เทพอสูรมังกรไร้ขอบเขต

"ข้าขอถามพวกเจ้าจะยอมหักแขนตัวเองหรือตาย?"

คำกล่าวที่สุดแสนจะยิ่งผยองนี้ดังกังวานไปทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ เหล่าอัจฉริยะที่โอบล้อมเย่หยุนซีเอาไว้ร่างกายสั่นเทาราวกับถูกสะกดข่มด้วยประกาศิตแห่งสวรรค์อันเด็ดขาด หลังจากนั้นไม่นานนัก! พวกมันก็เริ่มถูกแช่แข็งจากสภาพอากาศที่เหน็บหนาวเกินพรรณนา

"บัดซบ! เจ้ากล้ารึ!!"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี จูฮั่วเฉินจึงรีบบินเข้าไปขวาง จิตอสูรวิหคเพลิงอมตะสยายปีกอย่างงดงามพร้อมทั้งปลดปล่อยเปลวเพลิงสีชาดพยายามต่อต้านปราณน้ำแข็งสุดขั่วของอีกฝ่าย

"เหอะ! เจ้าคิดว่าตนเองวิเศษมาจากไหน!!"

เย่หยุนซีคำรามด้วยน้ำเสียงดุร้าย ดวงตาทอประกายจิตสังหาร ทักษะย้ำอัสนีถูกเรียกใช้งาน ร่างกายของเขาพลันกลายเป็นเส้นแสงสายฟ้าพุ่งตรงเข้าซัดหน้าเหล่าอัจฉริยะจนปลิวกระเด็นทะลุกำแพงห้องโถงอย่างน่าอนาถ แม้แต่จูฮั่วเฉินที่เป็นผู้ฝึกตนระดับจักรพรรดิขั้น 9 ก็ยังต้องถอยร่นไปไกลเพราะแรงปะทะอันน่าสะพรึงนี้

"ปั้งๆๆๆ"

"เฮ้ยๆ เอาจริงดิ นี่มันทรงพลังยิ่งกว่า แม่นางซีซวนที่ครองครองจิตอสูรระดับสวรรค์เหมือนกันอีกไม่ใช่หรือไง"

ฟ่านอวี่แห่งนิกายมังกรฟ้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกตกใจกับสถานการณ์เบื้องหน้า หอการค้าจันทราปรากฏอัจฉริยะฟ้าประทานระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"หึ! ไม่ว่ามันจะวิเศษมาจากไหน แต่การทำร้ายเหล่าอัจฉริยะมากมายจนบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำ!!" ซูหยางที่นั่งอยู่ข้างๆเค้นเสียงเย็นชา

เย่หยุนซีที่ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศเหนือสนามประลองหัวเราะร่า ก่อนจะเหลือบสายตาเย้ยหยันหันมองไปยังร่างซูหยาง "หากเจ้ามีปัญหากับการกระทำของข้าก็อย่าพูดให้มากความ ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ารุ่นเยาว์อัจฉริยะแห่งวิหารเทพยุทธ์จะมีน้ำยาสักแค่ไหน"

"บูม!!"

เมื่อสดับวาจาดูถูกเหยียดหยามของอีกฝ่าย ซูหยางก็ได้ระเบิดพลังออกมาอย่างเกรี้ยวกราด "ดี ดีมาก! ในเมื่อเจ้าอวดดีนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้เจ้าตายไปพร้อมกับความอวดดีนั้น"

"เหอะ เข้ามา!!"

เย่หยุนซีกวักมือเรียกพลางแสยะยิ้มเย้ยหยัน แต่ทว่าทันใดนั้น! ร่างของจูฮั่วเฉินก็พลันพุ่งทะยานเข้าจู่โจมเขาราวกับคนบ้า นัยน์ตาเต็มไปด้วยไฟแห่งโทสะและจิตสังหาร

"กล้าดียังไงมาเมินข้า! ไอ้สวะชั้นต่ำ!" มันคำรามอย่างคุ้มคลั่ง จิตอสูรวิหคเพลิงอมตะสยายปีกอีกครั้ง จากนั้นกลายเป็นชุดเกาะสีแดงฉาน 5 ชิ้นปกคลุมร่างกายเอาไว้

"ปั้ง"

"เหอะ ลงไปนอนหมอบก็ดีอยู่แล้ว เจ้าจะรนหาที่ตายไปใย"

ปัดป้องการโจมตีอย่างง่ายดาย เย่หยุนซีหมุนตัวเตะเข้าไปที่ก้านคอของอีกฝ่ายจนปลิวเด็นทะลุกำแพงโถงใหญ่เหมือนกับอัจฉริยะคนอื่นๆที่โดนไปก่อนหน้า พร้อมทั้งสะบัดมือหนึ่งครา สรรสร้างโซ่น้ำแข็งหลายเส้นพุ่งเข้าหาซูหยางที่บัดนี้กำลังเคลื่อนกายเข้าใกล้

"คิดว่าโซ่ง่อยๆนี่จะพันธการข้าได้? หึ! ช่างเพ้อฝัน"

"หนึ่งดาบพิฆาตมาร"

ซูหยางหยุดชะงักฝีเท้ายืนตระหง่าน ชูดาบสีทองอร่ามขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะลงมือฟาดฟันไปด้านหน้าปลดปล่อยคลื่นการโจมตีสีทองหมายทำลายล้างโซ่น้ำแข็งและชายหนุ่มผู้ยิ่งผยองให้สิ้นซากไปพร้อมๆกัน

"เหอะ ช่างน่าผิดหวัง"

สัมผัสได้ถึงกระแสพลังสีทองที่พุ่งมาทางตน เย่หยุนซีมิได้มีท่าทีร้อนรนเลยสักนิด เขาเพียงดึงกระบี่เล่มหนึ่งออกจากแหวนมิติและฟาดฟันคลื่นพระจันทร์เสี้ยวสีขาวเข้าหักล้างการโจมตีของอีกฝ่ายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

"เปรี้ยง!"

"มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!!" ซูหยางเริ่มเกิดความรู้สึกหวาดหวั่น มิอาจวางมาดสูงส่งได้อีกต่อไป ทักษะหนึ่งดาบพิฆาตมารของมันมีพลังอำนาจเพียงพอที่จะกำราบระดับมหาจักรพรรดิขั้นต้นได้ แต่ทว่าในเวลานี้กลับถูกทำลายโดยการเหวี่ยงกระบี่ส่งๆของชายหนุ่มเบื้องหน้า

"อืม หมดเวลาสนุกแล้ว"

"หนึ่งกระบี่สะบั้นดารา"

เย่หยุนซีบีบอัดลมปราณธาตุหยิน 8 ส่วนของตนเองเข้าไปในตัวกระบี่ระดับฟ้า จากนั้นฟาดฟันออกมาจนเกิดเป็นคลื่นกระบี่พระจันทร์เสี้ยวทมิฬขนาดใหญ่ แผ่กลิ่นอายแหลมคมราวกับว่าจะตัดผ่าได้ทุกสรรพสิ่ง

"แย่แล้ว มันเร็วเกินไป!!" ซูหยางถึงกับหน้าซีดตัวสั่น

"คุ้มกันนายน้อยๆ!!" มหาจักรพรรดิ 2 ท่าน รีบใช้ทักษะจิตอสูรผสานร่างและพุ่งเข้าไปขวางการโจมตีโดยไม่รอช้า

ในเวลาต่อมา! เสียงระเบิดก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่น พร้อมกับร่าง 3 ร่างที่ปลิวกระเด็นไปคนละทิศละทางดูน่าอนาถยิ่ง เหลือเพียงแค่เย่หยุนซีที่ยังคงลอยนิ่งอยู่เหนือสนาม

เหล่าอัจฉริยะที่นั่งชมสถานการณ์ถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ

รุ่นเยาว์ระดับจักรพรรดิขั้นกลางและขั้นปลายนับสิบพ่ายแพ้ให้กับชายหนุ่มเพียงผู้เดียว นี่มันช่างน่าเหลือเชื่อจนเกินไป

"มีใครอยากจะประลองกับข้าอีกหรือไม่" เมื่อจัดการศัตรูจนหมด เย่หยุนซีตะโกนถามเสียงดัง........แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับกลายเป็นความเงียบงัน ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมา

"ในเมื่อไม่มีใครอยากสู้กับข้าแล้ว เช่นนั้นก็พอแต่เพียงเท่านี้" บุรุษหนุ่มหันไปพยักหน้าให้ตงฟางเซียนเอ่อร์ในทันที ก่อนที่ทั้งสองจะพากันบินออกจากห้องโถงท่ามกลางสายตายำเกรงของเหล่าอัจฉริยะ

ส่วนทางด้านรุ่นเยาว์ที่โดนเย่หยุนซีซัด พวกมันล้วนแต่อยู่ในสภาพไม่สู้ดี โดยเฉพาะซูหยางกับจูฮั่วเฉิน ที่หนึ่งคนนอนพงาบๆเพราะแรงระเบิด ส่วนอีกคนสลบคาเท้า เรียกได้ว่างานเทศกาลชุมนุมผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์คราวนี้ ถือเป็นเทศกาลที่อัปยศและเลวร้ายที่สุดของพวกมัน