Level up ไปกับระบบวิเศษ 【จบ】

        หลังจากที่ซูฮ่าวแสดงความแข็งแกร่งแล้วมื้ออาหารกลางวันครั้งนี้ก็ราบรื่นขึ้นมาก ไม่มีใครตั้งข้อสงสัยกับเขาอีกต่อไป

        หม่าปิงหยิบยารักษามาให้เผิงกวงตามคำสั่งของหวางเฉิงเทียนทำให้เขาฟื้นสติคืนมาได้

        เดิมทีทุกคนคิดว่าเขาจะเคียดแค้นซูฮ่าวและลงมืออีกครั้ง แต่คาดไม่ถึงว่าเขากลับดื่มสุราลงโทษตัวเองสามแก้วทั้งยังโค้งตัวคำนับด้วย

        กลุ่มลูกน้องของเผิงกวงเห็นดังนั้นก็มึนงงไปหมด 

        พวกเขาติดตามเผิงกวงมานานหลายปี พวกเขารู้ดีว่านิสัยของเผิงกวงนั้นแข็งกร้าวและหยิ่งในศักดิ์ศรีมากแค่ไหนหากต้องการให้เขาก้มหัว เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก 

        แต่ในวันนี้เผิงกวงได้ก้มศีรษะลงแล้ว อีกทั้งยังก้มอย่างทันทีไม่มีความลังเลจนทำให้พวกเขาต้องนิ่งค้างไป 

        มีเพียงหวางเฉิงเทียนคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจเผิงกวงไม่ได้หวาดกลัว แต่หลังจากที่เขาเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของซูฮ่าวแล้วเขาก็รู้สึกเลื่อมใสอีกฝ่ายทั้งตัวและหัวใจ

        “ติ๊งต่องขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วยที่สามารถเสแสร้งแข็งกระด้างได้รับรางวัลแต้มเสแสร้งสามสิบแต้ม เหล่าเถาวัลย์พรรณไม้อันเก่าแก่อีกอีกาแผ่ไปในราตรี จะเสแสร้งก็ต้องเสแสร้งให้งดงาม ไม่ว่าถนนจะโสภาเพียงใดแต่ไม่มีการเสแสร้งนั้นไซร้ มันก็ไร้ค่า วันนี้โฮสต์เสแสร้งได้ยอดเยี่ยมมาก อืมคำพูดมีแต่ขยะ”

        “ดูแล้วยิ่งใหญ่แต่ความจริงแล้วมันก็เป็นเพียงแค่การสะกดกลั้นแล้วค่อยแสดงความสามารถแต่การเสแสร้งที่แท้จริง คุณควรจะให้ตัวประกอบก่อนหน้านี้พ่นคำด่าที่รุนแรงออกมายิ่งไม่น่าฟังเท่าไรยิ่งดี และปล่อยให้มีคนออกมาด่ามากกว่านี้ หากจำนวนคนที่โกรธแค้นมีไม่ถึงก็ต้องทำให้ฝูงชนโกรธแค้นสร้างระลอกคลื่นแห่งความเกลียดชัง จากนั้นก็ลงมืออย่างโหดเหี้ยมนี่คือแก่นแท้แห่งการเสแสร้ง”

        “แต่น่าเสียดายโฮสต์ยังไม่ทันได้ปูเรื่องราวก็เริ่มต้นการเสแสร้งแล้วขาดทักษะในการวางมาด เฮ้อ สินค้ามีตำหนิก็เป็นเช่นนี้ ไม่เอาไหน สอนแล้วไม่จำ”

        ซูฮ่าวมีใบหน้าดำคล้ำ “ระบบนายหุบปากซะ!”

        “ก็ได้เห็นแก่หน้าตาน่าเกลียดของโฮสต์ คนที่หล่อเหลาอย่างฉันจะประหยัดคำพูดและหลีกหนีไปจากฝูงชน”

        “ไสหัวไปนายสิหน้าตาน่าเกลียด!”

        “เมื่อพูดจบก็ตัดความสัมพันธ์เมื่อรักจางหายไปเราก็อย่าได้พบเจอกันอีกเลย”

        ซูฮ่าว “ ... ”

        ได้ เพราะโรคจูนิเบียวของนายฉันจะไว้ชีวิตนายก็แล้วกัน

        หลังจากนั้น หวางเฉิงเทียนและทุกคนก็เริ่มหารือเกี่ยวกับรายชื่ออีกสองคนที่จะส่งเข้าแข่งขันซูฮ่าวไม่ได้พูดแทรกอะไร เขานั่งทานข้าวเที่ยงตามลำพังปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจเรื่องนี้ไป

        จุดประสงค์หลักที่หวางเฉิงเทียนเชิญเขามาที่ตึกซินซู่แห่งนี้เพื่อให้เขาแสดงฝีมือต่อหน้าหัวหน้าหน่วยย่อยทั้งสามและลูกน้องของพวกเขาทั้งยังขจัดข้อสงสัยของพวกเขาจนหมดสิ้น

        ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องอื่นอีก

        หลังจากทราบรายชื่อของผู้เข้าแข่งขันแล้วงานเลี้ยงอาหารกลางวันนี้ก็สิ้นสุดลง

        ซูฮ่าวฉวยโอกาสในช่วงเวลานี้ขอให้หวางเฉิงเทียนช่วยเขาโฆษณาร้านยาอีกทั้งยังให้หัวหน้าหน่วยย่อยทั้งสามคนกระจายข่าวเรื่องนี้ให้พวกลูกหลานคนรวยได้รับทราบด้วย

        แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการโปรโมตเล็กๆน้อยๆ เท่านั้น

        การโปรโมตที่แท้จริง เขากับหวางเฉิงเทียนได้ปรึกษากันเรียบร้อยแล้วหลังจากงานแข่งขันในอาทิตย์หน้าเสร็จสิ้นลง พวกเขาตัดสินใจจะจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ

        ในวันนั้นไฮโซส่วนใหญ่ล้วนอยู่ที่แห่งนั้น ดังนั้นการโปรโมตจึงมีประสิทธิภาพมากที่สุด 

        หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จสิ้นซูฮ่าวก็พูดกับหวางเฉิงเทียนเรื่องโรงเรียนของเย่เฉียวเฉี่ยวอีกฝ่ายก็ตบหน้าอกตัวเอง แล้วบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา 

        เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากนี้เขายังได้ยื่นรายการสมุนไพรให้แก่หวางเฉิงเทียนเพื่อขอให้ลูกน้องของเขาไปซื้อสมุนไพรเหล่านี้มาทั้งหมด 

        หลังจากนั้นเขาก็เดินออกจากชั้นบนสุดของตึกซินซู่ด้านหลังของเขามีรถบรรทุกที่ขนสมุนไพรเต็มคันรถ ก่อนมุ่งหน้าไปทางภูเขาชิงอวิ๋น 

        ………………..

        ในขณะเดียวกันนั้นเองทางเข้าทางทะเลเมืองอี้โจว

        มีรถหรูเจ็ดแปดคันกำลังจอดอยู่บนถนนในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดที่จะเดินทางไปสู่อี้โจวหัวหน้าของพวกเขาก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากบอสใหญ่แห่งอี้โจว ซ่งโชง

        เขายืนอยู่ที่ท่าเรือสายตาทอดมองไปยังผืนทะเลที่อยู่ตรงหน้า เหมือนกับกำลังรออะไรบางอย่าง 

        ด้านหลังของเขามีชายชุดดำหลายสิบคนยืนอยู่พวกเขาแต่ละคนล้วนร่างกายกำยำล่ำสันเพียงแค่มองครู่เดียวก็รู้แล้วว่าพวกเขาคือบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

        “บอสซ่งพวกเรารอมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะครับ นี่ยังต้องรอไปอีกนานแค่ไหน?” ชายวัยกลางคนสวมชุดศิลปะการต่อสู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ถามขึ้นมาอย่างหมดความอดทน 

        ชายคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่พละกำลังเต็มเปี่ยม ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา 

        “ประธานเกาอย่าเพิ่งรีบร้อน ผมเพิ่งติดต่อกับเขาไปเมื่อวานนี้เขาบอกว่าประมาณบ่ายสองโมงจะมาถึงที่ท่าเรือ” ซ่งโชงก้มมองดูเวลาแล้วพูดปลอบใจเขา 

        ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเขามีชื่อว่าเกาชิวเซิน เป็นประธานสมาคมการต่อสู้แห่งอี้โจว มีฝีมือแข็งแกร่งอยู่ห่างจากระดับเซียนเทียนเพียงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น 

        เพื่องานประลองในครั้งนี้เขาจึงใช้เงินจำนวนมากเพื่อเชิญเกาชิวเซินเข้าร่วมการประลองในนามของอี้โจว ดังนั้นเขาจึงมีท่าทางที่อ่อนน้อมต่ออีกฝ่าย 

        “บอสซ่งฉันว่าคุณประเมินงานประลองครั้งนี้สูงเกินไป หากมีฉันอยู่การแข่งขันครั้งนี้จะต้องชนะอย่างแน่นอน แล้วยังจำเป็นจะต้องเชิญใครมาอีก?” เกาชิวเซินแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา น้ำเสียงไม่พอใจ 

        เพียงแค่ครึ่งก้าวเขาก็จะได้กลายเป็นเซียนเทียนแล้วแต่เขากลับต้องมาอยู่รอคนโนเนมกับซ่งโชงในที่แห่งนี้ มันค่อนข้างจะขายหน้าเล็กน้อย

        “ประธานเกาฉันรู้ว่าคุณมีฝีมือแข็งแกร่งแต่เงื่อนไขของการประลองครั้งนี้จะต้องมีผู้เข้าแข่งขันสามคนห้ามให้คุณคนเดียวลงสามรายการ” ซ่งโชงหัวเราะขึ้นมาอย่างขมขื่นแล้วยังพูดขึ้นอีกว่า “มีอะไรผิดพลาดก็จะมีแผนสำรองได้ทันการณ์!”

        ความจริงแล้วเขาได้ติดต่อกับเซียนเทียนคนหนึ่งฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าเกาชิวเซินเลย

        สำหรับเขาแล้วงานประลองในอาทิตย์หน้าสำคัญเป็นอย่างมากไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาจะต้องได้รับตำแหน่งผู้นำ

        ยิ่งมียอดฝีมือมากเท่าไรเขาก็ยิ่งมั่นใจมากเท่านั้น 

        เกาชิวเซินได้ยินดังนั้นก็อ้าปากขึ้นแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา 

        เขาเป็นเพียงแค่คนที่ได้รับเงินจ้างจากซ่งโชงจึงไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใจแทนซ่งโชง

        ลูกน้องคนหนึ่งของเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดกับซ่งโชงว่า “บอสครับ วันนี้ประภาคารกรมอุตุนิยมวิทยาได้รายงานว่าช่วงนี้อาจจะมีพายุเฮอริเคนระดับสี่ไม่แน่ใจว่าคนที่คุณติดต่อนั้นจะมาสายเพราะสาเหตุนี้หรือไม่?” 

        “พายุเฮอริเคนระดับสี่?” ซ่งโชงชะงักไป ก่อนจะรับโทรศัพท์จากลูกน้องของตัวเอง สีหน้าย่ำแย่อย่างมาก 

        เขาทำธุรกิจเกี่ยวกับท้องทะเลดังนั้นจึงรู้ว่าพายุเฮอริเคนระดับสี่นั้นอันตรายขนาดไหนอย่างน้อยก็สามารถทำลายอาคารขนาดใหญ่ได้โดยตรงแต่ที่ร้ายแรงที่สุดคลื่นลมภายในทะเลจะรุนแรงมาก ลมพายุทำให้เรือพลิกคว่ำได้

        สภาพอากาศที่มาพร้อมกับพายุเฮอริเคนระดับสี่มีทั้งคลื่นสูง กระแสน้ำวน แนวปะการังที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นจำนวนมาก 

        เขาเคยเผชิญหน้ากับพายุเฮอริเคนระดับสี่ครั้งหนึ่งตอนที่ออกทะเลในตอนนั้นยังมีสัตว์ทะเลจำนวนมากเกาะติดอยู่ใต้ท้องเรือของเขาทำให้ความเร็วของเรือเขาลดต่ำลง หากเรือชูชีพมาถึงไม่ทันเวลาพวกเขาจะต้องถูกดูดเข้าไปในกระแสน้ำวน และยังอาจจะต้องจบชีวิตลงที่นั่นด้วย

        “มีเบอร์โทรศัพท์หรือเปล่าคุณลองโทรหาเขาดู หากติดต่อไม่ได้ เกรงว่าศพของเขาคงจะเย็นแล้ว” เกาชิวเซินทอดมองไปที่ทะเลด้วยสายตาเย็นชาภายในน้ำเสียงของเขาแฝงความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น 

        ทะเลตรงด้านหน้าของเขานั้นมีลมแรงเมฆครึ้มคลื่นสาดซัด เหมือนกับมีทหารนับร้อยกำลังพุ่งโจมตีชายฝั่งอย่างรุนแรงพร้อมส่งเสียงคำรามด้วยความกรุ่นโกรธ 

        ก้อนหินขนาดยักษ์บนชายฝั่งถูกคลื่นซัดจนแตกกระจายภายในชั่วพริบตามันก็จมลงสู่ก้นทะเลลึก คลื่นลูกแล้วลูกเล่าก็ซัดขึ้นมา

        สภาพอากาศเช่นนี้ พวกเขามีโอกาสที่จะเสียชีวิตสูงมากต่อให้เป็นเซียนเทียนก็ไม่แน่ว่าจะสามารถเอาชีวิตรอดได้ 

        “คงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอกใช่ไหม?” หัวใจของซ่งโชงบีบรัด ดวงตาเหม่อลอย 

        เขาใช้เงินจำนวนมากเพื่อจ้างเซียนเทียนคนนั้นหากอีกฝ่ายตายในมหาสมุทร ถ้าอย่างนั้นเขาก็ขาดทุนมหาศาลแล้ว 

        เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะเตรียมตัวติดต่ออีกฝ่าย 

        แต่ในตอนนั้นเองลูกน้องที่ยืนอยู่รอบข้างกลับส่งเสียงขึ้นมา 

        “คุณลองดูนั่นสิ?”

        ซ่งโชงชะงักไปแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาเห็นจุดสีดำที่แล่นอยู่บนผืนทะเลได้อย่างรวดเร็ว

        ความเร็วระดับนั้น เร็วเท่ากับพายุเคลื่อนที่เท่ากับสายฟ้า 

        “หรือว่าจะเป็นปลากระโทง?” ซ่งโชงหรี่ตาลง ภายในแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย 

        ปลากระโทงหรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปลาอินทรีช้าง รูปร่างเพรียว แต่กล้ามเนื้อพอดี พละกำลังในการเคลื่อนที่ก็สูงมากเมื่อมันสะบัดครีบมาด้านหน้า ก็มีความเร็วเทียบเท่ากับเรือยนต์ทั้งยังพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับธนูหลุดออกจากแล่ง

        ในสภาพอากาศเช่นนี้อาจจะมีปลากระโทงที่หลุดหลงฝูงออกมาตัวเดียว

        แต่เมื่อยิ่งจุดสีดำนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆสีหน้าของซ่งโชงก็มีประกายเต็มไปด้วยความตกใจ 

        เขาพบว่าจุดสีดำนั้นไม่ใช่ปลากระโทงเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ดำอยู่ในน้ำเหมือนกับปลากระโทง แต่เขาเหยียบอยู่บนต้นอ้อต้นอ้อนั้นกลายเป็นเรือที่เขาขับขี่ข้ามทะเล

        “นั่น… นั่นมันคนหรือเปล่า?” ลูกน้องของเขาทุกคนกลืนน้ำลายแล้วมองหน้ากัน 

        รูม่านตาของเกาชิวเซินหดเล็กลงเขาจ้องภาพด้านหน้าตาไม่กะพริบใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด 

        จุดสีดำที่อยู่ตรงหน้าค่อยๆชัดเจนมากขึ้น สุดท้ายก็กลายเป็นเงาร่างสีดำกำลังลอยเข้ามา

        ระยะห่างออกไปสิบกว่าเมตรเงาร่างสีดำกระโดดขึ้นจากต้นอ้อที่ลอยน้ำ เขาโผบินกลางอากาศราวกับนกนางแอ่นและเหมือนกับหยดน้ำที่กระจ่างใส ปลายเท้าของเขาแตะลงที่ท่าเรืออย่างไร้ซุ่มเสียง

        ในวินาทีนั้นทุกคนก็มองเห็นเงาร่างสีดำที่กระโดดข้ามมหาสมุทรมาหัวใจของพวกเขาสั่นสะท้าน 

        ชายคนนั้นมีรูปร่างสูงโปร่งผิวสีทองแดง องคาพยพทั้งห้าชัดเจนราวประติมากรรมกรีก ดวงตาของเขาลึกล้ำและบ้าคลั่งรัศมีที่รุนแรงจากร่างกายเขาทำให้ผู้คนตกตะลึงอย่างมาก 

        หนิงเป้ากวาดสายตามองทุกคนแล้วพูดขึ้นมาเสียงเรียบว่า “ใครคือซ่งโชง?”

        “ฉัน… ฉันเอง!” ซ่งโชงกลืนน้ำลายลงคอ แล้วถามอย่างลองเชิงว่า “คุณคือคุณหนิงเป้าใช่หรือเปล่า?”

        “ถูกต้อง!” หนิงเป้าพยักหน้า พลังชีพรวบรวมอยู่ในเถียนตันของเขาคลื่นความร้อนที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเขาทำให้ผมและเสื้อผ้าที่เปียกโชกของเขาแห้งในทันที 

        หลังจากนั้นเขาก็กวาดสายตามองซ่งโชงและคนอื่นๆก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เกาชิวเซินที่สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ 

        “ครึ่งก้าวสู่เซียนเทียน?”

        “มิน่าล่ะถึงทำให้บอสซ่งมารับคุณด้วยตนเองได้คนที่สามารถข้ามแม่น้ำด้วยต้นอ้อ ความแข็งแกร่งอยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นปลายแล้วผู้น้อยเกาชิวเซิน ขอคารวะคุณหนิงเป้า” เกาชิวเซินประสานมือแต่ภายในใจเต็มไปด้วยความตกใจ 

        เขาคิดว่าคนที่ซ่งโชงเชิญมานั้นอย่างมากที่สุดก็อยู่ในระดับโฮ่วเทียนขั้นสูงสุดหรือไม่ก็คนที่อยู่ในระดับครึ่งก้าวสู่เซียนเทียนเหมือนเขา แต่ใครจะคิดว่าผู้ที่มาใหม่นั้นคือเซียนเทียนขั้นปลาย

        ซ่งโชงรู้สึกมึนงง “ประธานเกาอะไรคือข้ามแม่น้ำด้วยต้นอ้อ?”

        “ข้ามแม่น้ำด้วยต้นอ้อเป็นหนึ่งในเจ็ดสิบสองท่าไม้ตายของเส้าหลิน หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าเชือกหนึ่งทะลวงผ่าน โบราณเรียกว่า เหยียบเชือกอ่อน การเหยียบน้ำเหยียบหิมะเป็นหนึ่งในวิชาตัวเบา สามารถเคลื่อนที่ไปบนน้ำด้วยของที่มีลักษณะอ่อนนุ่มอีกทั้งยังเดินทางได้อย่างอิสระ” เกาชิวเซินเหลือบสายตามองไปทางหนิงเป้าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเลื่อมใส 

        “หากต้องการจะใช้วิชาตัวเบาเช่นนี้จำเป็นจะต้องฝึกฝนอย่างยากลำบากเป็นเวลาหลายสิบปี ในขณะเดียวกันก็ต้องใช้พลังที่แข็งแกร่งของเซียนเทียนขั้นปลายเป็นตัวสนับสนุนไม่อย่างนั้นหากเดินบนน้ำไปแค่สิบกว่าเมตรก็จะต้องจมลงในน้ำจนกลายเป็นเรื่องตลกขบขัน”

        เมื่อได้ยินดังนั้นซ่งโชงก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

        หากเป็นอย่างที่เกาชิวเซินพูดมา หนิงเป้าที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ก็คือยอดฝีมือระดับสูงสุดแน่นอน!

        “เกาชิวเซินใช่ไหม? นายมีความรู้ไม่น้อยเลย!” หนิงเป้าหันหน้าไปทางเกาชิวเซินแล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ “ก่อนหน้านี้ฉันได้เจอกับพายุเฮอริเคนเรือที่โดยสารมาแตกกระจาย จึงทำได้เพียงต้องแสดงวิชาข้ามแม่น้ำด้วยต้นอ้อที่ฉันมาในครั้งนี้ฉันไม่ได้อยากจะเป็นจุดสนใจหากเมื่อครู่นี้ใครถ่ายคลิปอะไรไว้ละก็ ขอให้ลบไปให้หมดอย่าทำให้โลกใบนี้ตื่นตระหนก”

        “ครับ!” ซ่งโชงรีบพยักหน้า จากนั้นก็ปล่อยให้ลูกน้องของเขาจัดการเรื่องนี้ไป 

        “คุณหนิงเป้าเชิญขึ้นรถได้เลยครับฉันได้เตรียมอาหารกลางวันกับคฤหาสน์ที่พักเอาไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว”

        “ทำงานได้ดีมาก” หนิงเป้าพยักหน้าชื่นชม เหมือนกับเขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ดังนั้นจึงถามว่า “เรื่องที่ฉันให้คุณตรวจสอบคุณตรวจสอบเสร็จแล้วหรือยัง?”

        ซ่งโชงตอบตามความเป็นจริงว่า “ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับก่อนหน้านี้ศิษย์น้องของคุณหนิงเป้าได้ไปที่เมืองฉวนโจวเพื่อแก้แค้นหวางเฉิงเทียนแต่เขากลับถูกหวางเฉิงเทียนจับตัวไป เกรงว่าตอนนี้เขาคงจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว”

        “หนิงไท่ศิษย์น้องของฉันเป็นเซียนเทียนระดับต้น มีประสบการณ์การต่อสู้มากมายคนที่จะสามารถจับตัวเขาไปได้นั้นอย่างน้อยต้องอยู่ในระดับเซียนเทียนระดับกลาง” หนิงเป้าหรี่ตาลงแล้วพูดเสียงต่ำ “หวางเฉิงเทียนเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนสนิทของเขาที่ชื่อว่าหม่าปิงก็เพิ่งจะอยู่ในระดับโฮ่วเทียนขั้นกลางแล้วเขาจะจับตัวหนิงไท่ไปได้อย่างไร?”

        ซ่งโชงครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้วพูดว่า “เรื่องนี้ฉันได้ยินมาว่าในตอนนั้น หลูชานตง ประธานสมาคมการต่อสู้แห่งเมืองฉวนโจวอยู่ที่นั่นด้วยเหมือนกันเขาอยู่ในระดับอีกครึ่งก้าวสู่เซียนเทียนลูกศิษย์ที่ติดตามของเขาอยู่ในระดับโฮ่วเทียนขั้นสูงสุดหรือว่าทั้งสองคนนี้จะร่วมมือกัน?”

        “เป็นไปไม่ได้เซียนเทียนและโฮ่วเทียนมีความแตกต่างเป็นอย่างมาก เซียนเทียนลงมือเพียงแค่นิ้วเดียวก็สามารถทำลายโฮ่วเทียนได้แล้วเมื่อร่วมมือกับโฮ่วเทียนที่ขาดอีกครึ่งก้าวสู่เซียนเทียนเขาจะสามารถเอาชนะศิษย์น้องของฉันที่อยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นต้นได้อย่างไร?” สายตาของหนิงเป้าเย็นยะเยือก เขามองไปทางซ่งโชงด้วยสีหน้าไม่พอใจ “นี่คุณไม่ได้ล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม?” 

        “ไม่ๆ ๆคุณหนิงเป้าเข้าใจผิดแล้วครับ ฉันไม่มีเจตนาที่จะโกหกคุณอย่างแน่นอน” ซ่งโชงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แล้วรีบโบกมือไปมา

        “ถ้าไม่ใช่หลูชานตงกับลูกศิษย์ร่วมมือกันแล้วละก็…” 

        ทันใดนั้นภายในสมองของซ่งโชงก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นรูม่านตาของเขาหดเล็กลง 

        “ใช่แล้วต้องเป็นคนที่ชื่อซูฮ่าวคนนั้นแน่นอน!”