ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        Episode 7: เขาวงกตแห่งลมหายใจเงียบ (The Labyrinth of Silent Breath)

        ไอริณตัดสินใจไม่รอชุดจู่โจม เธอรู้ดีว่าหมออัครพลเป็นพวกนิยมความสมบูรณ์แบบและความเงียบ หากมีเสียงไซเรนหรือการบุกรุกที่รุนแรง ดร.ณัฐ อาจกลายเป็นเพียงก้อนขี้ผึ้งไร้วิญญาณในทันที

        เธอจอดรถห่างจากโรงพยาบาลศัลยกรรมร้างประมาณ 500 เมตร ตัวอาคารสี่ชั้นสไตล์โมเดิร์นที่ถูกทิ้งร้างจนเถาวัลย์ปกคลุมดูเหมือนอสุรกายยักษ์ที่หมอบนิ่งอยู่ในความมืด ไอริณเช็กกระสุนปืนกล็อก ตรวจสอบไฟฉายที่ติดปลายกระบอก แล้วก้าวเข้าไปในความเงียบที่น่าอึดอัด

        เขาวงกตหุ่นขี้ผึ้ง (The Wax Labyrinth)

        ภายในโถงต้อนรับ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นขี้ผึ้งที่รุนแรงขึ้นจนทำให้แสบจมูก ไอริณเดินผ่านห้องโถงที่เต็มไปด้วย "หุ่นขี้ผึ้งในชุดคนไข้" พวกมันถูกจัดวางให้นั่งอยู่บนเก้าอี้พัก บ้างก็นอนบนเตียงเข็น บางตัวยืนหันหน้าเข้าหาผนัง

        กึก... กึก...

        เสียงรองเท้าบู้ทของเธอดังสะท้อนไปมา ไอริณหยุดเดินเมื่อพบว่าทางเดินข้างหน้าถูกดัดแปลงด้วยแผ่นกระจกเงาและหุ่นขี้ผึ้งที่ปั้นเลียนแบบตัวเธอเองวางสลับไปมาจนดูเหมือนเขาวงกต

        “เล่นตลกอะไร หมออัคร...” เธอพึมพำพลางยกปืนขึ้นประทับบ่า

        ทันใดนั้น แสงไฟกะพริบจากห้องผ่าตัดชั้นบนสาดลงมา ทำให้เงาของหุ่นขี้ผึ้งนับสิบดูเหมือนขยับได้ ไอริณพยายามรักษาสติ แต่ฤทธิ์ยาที่ตกค้างในร่างกายเริ่มทำปฏิกิริยากับกลิ่นที่ฟุ้งอยู่ในอากาศ ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว หุ่นที่วางเรียงรายดูเหมือนจะค่อยๆ หันหัวมามองเธอตามจังหวะก้าวเดิน

        ไอริณพยายามเดินเลาะไปตามผนังจนถึงบันไดหนีไฟ แต่แล้วเธอก็ชะงักเมื่อเห็นหุ่นตัวหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็นหน้าประตู มันสวมชุดกราวค์ และที่ใบหน้า... มีรอยยิ้มที่แข็งค้าง

        “...ช่วย...ด้วย...”

        เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากหุ่นตัวนั้น ไอริณสะดุ้ง เธอรีบเข้าไปเช็กชีพจรที่คอของหุ่น และต้องพบกับความจริงที่น่าสยดสยอง นี่ไม่ใช่หุ่นขี้ผึ้งทั้งหมด! แต่มันคือคนจริงๆ ที่ถูกฉีดสารทำให้กล้ามเนื้อแข็งตัว (Paralytic agent) แล้วเคลือบผิวหนังด้วยขี้ผึ้งบางๆ เพื่อให้ดูเหมือนหุ่น

        “ไอ้ฆาตกรวิปริต...” ไอริณสบถด้วยความโกรธแค้น เธอพยายามจะช่วย แต่เสียงไซเรนจากลำโพงในตัวอาคารก็แผดก้องขึ้น

        [เสียงประกาศผ่านลำโพง]: “ยินดีต้อนรับกลับมาครับคุณไอริณ... อย่ามัวแต่เสียเวลากับ ‘งานที่ล้มเหลว’ ของผมเลย ดร.ณัฐ กำลังรอการ ‘เคลือบผิว’ ขั้นสุดท้ายอยู่ที่ห้องผ่าตัดหมายเลข 1... อ้อ อย่าลืมนะครับ ถ้าคุณขยับเร็วเกินไป แรงสั่นสะเทือนจะไปกระตุ้นเข็มฉีดยาอัตโนมัติที่จ่ออยู่ที่คอของเหยื่อทุกคนในห้องนี้”

        ไอริณหยุดกึก เธอเห็นสายสลิงบางเฉียบที่พาดผ่านพื้นดิน ซึ่งเชื่อมต่อกับหุ่นคนเป็นนับสิบตัวรอบๆ ห้อง หากเธอวิ่งหรือพุ่งตัวแบบจู่โจม แรงสั่นสะเทือนจะกระชากสายสลิงและฆ่าทุกคนทันที

        การรุกคืบในความมืด

        ไอริณต้องเปลี่ยนแผน เธอต้องเคลื่อนที่ด้วยความนิ่งและเงียบเชียบที่สุดเหมือนเป็นหุ่นขี้ผึ้งตัวหนึ่ง เธอค่อยๆ ก้าวเท้าสลับกับการหยุดนิ่ง สายตาคมกริบกวาดมองหาเซนเซอร์และกับดัก ในขณะที่ภาพหลอนจากยาเริ่มรบกวนประสาทตา เธอเห็นใบหน้าคุณหลวงวิชิตปรากฏขึ้นในเงากระจก และเห็นมือของหุ่นขี้ผึ้งพยายามเอื้อมมาจับขาเธอ

        “ใจเย็น... ไอริณ... มันคือภาพหลอน...” เธอบอกตัวเองพร้อมกัดริมฝีปากเพื่อใช้ความเจ็บปวดเรียกสติ

        เธอมาถึงหน้าห้องผ่าตัดหมายเลข 1 ที่ประตูแง้มอยู่ กลิ่นเลือดสดๆ ผสมกับกลิ่นขี้ผึ้งร้อนไหลออกมาจากข้างใน ไอริณกระชับปืนแน่น เตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย แต่เมื่อเธอถีบประตูเข้าไป สิ่งที่เธอพบกลับไม่ใช่หมออัคร...

        แต่เป็น ดร.ณัฐ ที่ถูกมัดติดกับเตียงผ่าตัด โดยมีเครื่องจักรกลรูปมือปั้นหุ่นกำลังทำงานอยู่เหนือร่างของเขา และที่มุมห้อง... มีหุ่นขี้ผึ้งที่ปั้นเหมือนไอริณเป๊ะๆ ยืนถือปืนจ่อมาทางเธอ!

        “วางปืนซะ... ไอริณ” เสียงหมออัครดังมาจากลำโพง “หรืออยากจะลองดวลกับ ‘ตัวเอง’ ในเวอร์ชันที่ไม่มีวันตายดูไหม?”

        [To be continued in Episode 8...]