ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 30ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด คือคนที่ไม่จำเป็นต้องฆ่าเจ้าในคืนนี้

กลางคืน

ลมหนาวพัดผ่านค่าย

กองไฟสว่างเป็นวงเล็ก

ทุกคนกินเงียบกว่าปกติ

คำพูดของชายคุมเกวียนยังค้างอยู่

คืนนี้…อย่านอน

หลัวชิงมองรอบค่าย

กระซิบ

“เขารู้ว่าจะมีคนมา?”

เฉินมู่ตอบเรียบ

“หรือเขารู้ว่าใครมา”

ทุกคนเงียบ

—

หลินรุ่ยไม่ได้สั่งเพิ่มเวร

ไม่ได้สร้างกำแพง

ไม่ได้ย้ายเกวียน

เขาทำอย่างเดียว

ย้ายคน

เขาแบ่งหน่วยออกเป็นสามชั้น

ชั้นนอก—ว่าง

ชั้นกลาง—กองไฟ

ชั้นใน—คนจริง

หลัวชิงมองแล้วงง

“ล่อ?”

หลินรุ่ยพยักหน้า

“ถ้าศัตรูรู้ข้อมูลเรา”

“อย่างน้อยให้มันรู้ผิด”

จากนั้นเขาสั่งอีกอย่าง

“ทุกคนนอน”

ทุกคนอึ้ง

หลัวชิงเกือบหลุดด่า

“เขาบอกว่าอย่านอน!”

หลินรุ่ยตอบ

“ใช่”

“แต่ไม่ได้บอกว่าใคร”

แล้วเขานั่งเฝ้าคนเดียว

—

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

ไม่มีอะไร

สองชั่วยาม

ยังเงียบ

ลม

ไฟ

เสียงแมลง

จนหลัวชิงเริ่มคิดว่าโดนหลอก

แต่ตอนนั้นเอง—

ระบบเด้ง

ตรวจพบความผิดปกติ

ทิศตะวันออก

ไม่มีเจตนาฆ่า

ไม่มีอาวุธชักออก

ระดับอันตราย:
สูง

หลินรุ่ยลืมตา

ไม่มีเจตนาฆ่า?

เขาลุก

เดินออกไป

ห่างค่ายประมาณร้อยก้าว

ใต้ต้นไม้

มีคนยืนอยู่

คนเดียว

ชุดธรรมดา

ถือโคม

เหมือนนักเดินทาง

ชายคนนั้นมองหลินรุ่ย

ยิ้ม

“ขอถามทางได้ไหม”

หลินรุ่ยเงียบ

ไม่ตอบ

อีกฝ่ายมองค่าย

แล้วพูดต่อ

“จัดเวรดี”

“แต่คนด้านซ้ายหลับจริง”

หลินรุ่ยนิ่ง

อีกฝ่ายรู้

แปลว่าเข้ามาใกล้พอแล้ว

ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ

“ไม่ต้องกังวล”

“คืนนี้ข้าไม่ฆ่าเจ้า”

—

หลินรุ่ยถามครั้งแรก

“ท่านเป็นใคร”

ชายคนนั้นคิด

ก่อนตอบ

“คนส่งข้อสอบ”

เงียบ

หลินรุ่ยไม่ขยับ

อีกฝ่ายมองเขา

“เจ้ารู้ไหม”

“คนจำนวนมากตาย…”

เขาชี้ค่าย

“…เพราะเข้าใจผิดว่าศัตรูต้องอยากฆ่า”

หลินรุ่ยถาม

“แล้วท่านอยากอะไร”

ชายคนนั้นยิ้ม

“ดู”

“ว่าคนที่อยู่ในบัญชีดำ…”

เขามองตรงเข้าตา

“…คุ้มไหม”

—

เงียบ

ไม่มีแรงกดดัน

ไม่มีเจตนาฆ่า

แต่น่ากลัวกว่าคนถือดาบ

ชายคนนั้นโยนถุงผ้ามา

หลินรุ่ยรับ

เปิดดู

ด้านในมีหมากไม้สิบตัว

เก้าตัวสีดำ

หนึ่งตัวสีขาว

มีจดหมาย

เขียนว่า

ถ้าต้องเสียหนึ่งคน
เจ้าจะเลือกใคร

หลินรุ่ยเงยหน้า

ชายคนนั้นหายไปแล้ว

ไม่มีเสียง

ไม่มีร่องรอย

เหมือนไม่เคยอยู่

—

กลับถึงค่าย

หลัวชิงลุกทันที

“ใคร!”

หลินรุ่ยโยนถุงให้

ทุกคนดูเงียบ ๆ

โจวหานถาม

“หมายความว่าอะไร”

หลินรุ่ยมองหมาก

ตอบเบา ๆ

“เขาไม่ได้มาฆ่า”

“เขามาดูว่า…”

เขากำหมากสีขาว

“…ถ้าถึงเวลา ข้าจะขายใคร”

ทุกคนเงียบ

—

เช้า

ออกเดินทางต่อ

แต่ก่อนออก

ชายคุมเกวียนเดินมา

เห็นถุงผ้า

สีหน้าเปลี่ยนครั้งแรก

เขามองหลินรุ่ยนานมาก

ก่อนถาม

“เจอเขาแล้ว?”

หลินรุ่ยถามกลับ

“ใคร”

ชายคนนั้นตอบ

“…คนออกข้อสอบ”

เขาเงียบไปพักหนึ่ง

แล้วพูดเบา ๆ

“ดี”

“แปลว่าเจ้า…”

หยุด

“…เริ่มถูกมองว่าเป็นตัวเลือกแล้ว”

—

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจลับเริ่มต้น

ชื่อ:
ข้อสอบของผู้สังเกตการณ์

เงื่อนไข:
ไม่เสียคนแม้แต่หนึ่ง

ความคืบหน้า:
0/1

คำเตือน:

ภารกิจนี้
ไม่มีรางวัล

หลินรุ่ยมองข้อความนั้นนาน

ไม่มีรางวัล

แปลว่า…

บางอย่าง

ไม่ต้องชนะ

แต่ห้ามแพ้

ตอนที่ 30 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 31 — บางครั้งทางเลือกที่ถูกที่สุด คือทางที่ไม่มีใครต้องถูกเลือก