ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 107: วีรบุรุษแห่งอาณาจักร

นักฆ่าคนสุดท้ายจ้องมองหลินฟานด้วยแววตาที่สิ้นหวัง! เขารู้ดีว่าการหลบหนีนั้นเป็นไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!

"เพื่อองค์ชายรอง! เพื่อบัลลังก์เงา!"

เขาคำรามลั่นเป็นครั้งสุดท้าย! แล้วรวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่พุ่งเข้าใส่หลินฟานในภารกิจพลีชีพ!

แต่หลินฟานกลับไม่ได้สังหารเขาในทันที...
เขาเพียงแค่ตวัดดาบเบาๆ...

ฉัวะ!

เส้นแสงสีดำเส้นหนึ่งได้ตัดผ่านเส้นเอ็นที่แขนและขาของนักฆ่า! พร้อมกับผนึกจุดตันเถียนของเขาไว้!

ตุ้บ!

ร่างของยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งร่วงหล่นลงมากองอยู่เบื้องหน้าหลินฟาน... บัดนี้เขาไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาที่ไร้ทางสู้

"ข้ายังมีคำถามที่ต้องการคำตอบ" หลินฟานกล่าวเสียงเย็นชา

เขาไม่ได้เสียเวลาไปกับการทรมาน... เขาเพียงแค่วางฝ่ามือลงบนศีรษะของนักฆ่า!

"เคล็ดวิชาจิตทลายสวรรค์... ค้นวิญญาณ!"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!"

นักฆ่ากรีดร้องออกมาเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย! จิตป้องกันในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังจิตที่น่าสะพรึงกลัวของหลินฟาน... มันก็พังทลายลงในพริบตา!

ข้อมูลทั้งหมด... แผนการ... สถานที่... รายชื่อ... ไหลบ่าเข้ามาในจิตสำนึกของหลินฟาน!

เมื่อได้ทุกสิ่งที่ต้องการแล้ว... เขาก็ปลดปล่อยพลังสายฟ้าสายเล็กๆ... จบชีวิตที่น่าสมเพชของนักฆ่าคนสุดท้ายลง...

ในขณะที่ทุกอย่างสิ้นสุดลงนั้นเอง...

เสียงเคลื่อนไหวจำนวนมากก็ดังขึ้นจากรอบทิศทาง!

กองกำลังองครักษ์หลวงและเหล่าผู้เข้าร่วมการประพาสป่าที่เหลืออยู่... ซึ่งถูกเสียงระเบิดจากการทำลายค่ายกลดึงดูดมา... ในที่สุดก็ได้เดินทางมาถึง!

ภาพที่พวกเขาได้เห็น... คือภาพที่จะทำให้พวกเขาต้องฝันร้ายไปตลอดชีวิต...

ซากศพของนักฆ่าในชุดดำหลายสิบคนนอนเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วทั้งลานโล่ง! ร่องรอยการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวทำลายป่าสนจนพินาศย่อยยับ! ร่างของเหล่าองครักษ์ผู้ภักดีขององค์รัชทายาทนอนจมกองเลือด...

และที่ใจกลางของความพินาศนั้น... องค์รัชทายาทจ้าวหลิงเทียนยืนอยู่โดยมีบาดแผลหลายแห่ง... และข้างๆ พระองค์... คือร่างของหลินฟานที่ยืนสงบนิ่งพร้อมกับดาบสีดำสนิทในมือ...

"ฝ่าบาท! ทรงปลอดภัยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!" หัวหน้าองครักษ์หลวงรีบพุ่งเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าองค์รัชทายาทด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

องค์รัชทายาทจ้าวหลิงเทียนมองไปที่หัวหน้าองครักษ์... แล้วหันกลับมามองหลินฟาน... ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง, ความยำเกรง, และความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง...

พระองค์ทำการตัดสินใจครั้งสำคัญทางการเมืองในทันที!

พระองค์ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังให้ทุกคนได้ยิน!

"เราปลอดภัย! ต้องขอบคุณการช่วยเหลืออย่างทันท่วงทีของ 'คุณชายหลินฟาน' จากสำนักเมฆาคราม!"

"แผนการลอบสังหารอันชั่วร้ายของ 'ลัทธิอสูรเงา' ได้ถูกทำลายลงแล้ว! คุณชายหลินฟานได้แสดงพลังอันน่าสะพรึงกลัว! เขาได้สังหารเหล่าคนทรยศเหล่านี้ด้วยตัวคนเดียวและช่วยชีวิตเราเอาไว้!"

พระองค์จงใจเรียกบัลลังก์เงาว่าเป็น "ลัทธิอสูรเงา" เพื่อปิดบังความขัดแย้งภายในราชวงศ์ไว้เป็นการชั่วคราว... และมอบความดีความชอบทั้งหมด... ให้แก่หลินฟานแต่เพียงผู้เดียว!

คำประกาศนี้สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนที่เพิ่งมาถึง!

สังหารยอดฝีมือเหล่านี้ทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวรึ!
บัดนี้... สถานะของหลินฟานได้เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง! เขาไม่ใช่แค่เจ้ายุทธภพ... แต่คือ "วีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตองค์รัชทายาท"! คือผู้มีคุณูปการอันใหญ่หลวงต่อทั้งอาณาจักร!

การประพาสป่าหลวงถูกยกเลิกในทันที! องครักษ์หลวงเข้าควบคุมพื้นที่ทั้งหมด!

หลินฟานถูกเชิญเสด็จกลับไปยังราชธานีเคียงข้างองค์รัชทายาท... ไม่ใช่ในฐานะศิษย์จากนิกายอีกต่อไป... แต่ในฐานะแขกผู้มีเกียรติสูงสุดและวีรบุรุษของชาติ!

ระหว่างการเดินทางกลับ... องค์รัชทายาทได้หันมาสบตากับเขา...

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร... แต่ต่างก็เข้าใจความหมายที่ส่งผ่านทางสายตา...

สงครามยังไม่จบ... แต่สมดุลแห่งอำนาจ... ได้เอนเอียงมาทางฝ่ายของพวกเขาอย่างมหาศาลแล้ว... และทั้งหมดนี้... ก็เป็นเพราะเด็กหนุ่มเพียงคนเดียว

เมื่อกลับถึงที่พัก หลินฟานนั่งลงในห้องของเขาตามลำพัง เขาทบทวนข้อมูลที่ได้มาจากนักฆ่าคนสุดท้าย...

เขามีรายชื่อ... เขามีสถานที่นัดพบ... เขามีเป้าหมายต่อไปแล้ว...

การต่อสู้เพื่อป้องกันตัวได้จบลงแล้ว...

บัดนี้... ถึงเวลาที่เขาจะเป็นฝ่าย "รุกฆาต" บ้างแล้ว!