ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 34 สุดหล่อออกกำลังกาย

        หลังจากพูดคุยและได้ทบทวนบทเรียนแล้ว เธอก็พาเจ้าสุดหล่อไปออกกำลังกาย เธอเอาเชือกผูกไว้ที่ตัวของมันแล้วให้มันวิ่งตาม

        “ถ้าแกไม่ออกกำลังกาย ต้องอดข้าวหนึ่งวัน เข้าใจไหมเจ้าสุดหล่อ”

        กระต๊าก กระต๊าก กระต๊าก ไม่เอา สุดหล่อไม่อยากอดข้าว สุดหล่อจะตายเอานะ

        “เอ้า…วิ่ง วิ่ง และวิ่ง”

        กระต๊าก กระต๊าก กระต๊าก!

        มันร้องแหกปากไปทั่วสวน เหล่าคนงานขบขันกับท่าทางโวยวายของเจ้าสุดหล่อ จากนั้นเธอก็พาวิ่งไปตรงสวนมะพร้าวสายพันธุ์เตี้ย พื้นที่ตรงนี้เธอพึ่งปลูกผักผลไม้เพิ่ม ตอนนี้มันมีบ่อบาดาลแล้ว เธอได้เปลี่ยนมันเป็นน้ำมิติแล้วเช่นกัน

        ม่านฟ้าพอใจกับสวนที่เติบโตได้ดี 

        เจ้าสุดหล่อมันหงายหลัง นอนหอบจนเห็นลิ้นห้อย ดูท่ามันหัวใจจะวาย เธอต้องอุ้มมันแล้วเอาน้ำให้มันดื่ม

        “เฮ้อ… สุดหล่อ ถ้าแกเป็นแบบนี้ แกจะหาเมียไม่ได้นะ แกอ้วนเกินไปคงวิ่งไปจีบสาวไม่ทันแน่ๆ”

        กระต๊าก กระต๊าก กระต๊าก สุดหล่อไม่สนใจ สุดหล่อรักอิสระ

        เจ้าไก่นี่สะบัดหน้าใส่เธอ ประมาณว่าฉันไม่แคร์หรอก

        นี่เธอคิดผิดรึเปล่าที่ให้มันกินน้ำพุจนฉลาดแล้วกลายเป็นแบบนี้

        แก้วที่กำลังถางหญ้าเห็นเจ้าสุดหล่อตาเหลือกหมดแรง เขาได้ขุดหนอนและเดินมาใกล้ๆมัน แล้วชูหนอนให้มันดู 

        เจ้าสุดหล่อฟื้นคืนชีพ!

        “คุณหนู มันแกล้งเหนื่อยครับ” แก้วชี้ให้ดูว่าไอ้เจ้าไก่แจ้นี่มันตอแหล

        ฉันก็ว่าอยู่ทำไมมันเหนื่อยง่ายจัง กินน้ำพุของฉันไปตั้งเยอะในหลายๆวันมานี้ก็น่าจะมีแรงเยอะ แต่ทำไมมันดูเหนื่อยง่าย เธอเห็นแก้วจับหนอนให้เจ้าสุดหล่อกิน เธอจึงรู้ว่าเจ้าสุดหล่อมันแสดงทั้งนั้น! 

        เมื่อมันกินเสร็จ เธอก็ไม่ปราณีมันอีกต่อไป หายนะมาเยือนที่แท้ทรูแล้วเจ้าสุดหล่อเอ้ย!

        เจ้าสุดหล่อโดนวิ่งมาราธอนรอบสวนอีกสองรอบ โทษฐานหลอกเจ้านายของมัน (ที่จริงสุดหล่อก็เหนื่อยนะ สุดหล่อไม่ชอบออกกำลังเฉยๆ) ทุกคนจึงได้ยินร้องกระต๊ากๆของเจ้าสุดหล่อตลอดสองชั่วโมง

        ม่านฟ้าเช็ดเหงื่อ สูดลมเข้าออกอย่างปลอดโปร่ง ร่างกายเธอแข็งแรงมากจริงๆ แหม…ฉากวิ่งแบบนี้ทำให้นึกถึงเรื่องกัปตันอเมริกาตอนวิ่งจ็อกกิงออกกำลังกายที่สวนสาธารณะเลย

        ม่านฟ้าปลดเชือกให้เจ้าสุดหล่อ มันเดินต้วมเตี้ยมเข้าห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำ มันเมื่อยขามาก วันนี้ต้องแช่น้ำนานสักหน่อย ส่วนม่านฟ้าเข้าห้องนอนเปิดพัดลมนั่งพักสายตา แต่ในหัวเข้าไปในมิติระบบเกมฟาร์ม เธอจำได้ว่าในมิติมีร้านค้าสมุนไพรมิติขาย

        ม่านฟ้าเข้าไปดูก็เห็นหน้าต่างขึ้นมาเป็นรูปตาราง มันมีชื่อต้นสมุนไพร สรรพคุณและราคา โชว์ ตรงมุมขวาบนมีรูปหนังสืออยู่ มันคือสูตรยาของมิติร้านค้า สูตรยาฟรีแต่ต้องจ่ายค่าสมุนไพร แต่ละต้นแพงๆทั้งนั้น เอ… ไหนดูสิมียารักษาอะไรบ้าง ยาห้ามเลือด ยากระชากวิญญาณ ชื่อนี้แฟนตาซีมาก!

        ยากระชากวิญญาณ สามารถยื้อความตายได้สามสิบนาทีในทุกกรณี ยกเว้นหัวใจกับศีรษะที่โดนเสียบโดนยิงทะลุไปแล้ว ข้อแนะนำ หากท่านโดนทำร้ายจนเกือบเสียชีวิต ยานี้สามารถยืดชีวิตได้สามสิบนาที ท่านสามารถยื้อชีวิตทุกๆสามสิบนาที สูตรนี้ไม่มีผลค้างเคียงเพราะได้รับการปรุงจนเสร็จสมบรูณ์แล้ว

        เธอเห็นราคาสมุนไพรแต่ละอย่างที่ต้องซื้อมาปลูกเองสำหรับสูตรยานี้แล้ว เธอถึงกับผงะไปเลย  ม่านฟ้าสบถคำหยาบในใจสารพัด มันโคตรแพงเลยของระบบร้านค้านี้! 

        ม่านฟ้าถามระบบบ “ราคายากระชากวิญญาณขวดหนึ่งเท่าไหร่?”

        ระบบตอบกลับ “หากท่านต้องการซื้อยาแบบปรุงแล้ว ท่านสามารถซื้อได้ เพียงรอรับสินค้าเจ็ดวันหลังหักบัญชี ท่านสามารถตรวจสอบราคายากระชากวิญญาณได้”

        ม่านฟ้าถามต่อ “ระบบ! ขอตรวจสอบราคายากระชากวิญญาณ”

        ระบบตอบ “ยากระชากวิญญาณมีราคาเท่ากับทองสามร้อยแท่งต่อหนึ่งขวด”

        ม่านฟ้าเครียดค่ะ ไปซื้อสมุนไพรปลูกเองราคาแค่ร้อยทองคำแท่งเองนะ ถึงจะบอกว่าแค่ แต่ร้อยแท่งก็ถือว่าแพงมากๆเช่นกัน

        ระบบ “หากท่านปลูกสมุนไพรแล้วทำยาเอง ท่านสามารถขายได้ แต่ท่านจะถูกหักค่านายหน้าสิบเปอร์เซนต์”

        ดูเหมือนว่าเธอควรจะซื้อเครื่องจักรแปรรูปดีกว่า สมุนไพรค่อยซื้อ

        ม่านฟ้า “ระบบ ฉันขอสั่งซื้อเครื่องจักรแปรรูปหมูแดดเดียวสองเครื่อง หมูแฮมสองเครื่อง และไส้กรอกสองเครื่อง”

        ระบบ “เครื่องจักรแปรรูปทั้งหกเครื่องได้อยู่ในช่องเก็บของแล้ว ท่านสามารถตรวจสอบได้ในช่องเก็บของ”

        ทองของเธอถูกหักไปหนึ่งร้อยยี่สิบแท่ง ตอนนี้เธอมีทองเหลืออยู่ยี่สิบแท่ง ตอนนี้เหลือแค่นี้เอง! ไปซื้อทองที่ตลาดมันจะดูเอิกเกริกเกินไป ให้น้าพายหาทองแท่งมาอีกสองร้อยแท่งดีกว่า ค่าต้นสมุนไพรระดับแรกเริ่มซื้อได้ที่สิบต้น ต้นละสิบทองแท่ง ต้นสมุนไพรระดับตำนานหนึ่งต้น เธอวางแผนเอาเท่านี้ก่อน 

        ม่านฟ้าถอดผ้าแล้วใส่ชุดคลุมอาบน้ำ เธอเดินไปห้องนอนก็พบเจ้าสุดหล่อมันกำลังส่องกระจกตรวจขนของมันอยู่ จากนั้นมันก็หันก้นไปที่กระจก มันยืนเอียงเล็กน้อยแล้วดูขนหางของมันที่กระจก ม่านฟ้ากลอกตามองบน แกก็หล่อได้เท่านี้แหละเจ้าสุดหล่อ! หล่อกว่านี้แกก็ยังเป็นไก่แจ้อยู่ดีล่ะโว้ย ม่านฟ้าจับมันโยนออกไปข้างนอก แล้วไปอาบน้ำโดยไม่สนใจเสียงร้องโหวกเหวกโวยวายของมันนอกห้อง

        วันต่อมา ม่านฟ้ากับตาพวงขับรถพ่วงไปที่วัดพิรุณในตัวเมืองจังหวัดเพื่อที่ไปดูที่ทางสำหรับตั้งร้านเครป แต่ก่อนไป เธอต้องไปรวมตัวกับครอบครัวลุงผินที่หน้าโบสถ์วัดพิรุณก่อน

        ลุงผิน ป้าขวัญ มะไฟ มะเฟืองกำลังยืนคุยกันอยู่ เมื่อทั้งสี่เห็นม่านฟ้ากับตาพวงก็ทักทายกันพอหอมปากหอมคอ จากนั้นก็พากันไปไหว้พระพุทธรูป เธอบริจาคเงินไปสองร้อยบาท ตาพวงก็สองร้อยบาท ทั้งสองใส่เงินในตู้บริจาคค่าดูแลรักษาวัด

         มะเฟืองแซวตาพวง “ตาพวงเป็นเศรษฐีใจบุญด้วยล่ะ”

        ตาพวงไม่พูดอะไรยิ้มรับอย่างเดียว แหม…ตอนนี้เขามีเงินจริงๆนั่นแหละ ยิ่งอายุมากก็ยิ่งอยากทำบุญเยอะๆ ม่านฟ้าชี้ไปที่ตัวเองแล้วถาม เธอก็บริจาคสองร้อยเหมือนตาพวงนะ

        “แล้วฉันล่ะมะเฟือง”

        “เธอทำดีให้มากๆน่ะดีแล้ว โดยเฉพาะกับฉัน” มะเฟืองหัวเราะคิกคัก

        “ฉันไม่ดีกับเธอตรงไหนน่ะมะเฟือง?”

        มะเฟืองกับมะไฟตอบพร้อมกัน “ตรงที่เธอชอบทำตัวน่าหมันไส้ไง”

        ลุงผินส่ายหัว ในวัดก็ยังเถียงกัน “ไปๆ เราไปจองที่กันดีกว่า ช้าเดี๋ยวอดได้ที่ดีๆนะ คนอื่นๆก็น่าจะมากันแล้ว”

        พวกเราทั้งกลุ่มเดินไปดูลานกว้างสำหรับร้านค้า หลังวัดเป็นที่โล่งกว้างเหมาะให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้ามาค้าขายช่วงงานวัด เดิมทีที่ตรงนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว ที่จริงทางวัดก็อยากสร้างโน่นสร้างนี่ แต่ก็ต้องรอปัจจัย ทางวัดจึงใช้พื้นที่ให้พ่อค้าแม่ค้าเช่า แต่ก็ไม่ได้แพงมากนักหรอก ทางวัดก็เอ็นดูพ่อค้าแม่ค้าเช่นกัน ช่วงนี้น้ำท่วมของกินของใช้ก็แพง ดีหน่อยที่จังหวัดสิงขรได้สร้างเขื่อนไว้เสร็จทันพอดี น้ำเลยไม่ท่วม ปีนี้เกษตรกรจังหวัดสิงขรมีกำลังใจขึ้นเยอะ 

        ลุงผิน ป้าขวัญ ตาพวงนั่งรอใต้ต้นโพธิ์เพราะเมื่อยขากันแล้ว ปล่อยให้เด็กๆสามคนเลือกเอา มะไฟชี้ไปตรงที่ใกล้ทางเข้าวัด

        “นี่ๆ ตรงนี้ไม่ดีกว่าเหรอ คนเดินออกมาได้เห็นร้านเราเลย”

        มะเฟืองว่า “มันใกล้ไปนะมะไฟ”

        ทางวัดจัดให้เป็นสี่แถวยาว รอบนอกสี่แถวเป็นร้านสำหรับพวกของเครื่องเล่นและร้านสิ่งบันเทิง พวกปาโป่ง ยิงตุ๊กตา ร้านเล่นบิงโก โยนห่วง ม้าหมุน ชิงช้าสวรรค์  

        งานวัดปีนี้ ลุงผินบอกว่า เจ้าเมืองสิงขรและหลวงพ่ออยากให้ปีนี้คึกคักกว่าปีไหนๆ 

        ม่านฟ้าเดินไปตรงแถวที่สอง มันมีต้นปีบต้นใหญ่ที่ออกดอกพอดี แถมมันมีกลิ่นหอมและร่มเงาด้วย ที่ตรงนี้อยู่เลยกลางแถวมาหน่อยนึง แต่ก็ไม่เป็นไร เธอว่าตรงนี้ดีอยู่

        “นี่ๆ” ม่านฟ้าตะโกนเรียกเพื่อนทั้งสอง ทั้งสองก็วิ่งมา

        “ตรงนี้ดีมากเลยนะมีร่มเงาด้วย”

        มะไฟไม่เห็นด้วย “เวลาทำขนม ดอกไม้มันจะร่วงลงมานะ”

        “ทำหลังคาสิ ตรงนี้มันเย็นสบายกว่าตรงอื่น กลางวันแดดก็ส่องไม่มาก เราต้องทำหน้าร้านแบบมีหลังคา” มะเฟืองทำหน้าคิดตามแต่เหมือนจะคิดไม่ออก

        มะไฟพูด “ฉันเอากระดาษกับดินสอมา เธอวาดให้ฉันดูหน่อยสิ”

        ม่านฟ้าวาดตัวร้านลักษณะเหมือนร้านรถเข็นมีหลังคาโค้งๆ มันใช้ผ้าใบและมีกันสาดยื่นออกมาบังแดดให้ร้านอีกที หลังจากวาดภาพเสร็จ มะเฟืองก็รีบวิ่งไปตามผู้ใหญ่ผินมาฟังคำอธิบายของม่านฟ้าทันที

        “ทำได้อยู่แล้ว ส่วนผ้าใบคงต้องไปซื้อเอาในห้าง ตัวร้านกับหลังคาร้าน ลุงทำให้เอง”

        มะเฟืองถาม “พ่อทำเป็นด้วยเหรอ?”

        “เป็นสิ งานช่างแค่นี้ง่ายๆ สมัยก่อนไม่สะดวกเท่าตอนนี้ เดี๋ยวนี้มีโครงเหล็ก ไม่ก็ให้ช่างเหล็กทำชิ้นส่วนโครงตามที่เราต้องการ จากนั้นเราก็เอามาต่อเอง ตัวร้านพ่อจะซื้อมือสองจากร้านอื่นมาแล้วให้ช่างดัดแปลงให้”

        มะไฟตาเป็นประกาย “ผมอยากต่อร้านด้วย”

        “เอาสิ พ่อสอนให้ ไม่ยากหรอก” ลุงผินลูบหัวมะไฟ

        “ทำที่สำหรับใส่พวกปลั๊กไฟด้วยนะคะ วันนั้นเอาพัดลมมาด้วยดีกว่า ที่นี่มีต่อสายไฟใช่ไหมคะ?”

        ลุงผินพูด “มีๆ มีพ่วงสายไฟไปตามร้านค้า”

        “ต้องทำร้านให้มีสีสันสะดุดตานะคะ กลางคืนต้องเปิดไฟ ร้านเราจะได้สวยๆน่าเดินเข้า”

        มะไฟเสนอ  “งั้นพอตั้งร้านเสร็จ เราเอาสีมาทาแล้วก็วาดลายหมีกับลายสายรุ้งของร้านเรานะ”

        “ต้องมีป้ายบอกชื่อไส้ขนมกับราคาให้ชัดเจนด้วย” ม่านฟ้าเสริม

        ลุงผินอมยิ้มให้กับเด็กๆ 

        มะเฟืองพูด “ฉันจะไปชวนเจนกับต้นข้าวมาช่วยวาดภาพและทาสี สองคนนี้ชอบงานศิลปะ ทั้งสองคนเก่งมากในเรื่องงานวาดและการลงสี”

        “ต้องจ้างนะ อย่าให้ช่วยฟรี” ม่านฟ้าพูด

        “ได้ๆ ฉันตามใจคนรวยอยู่แล้ว” มะเฟืองล้อเลียน

        ลุงผินว่า “ตามใจคนรวยอะไร ม่านฟ้าเขาพูดถูกแล้ว จะขอให้ใครทำฟรีๆได้ยังไง”

        มะเฟืองหน้ามุ่ย “หนูก็พูดเล่นเอง พ่ออ่ะเข้าข้างแต่ม่านฟ้า หนูเป็นลูกสาวพ่อนะ”

        “ใช่ๆ หนูเป็นลูกสาวพ่อ โตขึ้นก็อย่ารีบแต่งงาน อยู่กับพ่อนานๆก่อน”

        มะเฟืองกลอกตามองบน “ให้หนูขึ้นคานเลยดีไหมจ๊ะพ่อ?”

        “ดีๆ พ่อเลี้ยงลูกได้ มะไฟก็จะเลี้ยงดูลูกด้วย”

        มะไฟโวย “เกี่ยวไรกับผมล่ะพ่อ”

        “มะเฟืองเป็นพี่สาวแกนะ ทำไม? แกดูแลพี่สาวไม่ได้รึไง?” 

        มะไฟเกาหัวแกรกๆ “พ่อ…ของอย่างนี้มันต้องแล้วแต่พี่นะ”

        “เฮอะ! พอโตขึ้นถ้าแกมีลูกสาวเหมือนฉัน แล้วแกจะรู้สึก”

        ม่านฟ้ายิ้งแห้งๆ 

        “ดูม่านฟ้าสิ วันๆคิดแต่หาเงิน ไม่เคยคิดเรื่องอื่นเลยนะ รู้จักทำมาหากินตลอด ไม่ต้องให้พ่อกังวล” มะเฟืองกับมะไฟมองหน้ากันไปมา 

        ม่านฟ้าพูดไม่ออก ในใจได้แต่สบถ ชาตินี้หนูจะมีสามีค่ะ นี่คือปณิธานสูงสุด! หาเองไม่ได้ ท่านตาก็จะหามาให้หนูเลือกค่ะ!

        ชาติที่แล้วเธอหาเงินได้มาเยอะแยะ แต่ไม่มีสามีเหมือนกับคนอื่นๆ เธอพอแล้วกับสี่สิบปีที่ผ่านมา อย่างน้อยก็ให้ฉันได้สัมผัสการคลอดลูก ได้สัมผัสกับการแต่งงงาน ได้สัมผัสกับการออกเดตเริศๆบ้าง

        เห้อ…ว่าแต่ เนื้อคู่ฉันเกิดยังว้า∼