ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        แม่เฒ่าร่างใหญ่เอวอวบอ้วนตอบเสียงดังว่า “เจ้าค่ะ!”จากนั้นนางก็พาแม่เฒ่าสองสามคนโยนของในถุงผ้าทิ้งออกมาด้านนอกห้องพระ

        ชิ้นส่วนสีดำมีกลิ่นเลือดรุนแรง กลิ่นเหม็นคาวลอยคลุ้งไปทั่วทั้งสนามทันที

        ที่แท้มันคือศพแมวตายหลายร้อยตัว! อีกทั้งยังเป็นแมวดำ!

        ภายในห้อง สีหน้าของทุกคนพลันแปรเปลี่ยนสาวใช้อายุน้อยหลายคนแทบเป็นลมเพราะความตกใจแม้แต่คนที่ไม่หวาดกลัวก็อดไม่ได้ที่จะหน้าซีดพวกเขาพากันหันหลังกลับและถอยเท้าหนีทันที

        ฮูหยินเฒ่าไป๋โกรธจัด นางตบโต๊ะแล้วพูดว่า “หลานรองเจ้าหมายความว่าอย่างไรถึงเอาของสกปรกพวกนี้ออกมา!อย่าทำให้โถงพระแห่งนี้แปดเปื้อนมลทิน!”

        ที่นี่คือห้องพระ การให้เหล่าเทพเห็นสิ่งเหล่านี้ย่อมเป็นมลทินอีกทั้งหญิงชรากลัวการเห็นสิ่งเหล่านี้มากที่สุด

        ไป๋ชิงโหรวกวาดตาไปรอบๆความคิดของนางชั่วร้ายมากกว่าสิ่งอื่นใด นางจะกลัวสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไรในเวลานี้ ดวงตาของนางก็จับจ้องไปที่ไป๋เซียงจู๋ ก่อนจะพูดว่า “ท่านย่าเจ้าคะ ท่านอย่าได้เข้าใจข้าผิดสิ่งเหล่านี้ถูกเก็บมาจากเรือนของพี่หญิงใหญ่ พวกมันทั้งหมดตายในเรือนของพี่หญิงใหญ่ถ้าหากมันไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่นักบวชเต๋ากล่าวเช่นนั้นจะอธิบายเรื่องแมวดำพวกนี้อย่างไรเจ้าคะ”

        "โบราณว่าแมวดำอัปมงคล"

        "แมวดำมองเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น..."

        “ไม่แปลกใจที่พอท่านนักบวชเจอคุณหนูใหญ่แล้วจะตกใจถึงเพียงนั้น”

        "ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!"

        ฝูงชนพลันแตกฮือทันใด เสียงถกเถียงดังก้อง

        คำพูดของไป๋ชิงโหรวน่าตกตะลึงยิ่งกว่าคำพูดใด

        คำพูดของนักบวชลัทธิเต๋าสามารถบอกได้ว่าดูผิดทว่าแมวดำเหล่านี้เล่า?

        เพียงตัวสองตัวก็ช่างมันเถิด แต่นี่มีแมวดำมากกว่าหนึ่งร้อยตัวทั้งหมดเป็นแมวดำ แมวดำหมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ แมวดำคือสิ่งโชคร้ายมันมองเห็นสิ่งแปลกๆ ถ้าพวกมันเห็นคุณหนูใหญ่ หลังจากนั้นก็ถูกฆ่าตายเล่า?

        แขนของไป๋ซื่อที่โอบไป๋เซียงจู๋รัดแน่นกว่าเดิมนางฟังคำพูดรอบตัว ในใจหวาดกลัวจนทนแทบไม่ไหว แต่นางก็มั่นคงหากพวกเขาทำอะไรบางอย่างกับจู๋เอ๋อร์จริงๆ นางจะไม่ปล่อยมันไปแม้ว่าจะตายก็ตามจะไม่ยอมปล่อยแน่

        อวี๋ซื่อขมวดคิ้วและตำหนิไป๋ชิงโหรว "โหรวเอ๋อร์ ชื่อเสียงของพี่หญิงของเจ้าไม่อาจทำให้เสื่อมเสียได้พี่หญิงใหญ่ของเจ้าคือคุณหนูใหญ่ผู้เป็นบุตรีแห่งภริยาเอกแมวเหล่านี้อาจถูกวางยาพิษโดยการกินสิ่งที่ไม่สะอาดเข้าไปกระมัง เฝิงซานเจ้ารีบพาคนไปทำความสะอาดศพเหล่านั้น อย่าให้ดวงตาของฮูหยินเฒ่าต้องแปดเปื้อน”นางเป็นเหมือนท่านป้าที่ดี มีความคิดดีและห่วงใยดูแลลูกหลานของนาง

        ไป๋ซื่อเหลือบมองอวี๋ซื่ออย่างซาบซึ้งก่อนจะขอบใจนางด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา "ขอบใจน้องสะใภ้รอง... "

        “ขอบจงขอบใจอันใดไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดตระกูลไป๋จึงกระสับกระส่ายตลอดหลายปีที่ผ่านมา แล้วยังทรุดโทรมลงเรื่อยๆ อีกทั้งยามนี้ก็เงินเก็บก็ร่อยหรอพวกเราจะผ่านวันเวลาเหล่านี้ไปได้อย่างไร ท่านแม่ เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้ต้องรอทั้งครอบครัว... จริงๆ ถึงจะยอมรับหรือ ”ไป๋ฉางชิงยืนขึ้นทันทีเขาตะโกนใส่ฮูหยินเฒ่าไป๋

        ร่างของฮูหยินเฒ่าไป๋สั่นสะท้าน ดวงตาของนางมองมาที่แม่ลูกไป๋ซื่อด้วยท่าทีที่สับสน

        “ท่านแม่ ท่านย่านี่คือแมวดำหลายร้อยตัวที่ตายในชั่วข้ามคืน และพวกมันทั้งหมดก็อยู่ในเรือนไห่ถังของพี่หญิงใหญ่ เดิมทีข้าเองก็ไม่เชื่อเช่นกัน แต่ท่านนักบวชอาสาเข้ามาโดยไม่คิดเก็บเงินเขาตั้งใจขับไล่วิญญาณชั่วร้ายและชี้เจาะจงไปที่พี่หญิงใหญ่ยามนี้มีบางอย่างผิดปกติเรือนไห่ถัง ข้าส่งคนไปค้นหามัน ทั้งเรือนเป็นเสมือนทะเลเลือดดังนั้นถ้าพี่หญิงใหญ่มิใช่ดาวหายนะจริงๆ จะอธิบายเรื่องแมวดำเหล่านี้ได้อย่างไร"ไป๋ชิงโหรวมุ่งมั่นเป็นอย่างยิ่ง

        ศพแมวเหล่านี้ย่อมเป็นสิ่งอัปมลคลและยังคงเป็นแมวดำอัปมงคลถึงร้อยตัว! นี่พาให้คนที่ได้ยินตื่นตระหนกทำให้หัวใจสั่นสะเทือนไม่อาจสงบนิ่ง

        เมื่อเห็นว่าไป๋เซียงจู๋มิได้โต้แย้งใดๆไป๋ชิงโหรวรู้สึกโล่งใจ นางคงไม่คิดว่าแมวดำเหล่านี้จะตายในสวนไห่ถัง นางคงสงสัยว่าตนคือตัวซวยหรือกาลกิณีจริงๆใช่หรือไม่อยู่กระมัง

        เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ความโกรธและความตื่นเต้นในดวงตาของไป๋ชิงโหรวก็ไม่สามารถปกปิดได้นางจึงตัดสินใจเติมไฟเข้าไปอีกครั้ง “ท่านย่า อย่าลืมนะเจ้าคะ ครานี้ท่านปู่และคนอื่นๆเกือบจะไม่ได้กลับมาจากชายแดน ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หญิงใหญ่ที่เป็นดาวหายนะเช่นนั้นแล้วพวกเราจะได้รับคำสั่งให้ไปเสี่ยงอันตรายที่ชายแดนได้อย่างไร”

        “หลานรอง หยุดพูดได้แล้ว!” ฮูหยินเฒ่าไป๋เลิกคิ้วขึ้นทันทีนางดูไม่พอใจอย่างยิ่ง

        มุมปากของไป๋ซื่อกระตุก ลำคอแห้งผากจนพูดไม่ออกไม่รู้จะอธิบายอย่างไร แต่เมื่อกำลังจะพูดก็พบว่าบุตรสาวในอ้อมแขนบีบมือนางเบาๆนางจึงหยุดทันที

        ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้นางทำได้แค่เชื่อใจบุตรสาวของนางเอง จู๋เอ๋อร์กล้าแสดงออกอย่างชัดเจนมากขึ้น ดังนั้นนางต้องคิดหาวิธีตอบโต้ได้แล้วเป็นแน่

        ดวงตาของไป๋เซียงจู๋หรี่ลงเล็กน้อย ไป๋ชิงโหรวกล้าที่จะพูดถึงคนที่ฮูหยินเฒ่าห่วงใยมากที่สุดในหัวใจแม้ว่าท่านยายจะเริ่มโปรดปรานนาง แต่นางก็ยังคงมีความรอบคอบและความสงสัยต่อตนอยู่

        สายตาที่ทุกคนรอบตัวใช้มองไป๋เซียงจู๋เปลี่ยนไป สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะบอกว่าไป๋เซียงจู๋คือความอัปมงคลอย่างถ่องแท้!ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็แฝงไปด้วยท่าทีป้องกันตัวเพราะกลัวว่าจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง

        ไป๋เซียงจู๋ยิ้มเยาะเย้ยเบาๆ คนเหล่านี้แล่นเรือไปตามลม ปรับตัวไปตามสถานการณ์ฟังเสียงลมกลายเป็นสายฝน เดิมทีก็ไม่สนใจว่าคำพูดเหล่านี้จะน่าเชื่อถือหรือไม่

        เกรงว่าหากจัดการไม่ดี อีกไม่กี่วันสงครามชายแดนและกับดักของฮ่องเต้คงจะเข้ามาพัวพันกับนางเกรงว่าดวงชะตาชีวิตของนางไม่ดี และแปดเปื้อนจนทำให้ทั้งต้าฉีโชคร้ายไปด้วย

        “ท่านนักบวช ท่านลองบอกสิว่าจะจัดการคนเช่นนี้ได้อย่างไร?”

        ไป๋ชิงโหรวไม่ต้องการให้โอกาสไป๋เซียงจู๋ได้หายใจและไม่ต้องการให้โอกาสไป๋ซื่อได้คิดคราวนี้นางต้องชนะและนางจะโค่นไป๋เซียงจู๋ลงอย่างที่มิอาจลุกขึ้นยืนได้อีกเลย

        หลังจากได้รับการขานนามแล้ว นักบวชเต๋าก็ปัดฝุ่นในมือค้อมกายโค้งคำนับด้วยมือเดียวพลางเอ่ยว่า "ดวงแปดอักขระ [1] ของคุณหนูใหญ่ตระกูลเจ้าคือความอัปมงคลชะตากรรมของนางนั้นรุนแรงยิ่งนัก นางมีดวงมาตุฆาตปิตุฆาต บ้านจะไม่สงบสุขครอบครัวจะวอดวาย นี่ถือเป็นลางร้ายขั้นรุนแรง"

        ฮูหยินเฒ่าไป๋หน้าซีดก่อนที่ห้องพระที่เคยมีเสียงดังเป็นระยะๆ พลันตกอยู่ในความเงียบพวกเขาก้มหน้าครุ่นคิด แต่ละคนแสดงออกหลากหลายน่าดูชม

        ไป๋ชิงโหรวเห็นว่าท่านย่าที่เผชิญหน้ากับไป๋เซียงจู๋มาโดยตลอดหยุดเงียบนางรู้สึกพึงพอใจอย่างหาใดเปรียบ

        ไป๋เซียงจู๋ นางแพศยา เจ้ากล้ายั่วยุข้าตราบใดที่ข้ากำจัดเจ้าได้ ข้าจะกลายเป็นอันดับสองในเมืองหลวงทันทีจะไม่มีใครกล้าทำอะไรข้า วันนี้เป็นวันโชคร้ายของเจ้า ต่อให้เจ้าไม่ตายก็ตามทว่าครึ่งชีวิตของเจ้าก็ก้าวเข้าไปในโลงแล้ว

        ไป๋ซื่อคุกเข่าลงกับพื้นด้วยใบหน้าขาวซีดน้ำตาคลอเบ้า“ท่านแม่ จู๋เอ๋อร์ไร้เดียงสา นางไม่ได้ทำร้ายท่าน และไม่ได้ทำร้ายตระกูลขอร้องท่านแล้ว ได้โปรดอย่า...”

        เกิดความเงียบขึ้นทั่วทั้งเรือน ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงหน้าผากของไป๋ซื่อที่กระแทกพื้นด้วยความรุนแรง "ปึง! ปึง! ปึง!"มันเหมือนกับมีดที่เฉือนหัวใจของไป๋เซียงจู๋

        “ท่านแม่หยุดเถิด ลุกขึ้นมาเถิดเจ้าค่ะ!” นางข่มความเจ็บปวดในใจ และก้มลงเพื่อช่วยพยุงไป๋ซื่อให้ลุกขึ้นไป๋เซียงจู๋หันหน้าไป และพูดช้าๆ กับฮูหยินเฒ่าไป๋ที่กำลังลังเลว่า “ท่านยายเจ้าคะ ท่านเชื่อพวกเขาจริงหรือ หากเป็นอย่างที่พวกเขาพูดท่านยายจะไล่พวกเราออกไป หรือจะตัดพวกเราออกจากวงศ์ตระกูล” เสียงนั้นไม่ดัง อีกทั้งยังแฝงไปด้วยรอยยิ้มเสมือนไม่ยิ้ม

        ฮูหยินเฒ่าไป๋รู้สึกอับจนหนทางอยู่บ้างนางมองไป๋เซียงจู๋ ล่าสุดหลานสาวคนนี้เป็นที่โปรดปรานของนางมาก แต่ถ้าเป็นอย่างที่คนพวกนี้พูดจริงๆ...

        เชิงอรรถ

 [1] 八字 ดวงแปดอักขระ หรือ ปาจื่อ คือวิชาทำนายดวงชะตาอันมีที่มาจากประเทศจีนโดยมีประวัติความเป็นมานับพันปีปาจื่อมีวิธีการทำนายโดยการใช้ตัวอักษรแทนสัญลักษณ์วัน เดือน ปี และเวลาเกิดมีอักษรจีนทั้งสิ้น 8 ตัวอักษร ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า 八字 ซึ่งแปลว่า“แปดอักขระ” หรือเรียกอีกอย่างว่า “สี่แถว” โดยจัดแบ่งเป็นราศีบนกับราศีล่างเรียกว่า “กิ่งฟ้า” และ “ก้านดิน” เพียงใช้ 8 ตัวอักษรนี้สามารถทำนายครอบคลุมบุคลิก ลักษณะ ท่าทาง นิสัยใจคอ ความร่ำรวย ยากจน รุ่งเรือง ต่ำต้อยมีโชค ตกอับ อายุยืน อายุสั้น ครอบครัว ญาติมิตร พ่อแม่พี่น้อง สามีภรรยา บุตรธิดาบริวาร เพื่อนฝูง สังคม เป็นต้นปาจื่อเป็นศาสตร์แห่งอภิปรัชญาจีนโบราณที่เกี่ยวกับการวิเคราะห์โชคชะตาของคนคนหนึ่งบนพื้นฐานของแผนภูมิโชคชะตาของคนคนนั้น