ย้อนเวลามาเป็นพระชายากับระบบสมาร์ตโฟนต่างมิติ (จบแล้ว)

       เมื่อเยว่เฟิงเกอกลับเข้าไปในห้องก็เห็นว่าเตาหลอมยานั้นไม่มีควันพวยพุ่งออกมาอีกแล้ว

       นางรีบร้อนเดินเข้าไปเปิดฝาเตาหลอมและได้เห็นว่ายาพิษที่อยู่ด้านในถูกหลอมสำเร็จแล้ว

       เยว่เฟิงเกอให้ชิงจื่อไปหาเครื่องเคลือบมาก่อนจะตักยาพิษนั้นใส่ลงในเครื่องเคลือบ

       “พระชายาทรงหลอมสิ่งใดเพคะสีเขียวๆ ดูแปลกพิกล? ” ชิงจื่ออดถามขึ้นไม่ได้

       เยว่เฟิงเกอยิ้มหวานให้ชิงจื่อ“นี่คือพิษร้ายแรง เจ้าต้องระวังให้ดี อย่าได้สัมผัสมั่วซั่ว มิฉะนั้นเจ้าอาจจะตายได้”

       เมื่อชิงจื่อได้ยินว่าของเหลวสีเขียวที่อยู่ในเครื่องเคลือบนี้คือพิษร้ายแรงก็ตกใจจนหน้าซีดขาว

       “พระชายาหลอมยาพิษทำอันใดเพคะคงไม่ใช่ว่า ทรงคิดจะใช้วางยาชายารองฉินนะเพคะ? ”

       ชิงจื่อคิดในใจเมื่อก่อนชายารองฉินเอาแต่รังแกพระชายา ตอนนี้พระชายาราวกับตื่นรู้แล้วก็ไม่ปาน เป็นฝ่ายรังแกชายารองฉินแทน

       หากพระชายาใช้ยาพิษชนิดนี้กับชายารองฉินถึงตอนนั้นหากคนถึงแก่ชีวิตขึ้นมา พระชายาของนางย่อมจะกลายเป็นฆาตกรฆ่าคน

       เมื่อเห็นท่าทีที่คิดไปไกลของชิงจื่อเยว่เฟิงเกอก็อดไม่ได้ให้ดีดหน้าผากอีกฝ่ายไปทีหนึ่ง

       “คิดอะไรไร้สาระข้าจะไปวางยาฉินหว่านได้อย่างไร ยาพิษเหล่านี้มีไว้ใช้ทำอย่างอื่น เอาเป็นว่า เจ้ารู้เพียงว่าข้าไม่ได้ใช้ทำร้ายคนก็แล้วกัน”

       เมื่อชิงจื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถอนใจโล่งอก

       ขอแค่พระชายาของนางไม่ไปทำร้ายใครนางก็วางใจแล้ว

       ตอนนี้เยว่เฟิงเกอมีพิษต้านพิษแล้วแต่ไม่รู้จะเข้าวังไปถอนพิษให้ฮองเฮาได้อย่างไร

       เยว่เฟิงเกอลองนับวันดูเหลือเวลาอีกแค่วันเดียวก็จะถึงวันที่สิบห้าที่พระจันทร์เต็มดวงแล้ว คาดว่าพอถึงตอนนั้นฮองเฮาคงจะถูกทรมานจากพิษในร่างที่กำเริบขึ้นมาอีกแน่

       เยว่เฟิงเกอตัดสินใจว่ารอให้ม่อหลิงหานเสร็จจากประชุมเช้ากลับมาถึงจวนนางจะให้เขาพานางเข้าวังอีกครั้ง

       ทว่า ตลอดทั้งวันนั้นเยว่เฟิงเกอเฝ้ารออยู่แต่ในจวนอย่างเบื่อหน่าย

       นางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมแต่เล่นไปครู่หนึ่งก็รู้สึกหมดสนุก

       จะอย่างไรเกมนี้ก็มีนางเป็นผู้เล่นคนเดียวคล้ายว่าในเมืองที่เงียบเหงาแห่งนี้ไม่มีใครสนทนากับนางและไม่มีใครร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับนาง

       เยว่เฟิงเกอกดออกจากเกมแล้วโยนโทรศัพท์ไปอีกข้างนางพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ก่อนจะหมุนไปเรื่อยๆเป็นวงกลมราวกับเข็มนาฬิกา

       “น่าเบื่อจังเลย”ตอนนี้เยว่เฟิงเกอกำลังจะเฉาตายเพราะความเบื่อแล้ว จึงเริ่มคิดถึงคราวแรกที่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับม่อหลิงหาน

       อย่างน้อยการได้ต่อล้อต่อเถียงกับม่อหลิงหานก็ยังทำให้รู้สึกว่าชีวิตตนยังพอมีสีสันอยู่บ้าง

       จนกระทั่งถึงเวลาอาหารค่ำม่อหลิงหานก็ยังไม่กลับมา

       ในห้องอาหารนี้มีแค่ชิงจื่อที่คอยอยู่ปรนนิบัติเยว่เฟิงเกอแม้แต่ฉินหว่านก็ยังไม่มา

       ห้องอาหารที่แสนว่างเปล่าเช่นนี้ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายเงียบเหงากว่าเคย

       หากไม่ใช่เพราะในจวนแห่งนี้ยังมีคนรับใช้คนอื่นๆอยู่ เยว่เฟิงเกอก็คงนึกไปว่าตนนั่งเหม่ออยู่ในจวนอ๋องร้าง

       ไม่มีม่อหลิงหานให้ต่อปากต่อคำด้วยไม่มีฉินหว่านให้รังแก ยามนี้เยว่เฟิงเกอรู้สึกราวกับว่าแม้แต่อาหารตรงหน้าก็ไร้รสชาติ

       เมื่อกลับมาถึงเรือนเยว่เหยาเยว่เฟิงเกอก็ยังไม่ได้เห็นเงาของม่อหลิงหาน นางจึงให้ชิงจื่อไปถามถานอี้ว่าท่านอ๋องจะกลับจวนเมื่อใด

       เมื่อชิงจื่อกลับมาก็แจ้งต่อเยว่เฟิงเกอว่า“องครักษ์ถานบอกว่าปกติท่านอ๋องไปเข้าร่วมประชุมเช้าเสร็จก็จะกลับมาถึงจวนอ๋องช่วงยามอู่เพคะเพียงแต่วันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด ดึกเพียงนี้แล้วยังไม่กลับมา เกรงว่าฮ่องเต้คงจะมีเรื่องสำคัญที่ต้องปรึกษาหารือกับท่านอ๋องกระมังเพคะ”

       เยว่เฟิงเกอนึกถึงแผนการที่นางพูดออกมาเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้

       นางเดาว่าตอนนี้ฮ่องเต้คงยังกำลังปรึกษากับม่อหลิงหานอยู่ว่าจะทำอย่างไรถึงจะให้ชาวเฟิงหลันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในดินแดนเป่ยชวนได้

       เรื่องนี้สำคัญมากและกระทำได้ยาก

       หากจัดการไม่ดีเห็นทีสงครามระหว่างสองแคว้นจะยิ่งปะทุ

       เยว่เฟิงเกอให้ชิงจื่อไปพักผ่อนส่วนนางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมต่อ

       ตอนนี้เองจิ๋วปิ่งค่อยๆเดินย่ำเท้าก้าวสั้นๆ เข้ามา ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนตัวเยว่เฟิงเกอใช้ใบหน้าน้อยๆ ถูไถไปกับตัวเยว่เฟิงเกอ

       “พระชายาอย่าเล่นโทรศัพท์อีกเลยมาเล่นเป็นเพื่อนท่านเก้าสักครู่เถอะ”

       ตอนนี้เยว่เฟิงเกอกำลังตีบอสตัวหนึ่งอยู่ในเกมบอสตัวนี้จัดการได้ยากมาก แต่หากทำลายได้ เลเวลตัวละครของนางในเกมจะเพิ่มขึ้นถึงสองขั้น

       ตอนที่จิ๋วปิ่งบอกให้นางวางโทรศัพท์ลงแล้วไปเล่นเป็นเพื่อนตนนางก็ตอบแบบขอไปทีประโยคหนึ่ง “รอให้ข้าตีมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ก่อน แล้วจะไปเล่นกับเจ้า”

       แต่เมื่อนางพูดประโยคนี้จบกลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในทันทีนางหันไปมองจิ๋วปิ่งด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เมื่อครู่เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าอะไรนะ? ”

       จิ๋วปิ่งที่พาดอยู่บนลำตัวเยว่เฟิงเกอใช้ศีรษะถูไถนางอีกครั้ง“พระชายา มาเล่นเป็นเพื่อนท่านเก้าหน่อยสิ ท่านเก้าเบื่อจะตายอยู่แล้วโทรศัพท์โง่เง่านั่นมีอะไรให้น่าสนุกกัน ไม่มีทางจะสนุกเท่าเล่นกับท่านเก้าหรอก”

       ครั้งนี้เยว่เฟิงเกอแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ฟังผิดไปจิ๋วปิ่งเรียกสิ่งที่อยู่ในมือนางว่าโทรศัพท์

       เยว่เฟิงเกออึ้งไปแมวในโลกโบราณรู้จักสิ่งของจากโลกยุคปัจจุบันได้อย่างไร      

       ในตอนที่เยว่เฟิงเกอกำลังใจลอยอยู่นั้นในที่สุดนักสู้ในเกมก็ถูกบอสกัดตาย กระนั้นนางก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเล่นต่อไปอยู่แล้วนางออกจากเกมแล้วมาจับขาคู่หน้าของจิ๋วปิ่งไว้ ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“จิ๋วปิ่งบอกข้ามา เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าสิ่งนี้คือโทรศัพท์? ”

       จิ๋วปิ่งถูกเยว่เฟิงเกอจับไว้เช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างยิ่งเขาร้องเมี๊ยวเมี๊ยวเสียงดัง “พระชายา รีบปล่อยท่านเก้า ท่านเก้าเจ็บมือ”

       “เจ้าไม่พูด ข้าก็ไม่ปล่อย”เยว่เฟิงเกอข่มขู่

       จิ๋วปิ่งเห็นว่าเยว่เฟิงเกอไม่คิดจะปล่อยเขาจริงๆถึงได้กล่าวขึ้นว่า “ท่านเก้าย่อมต้องรู้แน่ว่าสิ่งนี้คือโทรศัพท์ เพราะเจ้านายของท่านเก้าเองก็มีอันหนึ่ง”

       คำพูดของจิ๋วปิ่งทำให้เยว่เฟิงเกอแข็งค้างไปนางคิดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าเจ้าของแมวตัวนี้จะมีโทรศัพท์เช่นกัน

       นี่หมายความว่าอย่างไร?หมายความว่าเจ้านายของจิ๋วปิ่งเองก็ข้ามเวลาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดมาเกิดที่นี่เช่นกัน

       “รีบพาข้าไปหาเจ้านายเจ้าเร็วเข้า”เยว่เฟิงเกอมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที นางไม่สนใจว่าตอนนี้ดึกแค่ไหน อุ้มจิ๋วปิ่งไว้แล้วลงจากเตียงเตรียมออกไปด้านนอกทันที      

       จิ๋วปิ่งทอดถอนใจด้วยความเศร้าสร้อย“เจ้านายไม่ต้องการท่านเก้าแล้ว ท่านเก้าเองก็หาเจ้านายไม่พบเหมือนกัน”

       “เจ้าว่าอย่างไรนะเจ้าบอกว่าเจ้าหาเจ้านายของตนเองไม่พบแล้ว? ” ตอนนี้เยว่เฟิงเกอวิ่งไปถึงหน้าประตูเรือนแล้ว อีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้นก็จะข้ามผ่านออกไปแล้ว      

       สุดท้ายคำพูดของจิ๋วปิ่งก็หยุดฝีเท้านางได้สำเร็จ

       ตอนที่เยว่เฟิงเกอกำลังอุ้มจิ๋วปิ่งอยู่ขาข้างหนึ่งอยู่นอกประตู ส่วนอีกข้างยังอยู่ด้านใน ขณะนั้นม่อหลิงหานเองก็เดินก้าวยาวๆเข้ามาในสวนของเรือนเยว่เหยา เห็นแมวตัวผู้ในอ้อมแขนของเยว่เฟิงเกอ ฉับพลันนั้นหัวใจราวกับมีไฟที่ไม่รู้ที่มาที่ไปสุมขึ้นมาอีกแล้ว    

       “เปิ่นหวางบอกแล้วว่าห้ามเลี้ยงแมวตัวผู้ในจวน”ม่อหลิงหานเดินเข้ามาดึงตัวจิ๋วปิ่งออกไปจากอ้อมแขนของเยว่เฟิงเกอ    

       ในตอนนี้เองจิ๋วปิ่งคิดจะยื่นกรงเล็บไปข่วนม่อหลิงหานแต่พอได้สบเข้ากับดวงตาเย็นชาคู่นั้น ก็ตกใจจนหดหัวลงน้อยๆ กรงเล็บที่ยื่นออกไปก็เก็บกลับมา  

       ม่อหลิงหานโยนจิ๋วปิ่งให้เฉียวเฟยที่อยู่ด้านหลัง“โยนมันออกไปเดี๋ยวนี้ ต่อไปถ้าเจออีกก็โยนออกไปอีก”

       เฉียวเฟยมองเยว่เฟิงเกอด้วยรู้ดีว่าพระชายาชอบแมวตัวนี้มากจึงไม่รู้ว่าควรจะเอาไปโยนทิ้งตามรับสั่งผู้เป็นนายหรือไม่

       “ห้ามโยนจิ๋วปิ่งของข้าออกไป”เยว่เฟิงเกอพูดขณะเดินเข้าไปจะคว้าตัวจิ๋วปิ่งคืนมา

       เฉียวเฟยมองม่อหลิงหาน“ท่านอ๋อง ทรงเห็นว่า...”

       “เอาไปทิ้ง”ม่อหลิงหานออกคำสั่งโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไป และจับตัวเยว่เฟิงเกอไว้

       “ห้ามทิ้ง”เยว่เฟิงเกอมองม่อหลิงหานด้วยสายตาโกรธเคือง “หากท่านกล้าทิ้งจิ๋วปิ่งของข้า ข้าจะไม่สนใจท่านอีกเลย”

       เฉียวเฟยอุ้มจิ๋วปิ่งยืนอยู่ตรงนั้นไม่รู้ว่าควรจะฟังใครดี