ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

วันนี้สายฝนโปรยปรายทำให้ผมนึกถึงวันแรกที่ได้พบกับเสี่ยวอวี่

        แม้ว่าเธอจะเป็นวิญญาณแต่เธอกลับมอบชีวิตเพิ่มให้ผมอีกหนึ่งปี และดูแลผมเป็นอย่างดี

        ด้วยเหตุผลบางอย่างเราจำต้องแยกจากกันบางที...คืนนี้ผมอาจได้รู้คำตอบว่าเพราะเหตุใด

        คิดได้ดังนั้นผมจึงเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังถนนถงซินอย่างรวดเร็ว

        เสียงฝนหยดลงพื้นดัง“เปราะแปะ” ท่ามกลางความเงียบงันของถนนที่แทบไร้ผู้คนมีเพียงแค่แสงไฟจากเสาไฟข้างทางที่ส่องสว่างเป็นระยะ ให้ความรู้สึกวังเวง

        จากระยะไกลผมเห็นป้ายรถบัสตั้งตระหง่านอยู่เพียงลำพังท่ามกลางสายฝนและความมืด

        ผมก้มดูเวลา...สี่ทุ่มกว่า

        ยังเหลืออีกเกือบหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงยามจื่อ

        ไม่มีทางเลือกอื่นผมต้องรออยู่ที่นี่ก่อน

        ที่สำคัญผมไม่รู้เลยว่าของที่เสี่ยวอวี่ฝากไว้ให้ผมนั้นจะเป็นอะไร

        จะเป็นจดหมายข้อความสลัก หรือเป็นสิ่งลี้ลับบางอย่าง?

        แค่เงื่อนไขในการรับของที่ต้องเป็นคืนฝนตกและต้องเป็นยามจื่อเท่านั้นนี่ก็บ่งบอกได้แล้วว่ามันไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน

        ผมเดินมาถึงป้ายรถบัสด้วยความรู้สึกกังวลใจ

        กวาดตามองรอบๆมันเป็นเพียงป้ายรถบัสทั่วไป ไม่มีอะไรแปลกไปจากเดิม

        ผมเดินวนไปรอบๆป้ายอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใดผิดปกติ และแทบไม่รู้สึกถึงพลังอาฆาตเลย…

        ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

        ฝนตกกระทบพื้นดัง“ซ่าๆ” จนเกิดเป็นม่านหมอกบางๆ

        ผมยังคงยืนอยู่ตรงป้ายรถบัสไม่ขยับไปไหน รอคอยให้ยามจื่อมาถึง

        แต่ในขณะที่สายฝนกระหน่ำลงมาบรรยากาศที่เคยสงบเงียบกลับเริ่มเย็นเยียบลงอย่างผิดปกติ

        ผมรู้สึกได้ว่าอากาศรอบตัวค่อยๆหนักขึ้น ความเย็นของพลังอาฆาตแผ่กระจายออกมาเรื่อยๆ

        ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรมากเวลาก็ล่วงเลยเข้าสี่ทุ่มกว่าแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงยามจื่อ

        โดยปกติแล้วช่วงยามจื่อเป็นช่วงที่พลังหยินและหยางพลิกกลับกันอากาศรอบตัวเต็มไปด้วยพลังหยินจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

        แต่ยิ่งใกล้ถึงยามจื่อความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเยียบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เย็นเสียจนผมเริ่มรู้สึกถึงไอเย็นที่ซึมเข้าไปถึงกระดูก

        ไม่ใช่แค่นั้นมีลมเย็นลึกลับพัดวูบผ่านหน้าและแผ่นหลังของผมไปมาเป็นระยะ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวรอบตัวผม

        ผมไม่ได้เปิดตาทิพย์แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผมมั่นใจว่าบริเวณรอบตัวผมตอนนี้…ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวอีกต่อไป

        ผมกวาดตามองแอ่งน้ำบนพื้นถนน

        ภายใต้แสงไฟถนนสีเหลืองหม่นผมเห็นเงามืดจำนวนหนึ่งสะท้อนอยู่ในแอ่งน้ำ

        พวกมันยืนอยู่รอบตัวผมแทรกตัวอยู่ในเงาฝน

        ในเงาน้ำนั้นผมมองไม่เห็นใบหน้าของพวกมันเลย แต่ในใจของผมรู้ดีว่าพวกมันคืออะไร

        พวกมันคือวิญญาณร้ายที่มาหลบฝนเหมือนครั้งที่ผมไปหลบฝนในศาลาที่สวนสาธารณะ

        พวกมันไม่ทำอะไรคนทั่วไปแต่ถ้าหากใครที่พลังหยางอ่อนแอ ดวงกำลังตก หรือเผลอไปสบตากับพวกมันเข้า

        เหล่าวิญญาณที่หลบฝนเหล่านี้…อาจไม่ยอมปล่อยให้รอดออกไปง่ายๆ

        สายฝนกระหน่ำไม่ขาดสายขณะที่พลังอาฆาตรอบตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

        ผมไม่ได้เปิดตาทิพย์เพียงแค่ยืนรอเงียบๆ

        ตอนนี้เป็นเวลา22:54 น.

        เหลืออีกหกนาทีก่อนจะห้าทุ่ม

        ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด

        แต่ในขณะนั้นเองท่ามกลางสายฝน มีแสงไฟหน้ารถสองดวงกะพริบสว่างขึ้นจากที่ไกลๆ

        มันกำลังใกล้เข้ามาและทันใดนั้น พลังอาฆาตรอบตัวผมเริ่มปั่นป่วน

        ผมรู้สึกถึงความผิดปกติจึงก้มมองเงาสะท้อนในแอ่งน้ำ

        ภาพเงาที่พร่ามัวของกลุ่มวิญญาณเหล่านั้นเริ่มขยับ…

        พวกมันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาผม

        ผมไม่สามารถสัมผัสตัวพวกมันได้โดยตรงแต่รับรู้ถึงไอเย็นเยียบที่หมุนเวียนอยู่รอบตัว

        แล้วรถตู้คันหนึ่งก็โผล่ออกมาจากม่านฝนมันเก่าโทรมเต็มไปด้วยสนิม เคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็วต่ำ

        แม้จะแล่นไปบนถนนเปียกแฉะน้ำกระเด็นไปทั่ว แต่กลับไร้ซึ่งเสียงเครื่องยนต์ มีเพียงไฟหน้ารถที่ส่องสว่างจากห้องโดยสาร

        ผมมองเห็นใบหน้าของคนขับอย่างเลือนรางจากระยะไกล

        เขามีใบหน้าซีดขาวน่าจะเป็นชายวัยสี่สิบกว่าๆ ใส่แว่นกรอบดำ

        เขาขับรถเข้ามาใกล้เรื่อยๆมุ่งตรงมาที่ป้ายรถบัสที่ผมยืนอยู่

        ผมจ้องเขาสีหน้าขรึมขึ้น สายตาหรี่ลงเล็กน้อย

        รถคันนี้…เกรงว่าจะไม่ต่างจากรถบัสคันนั้นเป็นรถวิญญาณเช่นกัน และเหล่าวิญญาณที่รายล้อมอยู่รอบตัวผมคงเป็นผู้โดยสารของมัน

        ผมไม่ขยับไม่หวาดกลัว ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

        รถตู้เก่าคร่ำคร่าแล่นมาจอดนิ่งตรงหน้าป้ายรถบัส

        ประตูด้านหลังค่อยๆเปิดออก พร้อมเสียงดัง 'แกร่กๆ'

        แต่เมื่อมองเข้าไปในรถกลับว่างเปล่า ทั้งเบาะด้านในและรอบนอกไม่มีใครเลย

        ประตูทำงานเองโดยอัตโนมัติราวกับเป็นกลไกไฟฟ้า

        แต่ผมรู้ดีรถเก่าขนาดนี้ไม่มีทางมีประตูระบบไฟฟ้าแน่

        ผมก้มลงมองแอ่งน้ำเบื้องล่างอีกครั้ง

        ผมเห็นเงาวิญญาณจำนวนมากกำลังมุดเข้าไปในตัวรถจากเงาน้ำ

        ลมเย็นยะเยือกพัดโหมกระหน่ำไหลเข้าสู่ห้องโดยสาร

        ขณะเดียวกันกระจกหน้าต่างฝั่งคนขับก็ค่อยๆ ลดลงทีละนิด ผมมองเห็นชายคนขับได้ชัดเจนกว่าเดิมผ่านช่องแคบๆนั้น

        ใบหน้าเขาซีดขาวราวกับไร้เลือดดูเหมือนคนตายที่ยังเคลื่อนไหวได้

        เขามองมาที่ผมก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า "พี่ชายขึ้นรถไหมห้าหยวนต่อคน!"

        ผมยกมือขึ้นปฏิเสธ"ไม่ล่ะ"

        คนขับรถดันแว่นกรอบดำขึ้นเล็กน้อย"ฝนตกแล้วนี่เป็นรถเที่ยวสุดท้ายของคืนนี้ ขึ้นมาทนเบียดนิดๆ หน่อยๆ ก็ได้คิดแค่สามหยวนพอ"

        ผมเหลือบมองไปที่ประตูรถที่ยังเปิดค้างอยู่ข้างในดูว่างเปล่า แต่ในหัวของผมกลับจินตนาการออกว่าถ้าผมเปิดตาทิพย์ คงเห็นวิญญาณเบียดเสียดกันเต็มคันรถแน่

        ผมยังคงส่ายหัว"ไม่ล่ะพวกนายไปตามทางของพวกนายเถอะ!"

        เมื่อได้ยินดังนั้นคนขับรถก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

        เขาเพียงแค่ดันแว่นอีกครั้งมุมปากเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆ หมุนกระจกปิดลง

        ประตูเลื่อนด้านหลังที่เปิดอ้าก็ปิดดัง“ปัง!”

        จากนั้นรถตู้เก่าคร่ำคร่าก็ค่อยๆแล่นออกไปโดยไร้เสียงเครื่องยนต์

        ผมก้มมองไปที่แอ่งน้ำหน้าป้ายรถบัสเงามืดที่เคยปรากฏอยู่บนน้ำ บัดนี้หายไปหมดแล้ว

        บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงัดความเย็นยะเยือกและไอวิญญาณหายไปหมดสิ้น

        ผมมองป้ายรถบัสที่เงียบสงัดอีกครั้ง

        ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อก่อนผมถึงได้พบเสี่ยวอวี่ที่นี่

        ป้ายรถบัสแห่งนี้ไม่ใช่ป้ายธรรมดา

        มันคือ 'ป้ายรถบัสหยินหยาง' มนุษย์และวิญญาณใช้โดยสารได้

        'ถงซิน ถงซิน... (พ้องใจ)' ชื่อนี้แท้จริงหมายถึง 'วิญญาณและมนุษย์เดินทางร่วมกัน'

        ผมเงยหน้าขึ้นมองป้ายรถบัสรู้สึกเหมือนเพิ่งตาสว่างในสิ่งที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อน

        มนุษย์มีทางของมนุษย์

        วิญญาณก็มีทางของวิญญาณ

        แต่บางครั้งทั้งสองโลกสามารถทับซ้อนกันได้ เช่น ตึกเก้าศพหรือป้ายรถบัสแห่งนี้…

        ขณะที่ผมกำลังคิดเรื่องนี้เวลาก็ล่วงเลยมาถึงห้าทุ่ม

        ถึงยามจื่อแล้ว

        และในตอนนั้นเองผมรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองมาที่ผม

        ความรู้สึกนั้นรุนแรงจนทำให้ผมเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณแล้วมองไปยังอีกฝั่งของถนน

        สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น

        ชุดกระโปรงสีขาวร่มสีดำ... ร่างที่คุ้นเคย

        เธอยืนอยู่อย่างเงียบงันบนอีกฟากของถนนจ้องมองมาที่ผมอย่างเงียบงัน