Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        “หมอกแถวนี้...ดูผิดปกตินะว่าไหม”

        เยี่ยนเกาหย่วนเดินมาครึ่งชั่วโมงแล้วเขาถอนหายใจแผ่วเบาพลางลูบต้นไม้ใหญ่ข้างกาย

        ก่อนจะเหลือบไปเห็นรอยสลักที่เขาจงใจทิ้งไว้โดยเฉพาะ

        เป็นไปตามคาดพวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่าได้กลับมาอยู่ที่เดิมอีกแล้ว

        “เฮ้อ...”

        เยี่ยนเกาหย่วนถอนหายใจยาวพลางหันกลับไปมองกลุ่มทหาร

        แม้ทัศนวิสัยจะพร่าเลือนแต่เขาสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของคนเหล่านี้อย่างเฉียบคม

        ท้ายที่สุดแล้ว หลายคนยังเป็นเพียงทหารใหม่การเผชิญหน้ากับสถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ย่อมยากจะรับมือ

        ที่น่ากังวลอย่างยิ่งเรื่องที่สำคัญกว่านั้นคือ ไม่รู้ว่าเป็นแค่ความรู้สึกคิดไปเองหรือไม่แต่เขารู้สึกเหมือนว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องอยู่จากที่ไหนสักแห่ง

        “ประสาทสัมผัสเฉียบคมไม่เบา”

        อวี๋จื่ออวี๋ที่เฝ้ามองกลุ่มคนจากระยะไกลผ่านม่านหมอกเขาสัมผัสได้ถึงความระแวดระวังของชายหนุ่มคนนำกลุ่มทหาร จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

        ตามข้อมูลที่ชิงเอ๋อร์บอกมาดูเหมือนว่าชายคนนี้จะชื่อเยี่ยนเกาหย่วน

        ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติและดูเหมือนจะเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่มีสถานะไม่ธรรมดาในกองทัพด้วย

        “หึ”

        อวี๋จื่ออวี๋แค่นเสียงเย็นชาแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

        ความสามารถของเขาคือ‘ม่านหมอก’ ผสานกับ ‘สร้างภาพหลอน’

        เขาสามารถชักนำให้คนเหล่านี้หลงทิศได้อย่างเงียบเชียบหรือแม้แต่ปั่นประสาทให้พวกเขาระแวงจนเสียสติ

        หากคนเหล่านี้ถอนตัวออกจากขุนเขาไปได้ก็ดีไป

        แต่ถ้าไม่ยอมถอนตัวอย่าหาว่าเขาใจร้ายแล้วกัน

        ถึงตอนนั้น จะชื่อเยี่ยนเกาหย่วนหรือหลี่เกาหย่วน หรืออะไร เขาก็ไม่สน...

        .......

        ไม่ทันรู้ตัว เวลาก็ผ่านไปอีกหลายชั่วโมงในส่วนลึกของขุนเขา กลุ่มคนนำโดยเยี่ยนเกาหย่วนได้หลุดพ้นจากวงกตและเดินหน้าต่อไปยังส่วนลึกของป่าเขา

        ทว่า สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยคือภายในม่านหมอกหนาทึบ ดวงตาสีเขียวแวววาวหลายคู่กำลังส่องประกายวาววับ

        พร้อมกันนั้น ยังมีดวงตาสีแดงฉานอีกคู่อื่นที่แฝงด้วยความบ้าคลั่งราวกับกำลังสะกดกลั้นสัญชาตญาณ

        นั่นคือฝูงหมาป่าวายุและพี่หัวราบ

        หมาป่าวายุนั้นรับคำสั่งของอวี๋จื่ออวี๋ให้ทำหน้าที่ขัดขวางกลุ่มคนเหล่านี้ส่วนพี่หัวราบคือไพ่ตายสุดท้ายของเขา

        เพื่อการนี้อวี๋จื่ออวี๋ยอมสละน้ำบำรุงชีวิตไปถึงสามหยด บังคับเร่งให้พี่หัวราบวิวัฒนาการสู่ระดับแรกเริ่มขั้นที่หก

        หากคำนวณเฉพาะพลังต่อสู้แล้วมันเหนือกว่าหมาป่าวายุที่สามารถตวัดคมมีดวายุออกมาได้

        ทว่า สิ่งที่ต้องแลกมาคืออวี๋จื่ออวี๋ไม่ได้สนใจความเป็นความตายของพี่หัวราบเลย

        เขาใช้ความสามารถ‘สร้างภาพหลอน’ บังคับล้างสมองฮันนี่แบดเจอร์ตัวนี้

        อย่างที่รู้พี่หัวราบเป็นสัตว์ที่เจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุด

        และตอนนี้ ในความทรงจำอันบริสุทธิ์ของมันกลุ่มคนนำโดยเยี่ยนเกาหย่วน คือศัตรูตัวฉกาจที่ต้องสังหารให้สิ้นซาก

        “โฮก...”

        เสียงคำรามต่ำดังขึ้นพี่หัวราบที่อดทนรอต่อไปไม่ไหว พุ่งทะยานลงไปตามเนินเขาด้วยความเร็วสูง

        และในจังหวะนั้นเอง

        “อะวู้ว อะวู้ว...”

        เสียงหมาป่าหอนดังก้องไปทั่วป่าในขณะนั้น

        หมาป่า...นักล่าที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในป่าลึก

        บัดนี้ เมื่อพวกมันหอนระงมไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แม้แต่เยี่ยนเกาหย่วนและพวกพ้องที่อยู่ห่างไกลออกไปยังรู้สึกหนาวสันหลังวาบ ขนลุกชูชัน

        “พวกคุณได้ยินไหม?”

        ทหารนายหนึ่งกลืนน้ำลายลงคอพลางพูดเสียงสั่น

        “ไม่จริงน่า...”

        ราวกับนึกถึงเรื่องที่ไม่น่าเชื่อทหารอีกนายก็ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

        “เฮ้อ...”

        เสียงถอนหายใจดังขึ้นผู้พันพยักหน้าให้เยี่ยนเกาหย่วนพลางพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

        “ไม่ผิดแน่ มันคือฝูงหมาป่าแต่ไม่รู้ว่าเป็นฝูงหมาป่ากลายพันธุ์ หรือฝูงหมาป่าธรรมดา”

        พูดถึงตรงนี้ ผู้พันก็กวาดสายตามองไปรอบๆพร้อมกับเตือนว่า

        “จับอาวุธในมือให้มั่นอย่าลดการป้องกันเด็ดขาด!”

        “ครับ ท่านผู้พัน!”

        ทหารผิวเข้มนายหนึ่งยกปืนกลในมือพลางขานรับ

        .....

        เวลาค่อยๆ ผ่านไป ท่ามกลางความตึงเครียด

        เหล่าทหารปาดเหงื่อที่หน้าผากเดินอย่างระมัดระวังอย่างยิ่ง

        ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวังราวกับเดินบนเส้นด้าย

        “อ๊าก!”

        เสียงร้องดังขึ้นทำลายความเงียบงันราวกับอยู่ในสุสาน

        สีหน้าของเยี่ยนเกาหย่วนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเขากระตุ้น ‘พลังวิญญาณ’ ออกมาโดยสัญชาตญาณ

        แต่เพียงชั่วครู่เมื่อเห็นทหารใหม่เพียงแค่ก้าวเท้าตกหลุม เยี่ยนเกาหย่วนและแม้แต่ผู้พันก็หน้าตึง

        แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่ได้ตำหนิ

        เพราะในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ทหารนายนี้เท่านั้นแต่สีหน้าของทหารคนอื่นๆ ก็ตึงเครียดเช่นกัน

        ส่วนลึกของขุนเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาแห่งนี้ราวกับมีความกดดันที่ไม่อาจบรรยายได้ กดดันเส้นประสาทของพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

        .....

        “เริ่มแล้ว”

        อวี๋จื่ออวี๋ที่อยู่ในส่วนลึกของหุบเขามองออกไป ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

        หลังจากนั้นไม่นานเสียงกรีดร้องก็ดังก้องไปทั่วทั้งขุนเขา

        “ไม่!...”

        พร้อมกับเสียงกรีดร้องนั้นแขนของทหารนายหนึ่งก็ขาดกระเด็นออกไปแล้ว!

        เลือดพุ่งกระฉูดขึ้นสู่ท้องฟ้า

        เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่ามีแสงสีครามสายหนึ่งพุ่งออกมาจากที่ใดไม่ทราบตัดแขนของทหารนายนั้นจนขาดอย่างเฉียบคม

        “ศัตรูโจมตี! ศัตรูโจมตี!”

        ท่ามกลางความโกลาหลทหารหลายนายก็ยกอาวุธในมือขึ้นมา

        จากนั้นเสียงรัวกระสุนก็ดังขึ้น

        “ปัง! ปัง! ปัง!”

        กระสุนสาดราวกับห่าฝนประกายไฟปะทุขึ้นในม่านหมอก

        “อะวู้ววว”

        เสียงหอนดังขึ้นอีกครั้ง ในม่านหมอกนั้นหมาป่ายักษ์ตัวหนึ่งขนาดเท่าลูกวัวกระโจนออกมา

        เรื่องที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าคือหมาป่ายักษ์ตัวนี้มีแสงสีครามเป็นประกายอยู่

        “ถอยไป!”

        เยี่ยนเกาหย่วนคำรามลั่นเขาห่อหุ้มร่างกายด้วยพลังวิญญาณ ก่อนจะคว้าทหารที่อยู่ข้างๆ โยนออกไปให้พ้นทาง

        จากนั้น เขาก็เตะออกไปสุดแรง

        “ตูม!”

        เสียงปะทะสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นม่านหมอกม้วนตัวตามแรงลม

        พร้อมกันนั้นหมาป่ายักษ์สีครามก็กระเด็นถอยหลังออกไป พร้อมกับครางต่ำ

        “หงิง”

        เยี่ยนเกาหย่วนหายใจเข้าลึกๆแต่เขาก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะสำรวจสถานการณ์ความเสียหายในสนามรบรอบตัว

        เพราะตอนนี้ ม่านหมอกปกคลุมวิสัยทัศน์ราวกับต้นไม้ก็กลายร่างเป็นสัตว์อสูรที่มีเขี้ยวเล็บ

        “หมอกนี่...”

        น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเผยความรู้สึกหนักใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

        ในใจเขามีความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาว่าหมอกนี้ ราวกับมีชีวิต

        แต่...มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

        เขายังไม่ทันได้คิดให้ละเอียด เพราะในตอนนี้ในม่านหมอกนั้น มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

        พร้อมกันนั้นกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งก็ลอยมาปะทะจมูก