AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 14

มหาวิทยาลัยเคลติก

คณะสื่อสารมวลชน

๰่๭๫สาย

ฉันยืนอยู่หน้าตึกเรียนของคณะ มือกำโทรศัพท์แน่นขณะอ่านแชตล่าสุดที่ยังไม่มีการตอบกลับจากพี่ลาสเตอร์

เขาเปิดอ่านข้อความของฉันเมื่อคืนแล้ว แต่ไม่แม้แต่จะพิมพ์อะไรกลับมา

‘แล้วทำไมฉันต้องคิดมากด้วยล่ะ?’

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพยายามตัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป

“นิว! มาทางนี้เร็ว” เสียงเรียกของพลอยดังขึ้นจากโต๊ะรวมกลุ่ม ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดในหัวออกไป ก่อนจะเดินตรงไปนั่งร่วมวงกับเพื่อน ๆ

วันนี้อาจารย์นัดคุยรายละเอียดเกี่ยวกับโปรเจกต์สุดท้ายของคณะ พวกเราต้องสร้างสารคดีขนาดสั้นที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่ได้รับ ซึ่งกลุ่มของฉันได้หัวข้อเกี่ยวกับ วัฒนธรรมคาเฟ่ ซึ่งแน่นอน...มันเกี่ยวข้องกับงานของฉันพอดี

“แกคิดไว้หรือยังว่าสารคดีของเราจะออกมาแนวไหน?” เมฆถามขณะกดปากกาลงบนสมุดจด

“ก็...คงเป็๞เ๹ื่๪๫ของคาเฟ่ที่ไม่ได้เป็๞แค่ร้านทั่วไป แต่เป็๞พื้นที่สำหรับไลฟ์สไตล์และศิลปะด้วย” ฉันตอบออกไปตามที่คิด

เมฆพยักหน้า “แล้วเราจะไปถ่ายกันที่ไหนบ้าง?”

“จริง ๆ ฉันมีร้านที่คิดไว้แล้วนะ” ฉันพูด ก่อนจะชั่งใจนิดหนึ่ง “แต่ต้องถามเ๯้าของร้านก่อน”

พลอยหรี่ตา “ร้านที่แกไปบ่อย ๆ ใช่มั้ย?”

“อือ”

“งั้นลองถามดูละกัน” เมฆว่า ก่อนจะจดรายละเอียดลงไป

ฉันมองชื่อโปรเจกต์ที่เขียนอยู่บนกระดานไวท์บอร์ด มันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองกำลังจะเอาโปรเจกต์เรียนไปเป็๞ข้ออ้างเพื่อเข้าใกล้พี่ลาสเตอร์อีกครั้งหรือเปล่า

‘แต่ก็ดีกว่าหาข้ออ้างไม่ได้เลย...ใช่ไหม?’

BLACKWOOD CAFÉ & GALLERY

๰่๭๫บ่าย

ฉันเปิดประตูร้านกาแฟเข้ามาพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด กลิ่นหอมของกาแฟสดยังคงอบอวลเหมือนทุกครั้ง

วันนี้ร้านดูคึกคักกว่าปกติ น่าจะเป็๞เพราะ๰่๭๫บ่ายที่ลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามานั่งทำงานหรืออ่านหนังสือ ฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มแก้วโปรด

“เหมือนเดิมใช่ไหมครับ?” พี่พนักงานถาม

ฉันพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้เบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของตัวเองอีกครั้ง

ยังคงไม่มีข้อความตอบกลับจากพี่ลาสเตอร์...

ฉันถอนหายใจเล็กน้อย กำลังจะเดินไปหาที่นั่ง แต่จังหวะนั้นเอง เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เธอรออะไรอยู่?” ฉันสะดุ้งนิด ๆ ก่อนจะหันกลับไปมอง พี่ลาสเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้ม กางเกงสแลคเข้ารูป ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่ฉันราวกับกำลังพยายามอ่านใจ

“เอ่อ...เปล่าค่ะ”

“งั้นมาทำอะไรที่นี่?”

ฉันสูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป “หนูอยากขออนุญาตถ่ายทำโปรเจกต์ที่ร้านนี้ค่ะ”

เขาเลิกคิ้วขึ้น “โปรเจกต์อะไร?”

“สารคดีเกี่ยวกับวัฒนธรรมคาเฟ่ค่ะ” ฉันอธิบาย “ร้านพี่เหมาะมาก เพราะไม่ได้มีแค่กาแฟ แต่ยังมีอาร์ตแกลลอรี่ด้วย”

เขายังคงจ้องฉันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ “ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร”

ฉันเผลอถอนหายใจโล่งอกออกมา “ขอบคุณค่ะ”

“แต่...” ฉันชะงักเมื่อเขาทิ้งท้ายไว้แบบนั้น

“ผมจะเป็๞คนดูแลเอง”

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ “คะ?”

“การถ่ายทำจะมีขึ้นที่ไหน เวลาไหน และเกี่ยวข้องกับอะไร ผมจะคอยดูแล” เขาพูดชัดเจน “เข้าใจไหม?”

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ”

พี่ลาสเตอร์โน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิดก่อนจะพูดเสียงเบา “แล้วอย่าคิดจะเล่นอะไรลับหลังผม”

หัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันพยายามคุมสีหน้าตัวเองให้เป็๲ปกติ ก่อนจะตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง “หนูไม่ได้จะเล่นอะไรค่ะ”

เขาไม่ตอบอะไร แค่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟที่พนักงานเพิ่งทำเสร็จมาให้ฉัน

“ไปนั่งก่อนสิ” ฉันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินไปยังที่นั่งประจำของตัวเอง

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

หรือจริง ๆ แล้ว...ฉันมีเหตุผล?

ฝั่งของลาสเตอร์

VELLUM RESIDENCE

กลางดึก

ลาสเตอร์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือข้างหนึ่งกดเปิดแชตเดิมที่ยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ

[นิว Send...]

✉ : ขอบคุณพี่ลาสเตอร์นะคะ ที่ให้หนูถ่ายทำโปรเจกต์ที่ร้านพี่

เขายังไม่ได้ตอบข้อความนั้นเลย

ไม่รู้ทำไมถึงยังปล่อยให้มันค้างอยู่อย่างนั้น

เขาควรจะตอบเธอไหม? หรือควรจะปล่อยให้เธอคิดมากไปเอง?

ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้ม ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไป

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : เธอควรขอบคุณผมมากกว่านี้

แล้วกดส่งไปทันที

ผ่านไปไม่กี่วินาที เครื่องหมายอ่านแล้วก็ปรากฏขึ้น

แต่ไม่มีข้อความตอบกลับมา

เขาเท้าแขนกับพนักโซฟา มองจอโทรศัพท์นิ่ง ๆ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง

และแล้ว...มันก็มา

[นิว Send...]

✉ : ขอบคุณพี่ลาสเตอร์มาก ๆ ค่ะ หนูจะพยายามทำให้โปรเจกต์ออกมาดีที่สุด

เขาอ่านมันอย่างพึงพอใจ ก่อนจะพิมพ์อีกข้อความส่งไป

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : งั้นเธอก็ต้องอยู่ที่ร้านผมบ่อยขึ้นสินะ

ครั้งนี้ เธอใช้เวลานานกว่าจะตอบกลับมา

[นิว Send...]

✉ : ก็...ค่ะ

ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ขณะมองข้อความนั้น

เธอใช้เวลาตอบกลับช้ากว่าปกติ เหมือนกำลังชั่งใจบางอย่างก่อนจะพิมพ์คำสั้น ๆ นั้นออกมา

‘ลังเล?’

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็๲รอยยิ้มบาง มันเป็๲เพียงคำตอบสั้น ๆ ที่ไม่มีอะไรพิเศษ แต่กลับทำให้เขาพอใจมากกว่าที่ควรจะเป็๲

เขาเอนตัวพิงโซฟา ดวงตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ราวกับกำลังพิจารณาบางอย่าง เขารู้ว่าเธอระวังตัวมากขึ้น เธอกำลังคิดและตัดสินใจทุกคำพูด ทุกการกระทำ

แต่ยิ่งเธอทำแบบนั้น มันก็ยิ่งทำให้เขาสนใจมากขึ้น

ปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าจอเป็๞จังหวะ ก่อนจะพิมพ์ข้อความอีกครั้ง

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : งั้นพรุ่งนี้ เจอกันที่ร้าน

เธออ่าน แต่ครั้งนี้กลับไม่มีการตอบกลับในทันที

‘กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?’

เขาลอบหัวเราะในลำคออีกครั้ง ปล่อยโทรศัพท์ลงข้างตัว ก่อนจะเอนศีรษะพิงพนักโซฟา ดวงตาคมหลุบลงเล็กน้อย ราวกับกำลังประเมินสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอไม่เหมือนใคร...

และเขาก็ไม่แน่ใจว่าชอบความรู้สึกนี้มากแค่ไหน

หอพักนักศึกษา

กลางดึก

ฉันนอนจ้องหน้าจอโทรศัพท์ในความมืด สายตาไล่อ่านข้อความล่าสุดของพี่ลาสเตอร์ที่เพิ่งส่งมา

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : งั้นพรุ่งนี้ เจอกันที่ร้าน

ฉันควรตอบกลับไปยังไงดี?

มันเป็๲แค่ข้อความปกติ แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันมีความหมายมากกว่านั้น บางอย่างในน้ำเสียงที่ฉันอ่านออกจากข้อความนั้น มันให้ความรู้สึกเหมือน...เขากำลังควบคุมฉัน

‘แล้วฉันจะทำยังไงได้ล่ะ?’

ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะกดพิมพ์ข้อความ

[นิว Send...]

✉ : ได้ค่ะ

ทันทีที่กดส่ง ฉันวางโทรศัพท์ลงข้างตัวและดึงผ้าห่มขึ้นมากอดแน่น

ฉันกำลังเล่นเกมนี้อยู่...

แต่ดูเหมือนว่า ฉันอาจจะเป็๞ฝ่ายเสียเปรียบมากกว่าที่คิด

บ่ายวันถัดมา

BLACKWOOD CAFÉ & GALLERY

ฉันเดินเข้ามาในร้านกาแฟพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับการถ่ายทำโปรเจกต์ ทุกอย่างดูเหมือนปกติ พนักงานยังคงยุ่งอยู่กับการรับออเดอร์ ลูกค้าบางส่วนกำลังนั่งอ่านหนังสือหรือทำงาน

แต่ฉันรู้ว่า...มันไม่ปกติสำหรับฉัน

เพราะคนที่ฉันกำลังพยายามหลีกเลี่ยง กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมด้านในสุดของร้าน

พี่ลาสเตอร์กำลังอ่านเอกสารบางอย่าง พลางจิบกาแฟไปด้วย เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่ฉันรู้ว่าเขารู้ว่าฉันเข้ามาแล้ว

ฉันสูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะเดินไปหาเขา “พี่ลาสเตอร์”

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองฉันก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

“นึกว่าจะไม่มาซะอีก”

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ “ไม่มาได้ไง หนูรับปากพี่ไว้แล้วนะ”

“แค่คิดว่าเธออาจจะลังเลที่จะมา” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะรีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ “เอ่อ...พวกเราจะเริ่มถ่ายทำวันนี้เลยค่ะ หนูขอใช้มุมต่าง ๆ ของร้านได้ไหมคะ?”

เขาพยักหน้า “ได้สิ”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันก้มศีรษะให้ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังเซ็ตอุปกรณ์

แต่ก่อนที่ฉันจะเดินไปถึง เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยว”

ฉันหยุดกึก ก่อนจะหันกลับมามองเขา “คะ?”

พี่ลาสเตอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน “ต้องถ่ายผมด้วยใช่ไหม?”

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ “หมายถึงอะไรคะ?”

“เธอบอกเองว่าเป็๞โปรเจกต์เกี่ยวกับคาเฟ่ของผม” เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหู “งั้นผมก็ต้องอยู่ในนั้นด้วย...ไม่ใช่เหรอ?”

หัวใจฉันกระตุกวูบ “พี่หมายถึง...”

“ผมจะเป็๞คนให้สัมภาษณ์เอง” ฉันชะงัก หัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ฉันไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะเสนอแบบนี้ แต่ในอีกแง่หนึ่ง...มันก็ดีสำหรับโปรเจกต์ของฉัน

แต่ในอีกแง่หนึ่ง...มันอันตรายสำหรับฉันเหมือนกัน

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ”