ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดก็ใกล้ถึงงานกีฬาก่อนปิดเทอมใหญ่ ไม่สิจบม.3ต่างหาก ระหว่างวันที่ผ่านมาหมูปิ้งยังคงขายดีเช่นเดิม บวกกับพี่ทรายที่เข้ามาจุ้นยิ่งทำให้หมูปิ้งขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและดึงดูดผู้คน โดยเฉพาะนักเรียนชายแล้วต่างมองเธอตาไม่กระพริบ แต่สายตาที่บาสได้รับกลับมาเป็นสายตาที่เอาเรื่องไม่น้อยแต่ช่างเถอะเขาไม่เก็บมาคิดให้หนักใจ ลำพังคิดหาเงินก็แย่พอแล้ว หลังจากกินนมโหนบาร์ในที่สุดก็เห็นผล บวกกับช่วงอายุที่กำลังโตทำให้บาสสูงขึ้นมาอีก 5 เซ็นติเมตร เขาถึงกับไปซื้อหมูสองกิโลมาทำหมูย่างเลี้ยงฉลอง เเละไม่วายมีพี่ทรายร่วมด้วยช่วยทาน
น้องอรยังคงน่ารักเหมือนเดิม เเต่ก็แปลกๆไปบ้าง เธอมองบาสกับพี่ทรายแปลกๆ แต่ยังมาเล่นสนามเด็กเล่นเหมือนเดิมวันนี้นั่งชิ่งช้าพักหายเหนื่อย น้องอรนั่งข้าง แกว่งชิงช้าไปมาก่อนจะเริ่มสนทนา“พี่บาส หลังจากจบป.6 อรว่าจะต่อที่โรงเรียนโนนเหล็ก”“อะไรนะ!” บาสเกือบจะสำลักน้ำที่กินเข้าไป หันไปมองน้องอรและถามอีกครั้ง “เมื่อกี้น้องอรว่ายังไงนะ?” เขาคิดว่าคงได้ยินผิดไป เพราะหลังจากนี้ตามที่รู้น้องอรจะต้องเรียนอยู่ที่เดิม นั่นคือโรงเรียนดอนมด หากย้ายไปเรียนที่อื่นอนาคตน้องอรอาจจะไม่เหมือนเดิม และเขาไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะกลายเป็นดาราอย่างที่ควรเป็นมั้ย “อรบอกว่าจะย้ายไปเรียน ม.1 ที่โรงเรียนโนนเหล็ก ที่เดียวกับพี่บาสไง” เด็กสาวมองหน้าเขาและยิ้มก่อนจะพูดต่อ “ที่จริงอรก็ว่าจะเรียนอยู่ที่นี่นะ แต่..มันรู้สึกโหวงๆแปลกๆ”“อ้อ เพื่อนน้องอรไปเรียนที่อื่นใช่มั้ย เลยโหวงๆ” “ใช่ แต่มันก็อย่างอื่นด้วยแหละ ไม่ดีเหรอพี่บาสจะได้เจอหน้าอรทุกเช้า” พูดถึงตรงนี้น้องอรก็อมยิ้ม ไปเรียนที่ตลาดจะมีรถสองแถวขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าการขึ้นรถไปย่อมเห็นหน้าและชิดใกล้กันทุกวัน “ดีสิ...แล้วแม่น้องอรเห็นด้วยมั้ย” บาสรู้สึกเป็นห่วงไม่น้อย เขากลัวว่าหลังจากเปลี่ยนที่เรียนน้องอรจะไม่ได้เป็นดารา “เเม่ตามใจอรอยู่แล้ว อรอยากได้อะไรก็ต้องได้ แม่เคยขัดใจอรซะที่ไหนล่ะ” ถึงแม้บาสจะรู้ว่าหลังจากนี้น้องอรจะเป็นดารา แต่เขาเพียงได้มองเธอจากหน้าจอทีวีเท่านั้น เขาไม่รู้นิสัยที่เอาแต่ใจของเธอ รู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นเด็กน่ารักคนหนึ่ง“นี่พี่บาส อรถามไรอย่างสิ...” น้องอรพูดติดๆขัดๆ ก้มหน้างุดแล้วแกว่งชิงช้าไปมา“ว่ามาสิ อยากรู้อะไรถามพี่มาได้เลย” “อื้อ...พี่บาสคบกับพี่ทรายเหรอ?” ถึงตรงนี้น้องอรก็แกว่งชิงช้าเร็วขึ้น มันเร็วซะจนบาสต้องมาจับเพราะกลัวเธอตก แล้วมันก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดจริงๆ น้องอรแกว่งแรงจนโซ่ที่มันเก่าอยู่แล้วขาด แต่โชคดีไม่เป็นอะไรมากแค่เเผลถลอกเท่านั้น ถึงแม้จะเป็นแค่แผลถลอกแต่จำต้องล้างแผล บาสพาน้องอรไปที่ห้องพยาบาลที่นักเรียนมักจะแอบมางีบหลับ
“ขอโทษครับมีใครอยู่...” ไม่มีใครอยู่ในห้องพยาบาลเลย มีเพียงเขาและน้องอรเท่านั้น บาสพาน้องอรไปนั่งบนเตียงก่อนจะบอกว่า “เดี๋ยวพี่ดูแอลกอฮอล์ล้างแผลในตู้ก่อนนะ”“ไม่เป็นไรหรอกพี่บาส แค่ถลอกเอง แค่ปิดพลาสเตอร์ก็หายแล้ว” น้องอรเข้มแข็งจริงๆ ถ้าหากเป็นเด็กคนอื่นตกจากชิงช้าคงร้องไห้ไปแล้ว “ไม่ได้หรอก เป็นแผลก็ต้องล้างไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ไม่งั้นเดี๋ยวติดเชื้อแย่” บาสลูบศีรษะน้องอรเล็กน้อย จากนั้นก้มลงมาใส่แอลกอฮอล์ที่ขา “แสบนิดนึงนะ” ขาสีขาวที่บอบบางอยู่ในมือของเขา ค่อยๆใส่แอลกอฮอล์ลงไปในสำลีแล้วทาอย่างเบามือที่สุด“อรไม่ได้เจ็บขนาดนั้นซะหน่อย!” ถึงเเม้จะพูดงั้นแต่น้องอรก็ยังกัดริมฝีปาก “พี่บาส...จั๊กจี้ดีจัง”“ไม่แสบเลยเหรอ” “นิดๆ”“เด็กดื้อ ปากแข็งนักนะ หรืออยากจับให้พี่เช็ดให้เเรงกว่านี้กันฮึ!” “โอ้ย! พอแล้วเดี๋ยวอรเดินไม่ได้กันพอดี ถึงตอนนั้นพี่บาสรับผิดชอบด้วยนะ!” เด็กสาวพูดไปแล้วก็บุ้ยปาก เชิดหน้าไปทางอื่น สร้างความขบขันให้เด็กหนุ่มไม่น้อย“จะให้พี่รับผิดชอบเรื่องอะไร?” “ให้อะไรดีนะ...อืมม์ เอาเป็นขี่หลังแล้วกัน” น้องอรเอามือแตะริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา“ขี่หลังเหรอ พี่บาสตัวเล็กขนาดนี้คงไม่ไหวหรอก!” เด็กหนุ่มส่ายหน้า“อะไรนะ!! พี่บาสบ้า จะบอกว่าอรอ้วนงั้นเหรอ!” น้องอรมองบาสอย่างเอาเรื่อง สายตาของเด็กสาวที่มองมาเวลานี้น่าดูอย่าบอกใคร“ไม่ใช่นะ ก็พี่ตัวเล็กจริงๆนี่” เขารีบปฏิเสธ แต่ยังคงหัวเราะสร้างความหมั่นเขี้ยวให้กับน้องอรจนเบือนหน้าหนี“ไม่ต้องเลย ก็เห็นๆอยู่ว่าตัวใหญ่กว่าอรตั้งเยอะ ฮึ!” “ฮ่าฮ่า ครับครับ พี่จะให้น้องอรขี่หลังเอง เพราะงั้นเลิกดิ้นได้แล้ว พี่จะได้ใส่ยาต่อ” “ทำไม? พี่บาสจะรีบไปไหน ไม่อยากอยู่กับอรเหรอ?” “ก็มันใกล้เข้าเรียนแล้ว เดี๋ยวออดดังครูไม่เห็นพี่ในห้องจะแย่เอา” นั่นไม่ใช่ปัญหาหลักที่บาสกลัว สิ่งที่เขากลัวคือการเข้าใจผิดกับน้องอร น้องอรเป็นเด็ก ป.6 ไร้เดียงสาคนหนึ่ง อยู่ในห้องพยาบาลสองต่อสองกับนักเรียนชาย ม.3 ใครเห็นต้องเอาไปพูดจนในที่สุดมันก็เป็นเรื่องเสื่อมเสีย และนั่นคงไม่ใช่ผลดีกับน้องอร “งั้น...พี่บาสจะบอกได้ยัง ว่าเป็นอะไรกับพี่ทราย” น้องอรเลิกขยับขาก่อนจะมองหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ปลายเท้า เขายังจับขาของเธออยู่ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือคู่นั้น... “พี่กับพี่ทรายเหรอ...เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นแหละ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น” จะให้บอกว่าเป็นแฟนเหรอ? ไม่นั่นไม่ใช่ ถึงแม้คนที่บ้านจะมองว่าเป็นแบบนั้นแต่เขาและพี่ทรายไม่เคยพูดกันจริงจังหรือขอกันเป็นแฟน ทั้งสองอยู่ในสถานะที่อธิบายค่อนข้างยาก“จริงเหรอ....” น้องอรมองตาเขาไม่กระพริบ“จริงสิ พี่จะโกหกไปทำไม” “งั้นถามอะไรอีกอย่างสิ พี่บาส...ชอบผู้หญิงแบบไหน” “พี่เหรอ...” บาสมีสีหน้าครุ่นคิด ครู่หนึ่งจึงตอบ “ก็ไม่มีสเปคที่แน่นอนหรอกนะ แต่ต้องผิวขาว สูงร้อยเจ็ดสิบ ผมยาว และที่สำคัญทำกับข้าวเป็น ไม่โกหก ไม่ขี้วีน...ก็ประมาณนี้แหละมั้ง”“โห เยอะจังนะคะ” น้องอรทำหน้าเข้ม “อรว่า สเปคพี่เยอะแบบนี้คงไม่มีแฟนหรอก” “ใช่มั้ยล่ะ พี่เองก็ว่ามันเยอะไป ใครล่ะจะเพอร์เฟคไปทุกอย่าง” บาสเกาหัวอย่างเก้อเขิน ให้ตายเถอะทำไมต้องมาพูดกับเด็ก ประถมด้วยเนี่ย แถมยังเป็นเด็กที่จะเป็นดาราในอนาคตอีก น่าอายชะมัด“ถ้าพี่หาไม่ได้อย่างที่พูด อรจะเป็น...ให้เอามั้ย”“อะไรนะ?”“ไม่มีอะไร ไปเข้าเรียนก่อนนะคะ” น้องอรลงมาจากเตียง โบกมือแล้วเดินออกไปจากห้องพยาบาล ปล่อยให้เด็กหนุ่มนั่งงงเหมือนคนโง่ “เมื้อกี้นี้น้องอรพูดอะไรนะ...? เหมือนจะยอมเป็นสักอย่าง” บาสเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ในเเวลาเดียวกันครูอักษรก็ยืนอยู่หน้าประตู ทั้งสองประจันหน้ากัน เกิดความรู้สึกอึดอัดขึ้นอย่างบอกไม่ถูก“พี่เจน...”ครูอักษรดันแว่นขึ้นเล็กน้อย “ในเวลาเรียน...เรียกครูด้วยชื่อจริง วิชัย”“อ้อ...นั่นสิครับผมลืมไป” บาสถึงกับหน้าเปลี่ยน “เอ่อ...ว่าแต่ครูไม่สบายเหรอ”“พอดีปวดหัวนิดหน่อยเลยแวะมาหายาพารากิน” ครูอักษรเดินผ่านบาสไปเปิดตู้เก็บยาที่อยู่ข้างหลัง “อ๋อ...ถ้ายังไงพักผ่อนให้เยอะๆนะครับ ผมขอตัวไปเข้าเรียนก่อน” บาสมองครูอักษรที่กำลังเลือกหายาก่อนจะเดินออกไปจากห้องพยาบาล หลังจากที่เขาออกไปแล้วครูอักษรก็หยิบกระปุกยาออกมา ดันแว่นขึ้นด้วยท่าประจำก่อนจะพึมพำบางอย่าง “นังเด็กนั่นน่าจะอยู่ป.6 เหอะ!! แก่แดดชะมัด และวิชัยเป็นคนที่ไม่ระวังตัว ยัยเด็กนั่นเลยคิดว่าตัวเองสำคัญ เห็นแล้วคลื่นไส้จนอยากอาเจียน” “ครูอักษรคลื่นไส้เหรอคะ ถ้างั้นนอนพักผ่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจะต้มน้ำร้อนให้กินจะได้หายคลื่นไส้” เด็กนักเรียนหญิงที่รับหน้าที่ดูแลห้องพยาบาลเข้ามาได้ยินเสียงครูอักษรพอดี จึงเสนอตัวเข้ามาดูแล“เอ่อ..จริงๆแล้วครูแค่ปวดหัวน่ะ ไม่เป็นไรมากหรอก” ครูอักษรหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินออกไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น“อ้าว....ไปซะแล้ว” นักเรียนหญิงถอนหายใจก่อนจะเก็บยาพาราเข้าตู้......และแล้วก็ถึงวันกีฬาสี วงดุริยางค์เคลื่อนขบวนเข้ามาในสนาม ตามมาด้วยนักเรียนเดินเป็นขบวนสีใครสีมัน บาสอยู่สีฟ้าซึ่งเป็นสีเดียวกับกันต์และหม่าว ส่วนอี๊ดสีแดง เพลิงสีม่วง มีอัฒจันทร์ตั้งอยู่และเขาต้องไปนั่งทนแดดร้อนๆบนนั้น แต่หากเป็นนักกีฬาหรือวงดุริยางค์ไม่จำเป็นที่จะต้องไปนั่งร้อนให้เหนื่อยเปล่า มีชาวบ้านมาดูงานกีฬาสีเป็นจำนวนมาก หากเทียบกับยุคอนาคตที่ผู้คนไม่ค่อยสนใจแล้ว ในสายตาของบาสภาพยุคเก่านี้สวยงามจริงๆ หลังจากนี้อีกไม่กี่สิบปีคงไม่ได้เห็นอีก ผู้คนจะอยู่แต่หน้าจอ สั่งของก็ออนไลน์ ร้านค้าที่ปรับตัวไม่ทันก็พากันเจ๊งไปตามๆกัน บาสไม่ได้นั่งบนสุดอัฒจันทร์ หากแต่เลือกนั่งข้างล่าง กองเชียร์แต่ละสีต่างส่งเสียงเชียร์อย่างไม่ยอมกัน สร้างความประทับใจให้กับเขาไม่น้อย เมื่อก่อนบาสไม่ได้สนใจงานประเภทนี้ เขาไม่มีความสุขและอยากให้มันจบเร็วๆ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกสนุกไปกับงาน และที่นั่งข้างๆเขาไม่ใช่ใครอื่น หากเป็นน้องอรที่อยู่สีเดียวกัน”พี่บาส มีแข่งหรือเปล่าคะ” น้องอรถาม ชุดกีฬาสีฟ้าดูเข้ากับเด็กสาวไม่น้อย “ไม่มี ไม่งั้นพี่คงไม่มานั่งเชียร์แบบนี้หรอก” “เหมือนกันเลย” พูดไปก็ยกน้ำขึ้นมากิน ก่อนจะหันไปหาบาส “อากาศวันนี้ร้อนจังเลยเนอะ”“นั่นสิ...ถ้าได้น้ำเย็นๆกินคงดี” ใช่อากาศวันนี้ร้อนมาก แค่นั่งครู่เดียวก็เหงื่อออกแล้วน้องอรมองน้ำโค้กในมือ ก่อนจะยืนให้แล้วหันไปทางอื่น “ถ้างั้น...กินของอรก็ได้นะ...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่31 งานกีฬา

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่31 งานกีฬา

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้