คุณหนูนางร้ายของท่านแม่ทัพ

ค่ำวันนั้นลมเหนือพัดแรงจนประตูเรือนฝึกสั่นระรัว ชิวจิ้นอันเพิ่งกลับจากลานฝึกม้ายังไม่ทันได้พักเสียงฝีเท้ารวดเร็วของฮุ่ยเจียงก็ดังขึ้นพร้อมเสียงรายงานเร่งร้อน

“นายท่าน! มีสายลับจากชายแดนเหนือส่งข่าวมาด่วนขอรับ! ข่าวว่า...มีขุนนางบางส่วนเตรียมก่อกบฏในราชสำนัก!”

ชิวจิ้นอันขมวดคิ้วทันที

“พวกนั้นเคลื่อนไหวแล้วสินะ... ที่ใด”

“ห้องลับทางตะวันตกของจวนร้าง คนของเราเฝ้าอยู่ที่นั่นและขอให้ท่านไปโดยด่วน”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับทันที

“เรียกฮุ่ยเหอกับทหารอีกสองนายเตรียมม้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

ราตรีนั้นมืดสนิทราวผืนหมึก แสงคบเพลิงสะท้อนบนเกราะเงินดำของแม่ทัพใหญ่ชิว อวิ๋นหลงควบทะยานอย่างรวดเร็วทะลุผ่านประตูเมืองที่ไร้ผู้คน ไม่ถึงหนึ่งก้านธูปชายหนุ่มได้มาถึงจวนร้างที่ว่ากันว่าถูกใช้เป็นจุดส่งข่าว ลมเย็นพัดกลิ่นฝุ่นและเศษไม้เข้าจมูกประตูไม้เก่ากรอบแกรบ เปิดอ้าไว้ราวกับเชื้อเชิญให้เข้ามา ฮุ่ยเหอกับทหารอีกสองคนหยุดม้ารออยู่หน้าทางเข้า

“นายท่าน จะให้ข้าเข้าไปด้วยหรือไม่ขอรับ”

“ไม่จำเป็น ข้าเข้าไปเองพวกเจ้าคอยระวังรอบนอกให้ดี”

“ขอรับ!”

ชิวจิ้นอันก้าวเข้าไปในอาคารไม้ทีละก้าว เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เหยียบ ไฟในมือส่องให้เห็นเพียงฝุ่นหนาและผ้าม่านเก่าที่ปลิวเบา ๆ ตามแรงลม บนโต๊ะกลางห้องมีถ้วยชาที่ควันยังอุ่นและแผ่นกระดาษหนึ่งที่เขียนด้วยหมึกเพียงไม่กี่คำ

“หากอยากรู้ตัวการใหญ่...จงเปิดประตูห้องในสุด”

คิ้วของแม่ทัพกระตุกเบา ๆ “กับดัก” เสียงในใจเอ่ยขึ้นทันที แต่เขายังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง มือข้างหนึ่งวางบนด้ามดาบ อีกข้างผลักบานประตูไม้ที่ปิดไว้ครึ่งหนึ่งออก เสียงเอี๊ยด...ดังขึ้นในความเงียบเบื้องหลังประตูคือ ห้องว่างเปล่าไม่มีคน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ มีเพียงกระถางธูปเล็ก ๆ วางอยู่กลางห้องควันบางสีขาวลอยวนอยู่ในอากาศ...หอมอ่อนแต่ติดจมูก

“...”

จมูกของเขาไวเกินกว่าคนทั่วไปกลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นธูปธรรมดา เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติในทันที

“กลิ่นนี้มัน...”

แต่ยังไม่ทันจบประโยคแรงดันในอกได้เริ่มตีขึ้นมาจนหายใจติดขัด ปลายนิ้วชา และภาพตรงหน้าค่อย ๆ เริ่มพร่า ร่างกายเริ่มร้อนรุ่มเขาพยายามไม่หายใจเข้าไปแต่กลิ่นธูปกลับหนาแน่นขึ้น ราวกับมีใครจงใจเร่งมันจากภายนอก เสียงแผ่วเบาแฝงความอ่อนหวานดังขึ้นจากเงามืดจากด้านข้าง

“แม่ทัพใหญ่ชิว...ช่างเป็นบุรุษที่หายากเสียจริง ยาปลุกกำหนัดนี้เป็นยาที่แรงที่สุดและมิมียาแก้นอกจาก...ท่านจะเสพสมกับข้า...”

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในควัน สตรีนางนั้นเนื้อตัวมีเพียงผ้าน้อยชิ้นขณะถือขวดเล็กที่ควันขาวยังลอยออกมาไม่หยุด ชิวจิ้นอันกัดฟันแน่นดึงดาบออกจากฝักในพริบตาแสงโลหะยาวสะท้อนคบเพลิงทว่าร่างของเขากลับเซเล็กน้อย

“คืนนี้ท่านคงต้อง.....อยู่เป็นของเล่นของข้า...แต่ท่านไม่ต้องห่วงยามเมื่อเราเสร็จกิจกันภรรยาที่รักของท่านก็จะมาร่วมเป็นพยานรักของพวกเรา.....ฮ่า ๆ ๆ”

“เจ้า....”

ชิวจิ้นอันพยายามกัดฟันแน่นแล้วพยายามตั้งสมาธิขับพิษในร่างกาย แต่กลิ่นธูปยังวนรอบห้องเหมือนหมอกหนาไม่มีที่สิ้นสุด เสียงก้าวเท้าใกล้เข้ามาทีละน้อยดวงตาที่สะท้อนประกายเย้ยหยันก่อนที่มือบางเรียวจะค่อย ๆ ลูบบนตัวเขาอย่างแผ่วเบาและเย้ายวน

“คืนนี้เจ้าคงต้องเป็นของข้าแล้ว”

ร่างสูงใหญ่เริ่มทรุดลงช้า ๆ ก่อนเสียงดาบที่หลุดจากมือกระแทกพื้นดัง แกร๊ง! เงานั้นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปยกขวดธูปขึ้น ควันสีขาวกลืนร่างของชิวจิ้นอันไว้ในความเงียบ แสงคบเพลิงสะท้อนกับเกราะเงินที่ค่อย ๆ ล้มลงไปช้า ๆ เสียงสุดท้ายที่ได้ยินในความมืดคือเสียงม้าศึก “อวิ๋นหลง” ร้องก้องลั่นจากนอกจวน...ราวกับรับรู้ว่าเจ้านายของมันตกอยู่ในอันตราย

ร่างบางที่แม้จะเคยขี่ม้าแค่ครั้งเดียวแต่ก็นั่นคือเมื่อไม่กี่วันก่อนที่สามีนางได้พานางขี่ แต่ครั้งนี้ทั้งจดหมายที่นางได้รับและท่าทีของอวิ๋นหลงยามเมื่อนางคิดจะออกไปนอกจวนได้ทำให้นางอดที่จะกังวลไม่ได้

“อวิ๋นหลงไม่เคยห่างกายอาอิงหากออกไปทำงาน...ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน”

หญิงสาวคิดก่อนจะขึ้นควบม้าโดยไม่ลืมบอกให้หลิวหลงจัดการเรื่องในเรือน อย่าให้ผู้ใดรู้โดยเด็ดขาดและให้ตามหมอเฉามารอที่จวน อวิ๋นหลงตะบึงออกไปอย่างไม่คิดชีวิตก่อนจะหยุดลงหน้าจวนเก่านั้น

“นายหญิง ท่านมาได้อย่างไร”

“อวิ๋นหลงไปตามข้า”

แม้ฮุ่ยเหอและฮุ่ยเจียงจะเฝ้าอยู่ด้านนอก พวกเขากลับไม่รู้ว่าด้านในเกิดอันใด พวกเขารับรู้เพียงว่าอวิ๋นหลงเกิดคลั่งแล้วกัดสายบังเหียนหลุดไป...แต่สิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึงคือ...มันไปตามนายหญิงมา

“นายท่านเข้าไปด้านใน”

“พวกเจ้าไม่ต้องตามเข้าไป...คนที่ส่งจดหมายให้ข้า...คงต้องการให้ข้าเห็นอะไรบางอย่าง พวกมันมิได้คิดเอาชีวิตอาอิงหรอก”

“ขอรับ”

หญิงสาวลูบแผงคอปลอบอวิ๋นหลงก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน สายตาของนางค่อย ๆ ปรับให้ชินกับความมืดขณะเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

“กรี๊ดดดด”

เสียงกรีดร้องของสตรีนั้นได้ทำให้เฉินฟางซินที่กำลังเดินถึงกับวิ่งอย่างสุดชีวิตเพื่อไปตามเสียงนั้น ทันทีที่เปิดประตูนั้นออกนางกลับพบร่างบุรุษผู้เป็นสามีที่ยืนโซเซร่างกายชุ่มไปด้วยเลือด ดาบของเขาสั่นน้อย ๆ นั่นทำให้นางรู้ว่าตอนนี้ชิวจิ้นอันไม่ปกติ

“อาอิง”

หญิงสาวเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มเบา ๆ แต่สภาพของเขานั้นทำให้หญิงสาวมั่นใจว่าพิษในร่างกายและยาปลุกกำหนัดได้ทำให้เขากลายเป็นปีศาจไปแล้ว แม้จะมองเห็นร่างที่ขาดสองท่อนของสตรีกองอยู่ตรงหน้าแต่เฉินฟางซินกับห่วงบุรุษผู้เป็นสามีมากกว่า เพราะหากเรื่องนี้รู้ถึงหูคนร้ายแล้วล่ะก็....ชิวจิ้นอันคงได้ถูกใช้เป็นเครื่องมือสังหารคนเป็นแน่

“ข้าจะฆ่าเจ้า”

เสียงชิวจิ้นอันเอ่ยขึ้นเหมือนคนไร้สติ ดาบในมือกระชับแน่นขึ้นราวกับพร้อมที่จะฟาดฟันทุกคนที่เข้ามา กลิ่นเลือดที่ลอยคลุ้งอยู่รอบ ๆ ได้กระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของเขา

“แกร๊ก”

เฉินฟางซินตัดสินใจหยิบไม้ที่อยู่ด้านข้างเพื่อโยนไปอีกทาง ทันทีที่ชายหนุ่มหันไปสนใจเสียงนั้นหญิงสาวได้ตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอันดัง

“อาอิง”

ร่างน้อยวิ่งกระโดดเข้าหาชายหนุ่มโดยมิได้รังเกียจเลือดที่ชุ่มร่างของเขาแม้แต่ก่อน หญิงสาวพร่ำเรียกชื่อนั้นขณะโอบกอดร่างนั้นไว้แน่น แม้จะเหมือนไร้สติแต่วูบหนึ่งของแววตากลับเหมือนจำสตรีที่กอดรัดเขาเบื้องหน้าได้

“อาอิง ๆ เจ้าจำข้าได้หรือไม่”

เสียงพร่ำเรียงขณะที่มืออีกข้างค่อย ๆ เช็ดเลือดที่แปดเปื้อนหน้าชายหนุ่มนั้นได้ทำให้ร่างสูงใหญ่นิ่งไปเหมือนกำลังพยายามดึงสติของตนเอง

“ถะ...เถียน...เถียน”

เสียงชายหนุ่มพยายามข่มความรู้สึกอยากฆ่าและความทรมานของตนเองอย่างถึงที่สุดแต่กระนั้นเขาก็ยังไม่สามารถควบคุมร่างกายได้

“ข้าเองเถียนเถียน”

“ไม่...เจ้าไม่ใช่นาง....พวกเจ้าโกหก”

แม้จะอยากเชื่อแต่อีกใจกลับพร่ำบอกให้เขาอย่าเชื่อ ชายหนุ่มรู้สึกลังเลขณะนั้นมือของเขาได้ยกดาบขึ้นอีกครั้งเพื่อจะจัดการร่างน้อยที่เกาะเกี่ยวเขาไว้ เฉินฟางซินจึงได้โอบแขนรอบคอของเขาขณะยกขาทั้งสองข้างขึ้นคล้องรอบเอวของชายหนุ่มไว้ ริมฝีปากอิ่มกัดติ่งหูเขาเบา ๆ ความอุ่นและความชื้นจากลิ้นได้สัมผัสติ่งหูพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคย

“แกร๊งงง”

ดาบที่เคยจับแน่นค่อย ๆ หลุดร่วงลง ชายหนุ่มก้มลงสูดกลิ่นหอมหวานที่เขาจำได้จนเต็มปอดจากร่างที่กอดเขาไว้แน่นนั้นก่อนจะมองสตรีตรงหน้าชัด ๆ อีกครั้ง

“เถียนเถียน เป็นเจ้า”

“เจ้าค่ะ...เป็นข้า อวิ๋นหลงพาข้ามา”