34 : จุดบรรจบ
เวลา 21.00 น. ณ โรงเรียนมัธยมปลายหฤทัย
บริเวรที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากสนามฟุตบอลมากนัก ปรากฏเงาร่างของคนห้าคนขึ้น
“พรุ่งนี้เหรอที่จะจัดงานกัน” ชายร่างเตี้ยที่สุดในกลุ่มถาม โดยมีคำยืนยันจากสาวที่ใส่แว่นและถักเปียที่ข้างหลังเป็นคำตอบ
“น่ารำคาญชะมัดเลย งานบ้าอะไรก็ไม่รู้” ริสบ่นออกมา โดยมีความอิจฉาพ่วงเข้าไปด้วยโดยไม่ได้ตั้งใจ
“พวกเรายังจะจัดได้อลังการยิ่งกว่านี้อีก” ซีลพูดอย่างดูแคลน
เล็ทมองแสตนสีของแต่ละคณะที่ทำขึ้นบริเวณริมสนามฟุตบอล เงาดำขนาดใหญ่ในความมืด ถึงแม้จะมองเห็นได้ไม่ชัด แต่รับรู้ได้ถึงความตั้งใจของคนทำที่มันมาก...มากเหลือเกิน...มากซะจนเขาชิงชังจนแทบอยากจะทำลาย
ริสมองบรรดาเพื่อนรอบกาย ก่อนจะบอก “งั้นเรามาทำลายงานสับปะรังเคนี่เลยเถอะ”
“เดี๋ยว ทำตอนนี้มันยังสะใจไม่พอ” เล็ทพูด กับคนขี้โกงพวกนี้ไม่จำเป็นที่จะต้องเห็นใจ “มันต้องทำลายต่อหน้าพวกมัน ให้พวกมันได้รับรู้ถึงความสูญเสียแบบที่พวกเรารู้สึก...ให้พวกมันได้รู้จักคำว่า‘สิ้นหวัง’ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน”
ไม่มีใครเอ่ยคัดค้านอะไรออกมาเท่ากับเป็นการตกลง
เพียงชั่วครู่เดียว ร่างทั้งห้าก็หายตัวไปจากที่เดิม พร้อมกับแผนการทำลายเทศกาลของเด็กโรงเรียนมัธยมปลายหฤทัยที่อุตส่าห์ลงทุนลงแรงทำกันมา
ฟิ้ว...
สายลมหนาวพัดผ่านเข้ามาจนคนต้องรู้สึกหนาวสะท้าน มีเพียงคนเดียวในบริเวณนั้นที่ดูจะไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
เด็กหนุ่มผมสีส้มนอนมองดูดาวบนสนามหญ้า กำลังคลี่ยิ้มบางอย่างนึกสนุกกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้
“ดูท่า...งานนี้จะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดซะแล้ว หึๆ”