ้าคิดนัก"

หลินฟานมองกลับไปยังแผนที่ที่เขาได้มาจากแหวนมิติของจ้าวเงา... มันคือแผนที่ที่ไม่ได้แสดงเพียงอาณาจักรจ้าว... แต่แสดง "ทวีป" ทั้งทวีป!

เขาเข้าใจในทันที...

การเดินทางของเขาในอาณาจักรแห่งนี้... ได้จบสิ้นลงแล้ว...

แต่เวทีที่ยิ่งใหญ่กว่า... การผจญภัยที่แท้จริง... และศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า...

กำลังรอเขาอยู่ที่โลกภายนอกอันกว้างใหญ่!