อสูรรัตติกาล

บทที่ 56 จารชน​


รถม้าเคลื่อนไหว​ตามเส้นทาง​ กีบเท้าม้าอสูร​เหยียบเบาตามพื้นถนน​ ม้าอสูร​วิ่งไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป​


สองพี่น้อง​โผล่หน้ามาทางหน้าต่าง ทั้งสองมองทิวทัศน์​ในเมืองสองข้างทาง


สัตว์อสูรพาหนะหน้าตาแปลกใหม่​เดินผ่านไปมาให้คอยชมตลอดทาง


ประชาชนมากมายเดินกันให้พลุ่งพล่าน​ มีร้านค้าให้จับจ่ายใช้สอย​กันเต็มที่​


"ว้าว สมกับเป็นเมืองใหญ่จริงๆ​ ข้าอยากลงไปเดินเล่นในเมืองจัง"


เด็กสาวตาใสแจ๋วมองดู​ ดวงตานางเปล่งประกาย​ ร้านค้ามากมายฉายอยู่ในดวงตาคู่สวยของนางไม่หยุดยั้ง​


ตั้งแต่​เล็กจนโต นางอุดอู้​อยู่ในแต่ที่พัก นางไม่ค่อยย่างกราย​ออกจากบ้าน สถานที่นางออกมาเดินเล่นคือป่าเขา ส่วนตอนอยู่ตระกูล​สาขา นางมัวแต่ร่ำเรียนวิชาความรู้และฝึกฝนเท่านั้น​


เฉิงซินไม่เคยใช้ชีวิต​อิสระเสรี​เหมือนเด็กผู้หญิง​แบบชาวบ้านทั่วไป​


"เอาสิ ไหนๆก็พอมีเวลาเหลือบ้าง ก่อนที่พวกเจ้าจะไปขึ้นทะเบียนกัน"


เมื่อหญิงสาว​เงยหน้าขึ้นมองดวงตะวัน​บนท้องฟ้า เฉิงหยู่ตัดสินใจ​ปล่อยให้ทั้งคู่ได้ออกไปเดินเล่นในตัวเมือง


"พี่เฉิงหยู่มาเดินเล่นด้วยสิ"


เฉิงซินเรียกเฉิงหยู่ลงมาจากรถม้าเพื่อจะได้ไปเดินเล่นด้วยกันสามพี่น้อง​


"เอ๊ะ ข้าด้วยหรอ!?"


ตอนแรก​เฉิงหยู่คิดว่าเฉิงซินอยากไปเดินเล่นกับพี่ชายกันสองคนมากกว่า​ ไม่นึกว่าเด็กสาวจะชวนเธอด้วย


"อืม ก็ท่านเป็นพี่สาวข้านี้หน่า แถมข้ายังไม่รู้จักเมืองแห่งนี้ดี เพราะงั้นต้องมีพี่สาวคอยนำทางด้วยสิ"


เฉิงซินพูดด้วยความกระตือรือร้น มือสองข้างเกาะกุม​มือของเฉิงหยู่


"ใช่แล้วพี่หยู่ ข้าก็เห็นด้วย พวกเราสองคนถือว่าใหม่กับเมืองนี้มาก"


เฉิงมู่ช่วยพูดเสริม แม้ว่ามันเคยเห็นแผนที่ของเมืองทองอร่ามบ้างแล้ว แต่มันไม่ได้มีรายละเอียด​ขนาดนั้น การมีเฉิงหยู่ที่เป็นคนอาศัย​ในเมืองนี้นำทางและแนะนำ มันช่วยได้มาก!


"ตกลง งั้นเดียวพี่สาวคนนี้จะพาพวกเจ้าไปเดินเล่นให้หนำใจเลย"


ได้ฟังเฉิงหยู่ครุ่นคิดชั่วครู่​ จากนั้น​นางจึงพยักหน้าขึ้นมา นับตั้งแต่​นางกลายเป็น​อาวุโส​ตระกูล​หลัก ชีวิต​ส่วนตัวของนางมีแต่การปฏิบัติ​ภารกิจให้กับตระกูล​ทั้งนั้น ชีวิต​ของนางไม่เคยได้รับการผ่อนคลาย​เลยสักครั้ง​


ครั้งนี้​เฉิงหยู่ขอปลดปล่อย​ตัวเอง!


เมื่อเห็นว่าเฉิงหยู่ตัดสินใจ​เรียบร้อย สามพี่น้อง​ก้าวลงจากรถม้า หนึ่งชาย สองสาวเคียงข้างซ้ายขวา


เด็กชายผู้โชคดี​ยืนท่ามกลางสองสาวงามรุ่นเล็กกับรุ่นใหญ่อย่างสง่างาม​


แววตาของผู้คนจับจ้องด้วยความอิจฉา​


เฉิงมู่รับรู้​สายตาที่มองมาอย่างชัดเจน​ มันตกเป็นเป้าสายตาของฝูงชน!


สายตาร้อนแรงหลายคู่จ้องมอง​เด็กชายราวกับต้องการแผดเผามันทั้งเป็นให้หายจากไปโลกใบนี้ เดียวนี้!


สีหน้า​เฉิงมู่สงบนิ่ง​ มันทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาว ตอนนี้มันเสมือนต้นกล้าที่ต้องทนแดดทนฝน​ แค่นี้สบายมาก!


เฉิงหยู่ยื่นมือเรียบเนียน​ออกมา นิ้วเรียวนางชี้ไปทางรถม้า อาชาเกราะเหล็กกล้าและรถม้าหายไปในพริบตา​


มันถูกดูดเข้าไปอยู่ในแหวนมิติ!


"เอ๊ะ แหวนมิติเก็บสัตว์​อสูร​ได้!?"


เฉิงซินตกใจและประหลาดใจ​ นางไม่เคยรู้เลยว่าแหวนมิติสามารถ​ใส่สิ่งมีชีวิต​อย่างสัตว์​อสูร​ลงไปได้


"นี่คือแหวนมิติพิเศษ​ สำหรับเก็บสิ่งมีชีวิต​ มันแตกต่างแหวนมิติทั่วไปที่ไว้ใช้เก็บสิ่งของเพียงอย่างเดียว"


เฉิงหยู่อธิบายแก่น้องทั้งสองคน


แหวนมิตินอกจากมีระดับสูง กลาง ต่ำ ที่มีขนาดพื้นที่แตกต่าง​กันแล้ว ยังมีแหวนมิติประเภท​พิเศษที่ใช้กักเก็บ​สิ่งมีชีวิต​อย่างสัตว์อสูร​ ซึ่งพื้นที่แตกต่าง​จากแหวนมิติทั่วไป ภายใน​มีพื้นดินและอากาศ​ไว้ให้สิ่งที่มีชีวิต​หายใจได้อาศัย​อยู่ได้


อาชาเกราะเหล็กกล้า เป็นสัตว์​อสูรรักสงบและอยู่อาศัย​อย่างเรียบง่าย​


ทำให้เฉิงหยู่ไม่ต้องกังวลว่าสัตว์​อสูร​คู่ใจนางจะอาศัย​อยู่ในแหวน​มิติพิเศษ​อย่างอึดอัด​หรือไม่ นอกจากนี้​นางยังจัดเก็บอาหารให้ม้าอสูร​ไว้อย่างเต็มเปี่ยม​ ซึ่งม้าอสูร​ของนางสามารถ​อาศัย​อยู่ในแหวนมิติ​ได้เป็นเดือนๆ เฉิงหยู่จึงไม่ห่วงวิถีชีวิต​ของมันอีก


ได้ฟังเฉิงซินพยักหน้า​เข้าใจทันที


...


สองสาวจูงมือกันเดินนำหน้า หญิงสาว​จะคอยแนะนำตลอดทาง เด็กสาวกระตือรือร้น​และตื่นเต้น​มาก นางจะแวะเวียนร้านนู้นที ร้านนี้ทีตลอดทาง เด็กชายติดตามสองสาวอย่างเงียบๆ ตอนนี้มันเหมือนพ่อบ้านของ​สองสาวแล้ว


ตอนนี้เฉิงหยู่ทำตัวเป็นพี่สาวที่แสนดี นางจะแนะนำและอธิบาย​เรื่องที่สองพี่น้อง​อยากรู้อย่างไม่คิดปิดบัง​


เมื่อฝูงชน​ที่มีงวงมองเห็น​สองสาวงดงามเดินเที่ยวชมร้านค้าตลอดทาง หลายคนต้องการเข้าไปตีสนิทและทำความรู้จักคุ้นเคย​ สองเท้าพวกมันต้องหยุดกึก​และชะงักงัน​ เมื่อพวมันยังมีสายตาที่ดี พวกมันมอง​เห็นชุดคลุมที่เฉิงหยู่สวมใส่อันเป็นเอกลักษณ์​


อาวุโส​แห่งตระกูล​เฉิง!


สัญลักษณ์​ที่ประทับบนชุดหญิงสาว บ่งบอก​ถึงสถานะและตัวตนนางอย่างดี นางคือคนที่ไม่สมควร​ล่วงเกิน​


เฉิงมู่ที่เดินตามหลังสองสาวไม่ห่าง มันแอบลอบมองแววตาและสีหน้า​ท่าทางของผู้คนบริเวณ​โดยรอบอย่างเงียบๆ


ผู้คนส่วนใหญ่​แสดงสีหน้ารังเกียจ​และชิงชัง​ต่อเฉิงหยู่ขึ้นมาทันที มันเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าสถานการณ์ตอนนี้เข้าสู่ห้วงวิกฤติ​ขนาดไหน


อีกไม่นานต้องเกิดการจารชน!


เฉิงหยู่ที่กำลังเดินเที่ยวชมเมือง​กับเฉิงซินอย่างร่าเริง​ นางสังเกตเห็น​ตั้งแต่​แรกแล้ว แต่นางไม่อาจทำอะไรกับความรู้สึก​ของชาวเมืองได้


หญิงสาวตัดสินใจ​ทำตัวตามปกติ!


เฉิงซินไม่รู้ร้อนรู้หนาว นางยังเลือกซื้อของอย่างสนุกสนาน​และร่าเริงเหมือนเดิม​


สิ่งของสำหรับหญิงสาว ทั้งเครื่องประดับ เสื้อผ้าถูกรวบอย่างรวดเร็ว​


ของกินแปลกตาและไม่เคยลิ้มลองล้วนผ่านปากสีชมพูของเด็กสาว นางยังคงไม่ลืมการแบ่งปันให้แก่พี่ทั้งสอง


เฉิงหยู่เป็นผู้อุปถัมภ์​อย่างเต็มตัว​


โชคดี​ที่เฉิงซินมีแหวนมิติเป็นของพี่ชายนางเคยมอบให้ มันเป็นแหวนที่ได้ตอนติดถ้ำำ ทำให้พี่ชายนางไม่ต้องแบกของมากมายอย่างพะรุงพะรัง​


เฉิงมู่รอดตัวไป!