สวนผักสกุลจาง

ในจวนตระกูลจางตอนนี้กำลังจะจัดพิธีปลุกปราณของคุณหนูเจียวอวี่ในอีกไม่ช้าแต่กลับต้องเกิดเหตุอันวุ่นวายขึ้นเมื่อพี่เลี้ยงอย่างจิ้งหลิงกลับหาตัวคุณหนูน้อยอันเป็นที่รักของตนไม่พบจึงต้องเกณฑ์คนงานออกตามหากันยกใหญ่ สุดท้ายจึงหาตัวพบที่ห้องเก็บของของลู่จื้อด้วยเจ้าตัวเล็กต้องการแอบมาขโมยของที่หมายตาไว้แต่พี่ชายอย่างลู่จื้อไม่ให้ด้วยกลัวอันตรายจะเกิดกับน้องสาวด้วยน้องน้อยยังเล็กนักจึงขาดความรอบคอบในการใช้ทางที่ดีที่สุดจึงเก็บไว้ให้พบมือเจ้าเด็กแสบอย่างอวี่เออร์แต่ด้วยความมุมานะของนางจึงได้พาตนเองเข้าไปในเขตอาคมของลู่จื้อทำให้ไม่สามารถออกจากห้องได้ ทางด้านลู่จื้อเมื่อได้ยินว่าน้องน้อยหายไปจึงรู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวแสบคงออกจากห้องเก็บของของตนไม่ได้เป็นแน่แท้และเมื่อลู่จื้อเปิดประตูห้องเข้าไปจึงได้พบกับเจียวอวี่น้อยนั่งอยู่ท่ามกลางผลงานของลู่จื้ออย่างมีความสุข

"ว่าอย่างไรตัวแสบเจ้าไม่คิดจะออกจากห้องหน่อยหรือ"ลู่จื้อแกล้งเอ่ยเย้าน้องสาวของตนเมื่อเจียวอวี่ได้ยินพี่ชายเอ่ยแกล้งตนจึงหน้าบึงเอ่ยตอบเสียงดัง"ก็น้องออกไปมิได้นิเจ้าคะ เลยมานั่งเลือกของเล่นในห้องต่อดีกว่าเจ้าค่ะเพราะข้ารู้ว่าอย่างไรท่านต้องมานำข้าออกไปแน่นอน"เจียวอวี่เอ่ยตอบอย่างอารมณ์ดีวันนี้ข้าได้ของเล่นเต็มพื้นที่แหวนเลยหละเจียวอวี่คิดในใจอย่างอารมณ์ดี

“เจ้าตัวแสบวันนี้ได้ไปกี่ชิ้นละหืม”ลู่จื้อขยี้หัวของน้องสาวอย่างหมั่นไส้เจ้าตัวแสบนี้เผลอไม่ได้มักจะแอบหยิบของออกไปเล่นเสมอ วันนี้คงได้ไปหลายสิบชิ้นแน่จึงอารมณ์ดีนัก

"พี่ชายข้าอยากได้พัดสีแดงที่ท่านเคยให้ข้าดูเมื่อสองวันก่อนเจ้าค่ะข้ามาหาในห้องแต่ไม่เจอท่านให้มันกับข้าได้หรือไม่เจ้าคะ"เจียวอวี่เอ่ยขออย่างออดอ้อน

ลู่จื้อส่ายหัว แล้วปฏิเสธ "ข้าให้เจ้าแน่แต่ต้องรอให้เจ้าปลุกปราณแล้วควบคุมพวกมันให้ได้เสียก่อนพี่จึงจะมอบมันให้เจ้าพัดนั้นเป็นอาวุธลงอักขระผสานอาคมตอนนี้มันยังอันตรายเกินไปสำหรับเจ้าหากเจ้าควบคุมปราณได้เหมือนเป็นส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกายเจ้าได้ข้าจะมอบมันให้เจ้าอย่างแน่นอน"ลู่จื้อสัญญากับน้องสาวของตนอย่างอ่อนโยน"ท่านสัญญาแล้วนะหากคืนคำข้าจะให้ท่านวิ่งแก้ผ้ารอบจวน" เจียวอวี่เอ่ยอย่างหมายหมั่น

“ได้อยู่แล้ว พี่ชายไม่เคยโกหกเจ้าแน่นอน”ลู่จื้อรับคำด้วยรอยยิ้ม

“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ ใกล้ได้เวลาแล้ว”เจียวอวี่กางมือเพื่อให้พี่ชายอุ้มไปที่ลานประกอบพิธี

“ว่าอย่างไรตัวดีได้ของเล่นมากี่ชิ้นหละหน้าบานมาเชียว”ลู่ซิ่นเอ่ยทันทีที่ลู่จื้ออุ้มเจ้าตัวแสบมาที่ลานประกอบพิธี

“พี่ชายของข้าใจดีเจ้าค่ะให้ข้ามามากมายเลยเจ้าค่ะ” เจียวอวี่เอ่ยอย่างภูมิใจที่ตนหยิบของเล่นมาได้มากมาย

“อวี่เออร์ใกล้ได้เวลาเริ่มพิธีแล้ว.มายืนตรงนี้เถอะ” นางจางเอ่ยเรียกหลานสาวคนเล็กไปยืนกลางวงเวทย์ปลุกปราณเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับพิธีปลุกปราณที่จะมาถึงเร็วๆนี้

“เจ้าค่ะ”เจียวอวี่ขานรับแล้วรีบวิ่งไปหาย่าของตน

“เริ่มพิธี”เสียงลู่ซิ่นเอ่ยเพื่อเริ่มพิธีปลุกปราณทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติแต่เมื่อถึงกลางพิธีเจียวอวี่จึงลอยขึ้นจากพื้นดินโดยมีพืชชนิดต่างๆเริ่มเจริญเติบโตอยู่ใต้เท้านาง ดอกไม้นานาพันธุ์รอบลานปลุกปราณเริ่มออกดอกส่งกลิ่นหอมทั่วบริเวณตามด้วยลมแรงที่เริ่มก่อตัวขึ้นข้างกายนางถึงสามสายด้วยกันดูเหมือนเจียวอวี่จะมีธาตุหลักเป็นธาตุพฤกษาและธาตุรองคือธาตุลม

"ดูเหมือนพวกเราพี่น้องจะมีธาตุพฤกษาอยู่ในกายทุกคนเลยนะขอรับ"ลู่จือเอ่ยข้อสงสัยออกมาหลังจากทราบธาตุที่เจียวิวี่ถือครองอยู่

"นั่นสิเจ้าคะไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับท่านแม่รึไม่หากข้าจำไม่ผิดท่านแม่น่าจะถือครองธาตุพฤกษานะเจ้าคะข้าเคยเห็นท่านใช้เมื่อตอนเด็กๆ"นางหันไปเอ่ยถามบิดาตน

"อืมใช่แม่พวกเจ้านางเปรียบเสมือนนางฟ้าในพงศ์ไพรนางมีธาตุพฤกษาที่ยกระดับกลายเป็นพฤกษาแห่งการรักษาอาจจะด้วยเหตุนี้กระมังเจ้าและพี่น้องจึงสามารถถือครองธาตุพฤกษาได้ทุกคน"ลู่ซิ่นเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มที่มีความเศร้าเจือปนเพราะคิดถึงนางอันเป็นที่รัก

"จากปราณที่แผ่ออกมาจากตัวอวี่เออร์แล้วข้าว่านางต้องเป็นที่รักพืชอย่างแน่นอนเจ้าค่ะดูสิคะพวกมันล้วนเติบใหญ่และออกดอกออกผลมากมาย" เจียวซิ่นเอ่ยเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าพ่อของตนแสดงความเศร้าออกมาแม้จะเพียงเล็กน้อยแต่นางก็สามารถสังเกตได้นางจึงเปลี่ยนเรื่องทันที

"คงเป็นเช่นเจ้าว่าเจียวอวี่นางมักจะชอบปลูกพืชนี้คงเป็นนิสัยของผู้ถือครองธาตุพฤกษากระมังเพราะบ้านข้ามีผู้ถือครองธาตุพฤกษาสี่คนล้วนชอบปลูกพืชทั้งสี่คน บ้านของข้าจึงมรแต่ต้นไม้เต็มไปหมดจนสามารถเรียกจวนตระกูลจางว่าป่าตระกูลจางได้เลย"ลู่ซิ่นเอ่ยจบจึงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

"ต่อไปคงต้องหาซื้อที่ดินเพิ่มเสียแล้วลำพังพวกเจ้าปลูกพื้นที่ยังไม่พอถ้าเพิ่มอวี่เออร์มาอีกคนตระกูลจางคงกลายเป็นป่าไปจริงๆ"ลู่ซิ่นเอ่ยเย้าบรรดานักปลูกน้อยของบ้านตน

“ท่านพ่ออวี่เออร์ปลุกปราณเสร็จแล้วขอรับ” ลู่ฉีบอกพ่อของตน

“ท่านพ่อท่านย่าข้าปลุกปราณเสร็จแล้วเจ้าคะ”เจียวอวี่ที่ปลุกปราณเสร็จแล้วเอ่ยอย่างดีใจ

“ดีมาก เจ้าทำได้ดีมากหลานย่า”นางจางเอ่ยชมหลานน้อยของนางอย่างภูมิใจ

“อวี่เออร์ของพ่อทำได้ดีจริงๆ  เก่งมากเด็กดี” ลู่ซิ่นเอ่ยชมอีกแรง

“เจ้าค่ะ ข้าเป็นเด็กดีพี่ๆต้นไม้ก็กล่าวว่าข้าเป็นเด็กดี” เจียวอวี่เอ่ยตอบพ่อของตนอย่างภูมิใจ ข้าเป็นเด็กดีใครๆก็เอ่ยว่าข้าเป็นเด็กดี เจียวอวี่คิดในใจ

“เจ้าว่าอย่างไรนะอวี่เออร์นี่เจ้าได้ยินเสียงต้นไม้หรือ” ลู่ซิ่นถามอย่างตกใจด้วยไม่คิดว่าจะมีใครได้ความสามารถในการฟังเสียงต้นไม้ของเจียวเหมยหญิงคนรักของตน

"ดีจริงๆเจ้าช่างเหมือนแม่ของเจ้า ดีจริงๆที่นางมีผู้สืบทอดแล้ว" ลู่ซิ่นเอ่ยอย่างดีใจที่มีผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของหญิงคนรักต่อไป

“ดีใจด้วยที่เจ้าปลุกปราณสำเร็จแล้ว”ลู่ฉีเอ่ยแสดงความยินดีกับน้องสาวตน

“ต่อไปก็ตั้งใจฝึกหละ”เจียวซิ่นเอ่ยด้วยความเอ็นดู

“เจ้าค่ะพี่สาวต่อไปข้าจะฝึกให้มากๆจะได้ตามพี่ๆให้ทัน” ข้าจะต้องตามพวกท่านให้ทันให้ได้เจียวอวี่คิดอยู่ในใจ

“อวี่เออร์เจ้าต้องรีบฝึกนะถ้าช้าพัดเล่มนี้อาจจะเป็นของคนอื่น” ลู่จื้อเอ่ยแกล้งน้องสาวทันทีที่มีโอกาส