ตอนที่ 16 ฉันเนี่ยนะ...ผู้าุโ
‘เอ๊ะ!! ทำความเคารพฉันเหรอ!’
ไลท์ชี้นิ้วจิ้มมาที่ตัวเอง ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความงงงวย คนอย่างตนเองเนี่ยนะ จะเป็ผู้าุโ
บ้าแล้ว…คงจะหมายถึงคุณตาเกลและคุณยายเฮลีย์ล่ะมั้ง!! ไลท์หยักไหล่ เพราะเขามั่นใจว่าถึงเขาจะมีอายุมากกว่านักผจญภัยทั้งสองคนอยู่บ้าง
แต่เขาก็ไม่ใช่คนหน้าแก่ จนถึงขั้นต้องเรียกเขาว่าผู้าุโ...ไลท์เมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย ยอมที่จะถอยหนึ่งก้าวให้กับตน เขาก็ค่อยๆ เดินกะโผลกกะเผลก กลับเข้าไปในครัวเพื่อที่จะทำอาหารให้กับทั้งสองคนเป็การชดใช้ โทษฐานที่มาร์คัสได้เสริฟ์อาหารรสชาติ *มมด* (หมาไม่แดก) ให้กับทั้งสองคนไปในตอนแรก
ซึ่งในระหว่างที่ไลท์กลับเข้าไปในครัวอยู่นั่นเอง มาร์คัสที่รู้ว่าตัวเองรอดตาย ก็ไม่คิดที่จะหันมาขอบคุณไลท์ที่ช่วยเหลือตัวเองเลยสักนิด มันรีบคลานออกไปจากร้าน พร้อมกับ ยูริและมาร์วิน ลูกเมียของมัน เพื่อหนีให้ห่างจากนักผจญภัย
ปล่อยให้คุณตาเกลและคุณยายเฮลีย์ อยู่กับนักผจญภัยที่เกิดฟาดปาก ตามลำพัง!!
“ตาขอโทษด้วยที่ทำให้ ท่านทั้งสองไม่พอใจ มันเป็ความผิดของตาเอง...ขอโทษนะ!!” คุณตาเกลและคุณยายเฮลีย์ เหมือนจะคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขอโทษนักผจญภัยทั้งสอง
ถึงกระนั้น สองนักผจญภัยก็พลันรีบเข้ามาคว้าตัวของคุณตาและคุณยายเอาไว้ในทันที
“คุณตาและคุณยายไม่จำเป็ต้องทำถึงขั้นนี้เลย...พวกเราต่างหากที่สมควรจะต้องขอโทษที่ก่อปัญหาให้กับทางร้าน มันเป็ความผิดของพวกเราเองที่สั่งอาหารที่ไม่รู้จักไปั้แ่แรก!!” โทมัสและจิม ใช้ความที่เป็คนหนุ่ม ฉวยโอกาสคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับคำนับ คุณตาเกลและคุณยายเฮลีย์
สร้างความตกตะลึงให้กับสองตายาย จนถึงกับทำตัวกันไม่ถูกไปเลย!!
โดยการที่โทมัสและจิมยอมคุกเข่าโค้งคำนับให้กับคุณตาและคุณยาย แน่นอนว่าส่วนหนึ่งของพวกเขาทั้งสองคน นั้นรู้สึกผิดที่ตอนแรกได้เผลอใช้กำลังเข้าใส่สองตายาย จนเมื่อสงบใจลงก็ได้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าพวกตนนั้นทำผิดไป
กอปรกับ หวั่นกลัวต่อ ไลท์ ที่ทั้งสองมองว่าเป็ ผู้าุโเร้นกาย ด้วยแล้ว...เป็เหตุให้โทมัสและจิม ไม่อาจเพิกเฉยต่อคุณตาและคุณยายทั้งสองคนไปได้
ในระหว่างที่โทมัสและจิม โค้งคำนับให้กับสองตายายจนเสร็จสิ้น เมื่อทั้งสองเงยหน้าขึ้นมา จมูกของพวกเขาก็ได้รับรสถึงกลิ่นของความหอมที่ลอยโชยมา
“กลิ่นนี้อีกแล้ว!!”
“กลิ่นนี้ไม่ผิดแน่!!”
คราวนี้ทั้งสองแยกแยะกลิ่นได้อย่างชัดเจน กลิ่นที่ดึงดูดพวกมันทั้งสองคนให้เข้ามากินที่ร้านนี้
กับกลิ่นไหม้ๆ ที่มาร์คัส เป็คนยกอาหารมาเสริฟ์ในก่อนหน้านี้ มันคนละกลิ่นกันเลย...ถ้าอย่างนั้น กลิ่นของอาหารที่พวกมัน้าหรือว่าจะเป็อาหารฝีมือของผู้าุโท่านนั้น
เมื่อฉุกคิดได้ดังนั้น โทมัสและจิม ก็รีบหันหน้าไปถาม ในข้อสงสัยของพวกมันกับสองตายายในทันที
“กลิ่นนี้คืออาหารของชายผู้นั้นใช่หรือไม่!!”
“ใช่! กลิ่นนี้คืออาหารที่ชื่อว่า ข้าวไข่เจียวหมูสับ โดยชายผู้นั้นเป็คนคิดสูตรอาหารนี้ขึ้นมาเอง ส่วนที่ชายคนนั้นไม่ได้ทำอาหารให้กับท่านทั้งสองคนั้แ่แรกก็เพราะ เขาไม่ใช่พ่อครัวของร้านเรา หากแต่เป็มาร์คัสและฉันที่เป็เ้าของร้านอาหารแห่งนี้!!” มาถึงขั้นนี้แล้ว คุณตาเกลไม่คิดจะปิดบังอะไรอีก ชายชราได้บอกเล่าเื่เล่าทั้งหมดให้กับสองนักผจญภัยฟัง โดยไม่มีหมกเม็ด
“ที่แท้ก็เป็เพราะความเข้าใจผิดกันนี้เอง!” โทมัสและจิม รวมถึงสองตายาย ได้แต่มองหน้ากันไปมา
เพราะเื่ราวที่เกิดขึ้น ถ้าจะพูดให้ถูกต้อง...ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีส่วนผิดด้วยกันทั้งคู่
แต่ในเมื่อเื่มันถูกคลี่คลาย โดยที่ไม่มีใครได้รับาเ็ ก็ถือว่าเป็อันจบอย่างสมบูรณ์
สองตายาย โล่งใจที่ร้านไม่ได้รับความเสียหาย ส่วนมาร์คัสตัวต้นเื่ก็ลอยนวลเหนือเื่นี้ไป
ทางด้านของนักผจญภัย ก็โชคดีที่ไม่ได้ ใช้ความรุนแรงจนทำให้ใครต้องาเ็
ทั้งหมดนี้ยุติลงได้...เป็เพราะไลท์ ยื่นมือเข้ามาช่วยไว้อย่างแท้จริง!!
โทมัสและจิมเมื่อพินิจและตรองดู ต่างก็บังเกิดความเลื่อมใสและศรัทธาต่อ ไลท์ มากยิ่งขึ้นไปอีก
แต่กระนั้นในระหว่างที่โทมัสและจิม กำลังจะคิดทึกทักกันไปไกล ไลท์ก็ได้ถืออาหารออกมาเสริฟ์ให้กับพวกเขาแล้ว
“ข้าวไข่เจียวหมูสับ ได้แล้วครับ” ไลท์วางจานอาหารที่มีไข่สีเหลืองทองและหมูสับที่สุกสกาวโป๊ะอยู่บนข้าวให้กับสองนักผจญภัย ก่อนที่ตัวเองจะถอยไปยืนหลบมุม เพื่อเปิดทางให้กับลูกค้าได้ลิ้มรสชาติของอาหารตามลำพัง
กลิ่นชวนฝันอะไรเช่นนี้~!
โทมัสหลับตาลง เพื่อสูดดมกลิ่นของอาหารที่อยู่ตรงหน้า กลิ่นของไข่เจียวที่ฟุ้บตลบอบอวล นั้นชวนให้ความอยากอาหารของโทมัส เริ่มที่จะควบคุมไม่ได้
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายที่เอ้อล้นอยู่ในปากดัง เอื้อก! พร้อมกับขยับช้อนในมือ ตัดแผ่นไข่สีทองอร่ามที่โป๊ะอยู่้าข้าว อย่างพอดีๆ
ไข่เจียว ขาดออกจากกันเสมือนกำลังตัดเนยนุ่มๆ โทมัสอ้าปากกว้าง พลางรับเอาช้อนจมหายเข้าไปในปากจนหมดทั้งคำ ชายหนุ่มที่มีใบหน้าอันหล่อเหลาประดุจเ้าชาย เคี้ยวข้าวช้าๆ เพื่อที่จะลิ้มรสความอร่อย ที่เขาไม่เคยกินมันที่ไหนมาก่อนในชีวิตให้ได้มากที่สุดและในชั่วอึดใจต่อมา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปช้าหรือเร็ว
ข้าวไข่เจียวตรงหน้าก็พล่องไปจนหมดจาน!! ทันทีที่ช้อนไม้กระทบกับจานที่ว่างเปล่า สติที่เคยหลุดลอยไปของโทมัสก็เหมือนจะได้สติกลับคืนมา
‘หมดแล้ว!!’
โทมัสมองดูจานที่ว่างเปล่าด้วยความเสียดาย พลางเหลือบสายตาไปมองจานของจิม เพื่อหวังจะขออาหารจากอีกฝ่ายเพราะรู้สึกว่าตัวเองยังได้กินไม่หนำใจ
เพียงแต่ว่าเมื่อมองไปที่จานของจิม โทมัสก็ต้องผิดหวัง...เมื่ออาหารของจิมก็หมดไปแล้วเช่นกัน แถมยังไม่เหลือข้าวที่ติดจานสักเม็ดอีกด้วย!!
กินจนเกลี้ยงเกลา...กินจนแทบจะเลียจาน ไม่มีคำใดที่จะให้ความหมายได้ดีเท่ากับสองคำนี้อีกแล้ว
ความอร่อยของรสชาติที่ผสมผสานอยู่ในปากอย่างลงตัว มันทำให้โทมัสและจิม ถึงกับเคลิบเคลิ้มในความอร่อยจนพวกเขาเหมือนกับ หลุดลอยไปอยู่ในวิมารที่ไม่เคยคิดฝันเลยทีเดียว
แน่นอนว่าโทมัสและจิม แม้เปลือกนอกของพวกเขาจะแต่งกายในชุดนักผจญภัยเหมือนกับคนอื่นทั่วๆ ไป แต่ทว่าความจริงแล้ว ศักดิ์และฐานะของพวกเขาทั้งสองคน ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกับที่ตาเห็น
โทมัสนั้นมีศักดิ์เป็ถึงเ้าชายของดินแดน NortWinterFort หรือ พันธมิตรแห่งแดนเหนือ ที่ผู้คนในอาณาจักร ลูนาเทียต่างเรียกขานพวกเขากันเช่นนี้
ส่วนทางด้านจิม ก็คือองครักษ์คนสนิทของเ้าชายโทมัส ที่ทั้งสองเติบโตขึ้นมาด้วยกันจนกลายเป็ทั้งสหายและองครักษ์ในเวลาเดียวกัน
อย่างไรก็ตามโทมัสและจิม ทั้งสองเลือกที่จะปิดบังสถานะของตัวเองเอาไว้เป็การชั่วคราว เพราะการเดินทางเข้ามาในอาณาจักรลูนาเทียในครั้งนี้ พวกเขาทั้งสองมาเพื่อเที่ยวเล่นและไม่ได้รับความเห็นชอบจากาา ‘โลแกน’ ผู้เป็พระบิดา
เ้าชายโทมัสนั้นยังติดนิสัยรักในการออกผจญภัย แม้จะมีอายุ 23 ขวบปีแล้วก็ตามที หากแต่ว่าเ้าชายหนุ่มกลับไม่ใคร่สนใจที่จะดูแลบ้านเมืองของตัวเองที่กำลังประสบปัญหามากเท่าไหร่นัก
อันที่จริงแล้ว ตัวเ้าชายหนุ่มก็ดูจะไม่มีทางเลือกอื่นให้เลือกมากนัก นับั้แ่ที่เขาจำความได้ โทมัสก็ดูเหมือนจะถูกสั่งสอนให้เรียนรู้ในเื่ข้อราชการและบริหารบ้านเมืองมาั้แ่วัยเยาว์ ทั้งทีจริงๆ แล้ว ตัวโทมัสไม่ได้อยากจะเป็เ้าชายคนต่อไปของแดนเหนือนี้เลย
แต่ทั้งหมดทั้งมวลเป็เพราะโชคชะตาที่ตัวเขาได้เกิดมาเป็เ้าชาย ทำให้เขาต้องเดินตามเส้นทางนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ซึ่งก่อนที่โทมัสและจิม จะหลบหนีออกมาจากดินแดนทางเหนือ เพื่อมาผจญภัยเหมือนเช่นทุกวันนี้ ตัวเ้าชายหนุ่มก็ได้มีปากเสียงกับาาโลแกน เข้าขั้นรุนแรงอยู่มากพอสมควร
เนื่องด้วยเวลานี้ ดินแดนทางด้านเหนือกำลังประสบปัญหาขาดแคลนทางด้านอาหาร และการแทรกแซงทางการเมืองของศาสนจักรแห่งแสง ที่เข้ามามีอิทธิพลต่อชาวบ้านมากขึ้นในทุกวัน
ส่งผลให้ าาโลแกน จำเป็ต้องแก้ไขและหาทางออกให้กับบ้านเมืองโดยเร็ว...เพียงแต่ที่พึ่งสุดท้ายอย่างเ้าชายโทมัส ก็ดูจะหวังพึ่งอะไรไม่ได้
ทำให้าาโลแกน ดูจะโกรธและผิดหวังในตัวเ้าชายโทมัสอยู่มากที่ฝากฝังอะไรไม่ได้เลยนั่นเอง
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นกับเ้าชายโทมัส หรือาาโลกแกน แห่งดินแดนทางเหนือ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ ที่ ไลท์ จำเป็ต้องรู้ อีกทั้งตัวต้นของโทมัสและจิม ความจริงแล้วไลท์ก็รับรู้มาั้แ่แรกแล้วว่าทั้งสองคนไม่ใช่คนธรรมดา
เพราะทันทีที่ไลท์ใช้สายตาเพ่งพินิจไปที่ทั้งสองคน เมื่อตอนที่อีกฝ่ายกำลังมีเื่อยู่กับมาร์คัสนั่นเอง
เขาก็พบเห็นถึงข้อมูลเบื้องต้นของทั้งสองคนที่ปรากฏในระบบผ่านสายตาของเขามาั้แ่ต้น
ชื่อ: โทมัส อายุ:23 เพศ:ชาย
พลังเวท: ไม่สามารถประเมินได้
ระดับชั้นทางการทหาร: เ้าชายแห่งพันธมิตรแดนเหนือ
ความสามารถพิเศษ: เวทระดับสูง , วิชาดาบ (ประเมินไม่ได้) , บัญชากองทัพ (ประเมินไม่ได้) , ไม่เปิดเผย
ชื่อ: จิม อายุ: 22 เพศ:ชาย
พลังเวท: ไม่สามารถประเมินได้
ระดับชั้นทางการทหาร: องครักษ์ประจำตัวของเ้าชายโทมัส
ความสามารถพิเศษ: เวทระดับกลาง , วิชาดาบ (ประเมินไม่ได้) , ลอบเร้น (ประเมินไม่ได้) , ไม่เปิดเผย
แม้ไลท์จะยังไม่สามารถประเมินความสามารถของโทมัสและจิมได้อย่างทะลุปรุโปร่งแต่จากค่าสถานะที่อลังการเช่นนี้ ก็มากพอที่จะทำให้เขานั้นรู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องเป็คนที่มีความสามารถมากแน่ๆ
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ
www.facebook.com/writelazy
ยังมีอีกตอนลงตอน 2 ทุ่มนะครับ
6K
