เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

“ไง ภาม ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงไซมอนดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับวางจานอาหารในมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะตรงหน้าภาม“ช่วงก่อนงานที่สวนข้าเยอะมาก ...น้าไซมอน เป็นอย่างไรบ้าง” ภามเอ่ยทักทาย เนื่องจากภามเห็นว่า ไซมอน และนาเดียหน้าตารุ่นราวคราวเดียวกันกับอลัน และเมมี่ อีกทั้งโซอี้ลูกสาวของไซมอน ยังอายุน่าจะพอๆ กับแอนเน่ ภามจึงตัดสินใจเรียกทั้งสองว่า ‘น้า’ เหมือนกับที่เรียกอลัน และเมมี่ “ข้าสบายดี เดือนนี้ข้าเข้าเวรกลางคืน ช่วงหลังเที่ยงจึงมาช่วยงานที่โรงแรม” ไซมอนตอบพร้อมกับนั่งลงข้างๆ “อ้อจริงสิ รอบนี้เจ้าจะค้างคืนหรือไม่” หลังจากนั่งลง ไซมอนก็ชวนคุยต่อ“ไม่ค้างขอรับ เย็นนี้ข้าต้องกลับไปเอาผลผลิตมาขายอีกครั้งในวันพรุ่งนี้” ภามตอบ พร้อมกับเริ่มกินอาหารตรงหน้าไปด้วย“อ้อ เช่นนั้นนี้เอง แล้วทาสเด็กสองคนที่เจ้าซื้อมา ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว” ไซมอนชวนคุยต่อ ไซมอนฟังภามเล่าเรื่องครอบครัวของอามิน และแอนเน่ให้อย่างตั้งใจ และมองภามด้วยสายตาชื่นชม หลังจากนั้นตลอดมื้ออาหาร ไซมอนก็ชวนภามคุยไม่ขาดปาก ประหนึ่งเก็บกดมานาน เขาพูดยาวเป็นสายน้ำไหล แต่ส่วนมากภามกลับตอบกลับมาสั้นๆ จนอาหารตรงหน้าหมดลง ภามก็ยังนั่งฟังไซมอนเล่าเรื่องโซอี้ลูกสาวของเขาต่ออีกเล็กน้อย ก่อนจะขอตัวไปทำธุระต่อ ภามจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยก็บอกลาไซมอน และนาเดีย ก่อนจะเดินออกจากโรงแรม ตรงไปยังคอกสัตว์ ขึ้นไปนั่งบนเกวียน และกุมบังเหียนบังคับทิศทางตรงไปยังทิศตะวันตกของตัวเมือง เมื่อใกล้ถึงสมาคมการค้า รอบๆ เริ่มมีผู้คน และเกวียนรถม้าพลุกพล่านขึ้น ภามค่อยๆ บังคับให้ม้าทั้งสองเดินช้าลง ระวังชนเข้ากับผู้คน และรถม้าที่สวนทางกันไปมา ใช้เวลาอีกไม่นานก็มาถึงหน้าสมาคมการค้า เขานำเกวียนรถม้าไปจอดไว้มุมหนึ่งของลานกว้างหน้าตัวอาคารของสมาคมการค้า “เจ้าดำ เจ้าขาว เฝ้าของเหล่านี้ไว้ดีๆ ล่ะ” ภามกระโดดลงจากเกวียน หันไปพูดกับเจ้าดำ และเจ้าขาว จากนั้นลูบแผงคอพวกมันเบาๆ อีกเล็กน้อย ภามเดินเข้าไปในตัวอาคารโอ่อ่าใหญ่โตตรงหน้า วันนี้ที่นี่ยังมีผู้คนเดินเข้าออกคึกคักอยู่ไม่ต่างจากที่เขาเคยมา ภามมองไปรอบๆ โถงในอาคาร จนมาหยุดที่โต๊ะที่เขาพบกับฮาคิมเมื่อครั้งที่แล้ว บนโต๊ะยังมีป้ายชื่อของฮาคิมตั้งอยู่ แต่กลับไม่มีใครนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น เนื่องจากไม่มีเจ้าหน้าที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ จึงไม่มีคนต่อแถวเข้าพบ ภามเดินตรงไปที่โต๊ะของฮาคิม ผ่านโต๊ะตัวหนึ่ง ที่เจ้าหน้าที่เพิ่งว่างพอดี “นี่ เจ้าหนุ่ม มาขายของรึเปล่า” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทักเรียกเมื่อภามเดินผ่าน“เอ่อ... ใช่ขอรับ”“มานี่สิ ข้าเพิ่งรับซื้อของจากชาวบ้านคนก่อนเสร็จไปเมื่อครู่ ตอนนี้จึงว่างแล้ว เจ้าเอาอะไรมาขายล่ะ” เจ้าหน้าที่นายนั้นกวักมือเรียก พร้อมกับพยายามฉีกยิ้มจริงใจส่งมาให้“เอ่อ ไม่ต้องรบกวนท่านหรอกขอรับ ข้ามีนัดขายให้ผู้อื่นแล้ว ขอบคุณท่านมาก” ภามบอกไปตามตรง“นี่เจ้า! รู้มั้ยว่าข้าเป็นใคร ในสมาคมนี้ ข้าให้ราคาดีที่สุดแล้ว!” ภามมองเจ้าหน้าที่ตรงหน้าพูดจาเสนอตัวก็คิดขึ้นมาได้ เขาเคยมาขายของที่นี่เพียงรอบเดียว และเขาพึงพอใจกับราคาที่ฮาคิมจ่ายให้ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มาตอนนี้ ในเมื่อฮาคิมก็ยังไม่กลับมาที่โต๊ะ ลองสำรวจตลาดหน่อยก็ไม่เลว “ได้ เช่นนั้นท่านรอข้าสักครู่” ภามบอกเจ้าหน้าที่คนนั้นแล้วรีบเดินกลับไปหยิบมันฝรั่งกับแครอทมาอย่างละ 2 หัว “ข้านำผักสองชนิดนี้มาขาย ท่านรับซื้อหัวละเท่าไหร่หรือ” ภามกลับมาก็ยื่นมันฝรั่งกับแครอทในมือไปให้เจ้าหน้าที่ตรงหน้าตรวจสอบ“นี่มัน! ...เข้าให้เจ้าหัวละ 5 เหรียญทองแดงไปเลย ปกติข้ารับซื้อเพียงหัวละ 3-4 เหรียญทองแดงเท่านั้น นี่เห็นว่าผลของเจ้าขนาดใหญ่ ดูสมบูรณ์ดีหรอกนะ” เจ้าหน้าที่กล่าวยืดยาว“8 เหรียญทองแดง”“เจ้าว่าอะไรนะ?” เจ้าหน้าที่ถามกลับอย่างงงๆ“ข้าขอหัวละ 8 เหรียญทองแดง” ภามย้ำอีกครั้ง“นี่เจ้า! 8 เหรียญทองแดงจะไปมีพ่อค้าคนกลางคนใดในสมาคมนี้ยอมซื้อกัน เจ้าบ้าไปแล้วรึไง!” เจ้าหน้าที่ไม่ตกลง แถมยังเริ่มโวยวาย“เช่นนั้นไม่รบกวนท่านแล้ว” ภามกล่าวพร้อมกับเตรียมหันหน้าเดินจากไป“เดี๋ยว!! ข้าให้เจ้าหัวละ 6 เหรียญทองแดง” เจ้าหน้าที่คนนั้นกัดฟันพูด“ไม่รบกวนท่านแล้ว” ภามยืนยันคำเดิม โค้งตัวให้น้อยๆ ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สนใจเจ้าหน้าที่นายนั้นอีก ภามเดินมาจนถึงโต๊ะของฮาคิม แต่เก้าอี้หลังโต๊ะนั้นก็ยังว่างเปล่า ภามจึงตัดสินใจยืนรอ พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ครั้งก่อนเขาพอใจราคาที่ฮาคิมให้ แต่ไซมอนเคยเตือนว่าฮาคิมเป็นพ่อค้าหน้าเลือด ครั้งนี้เขาจึงลองให้พ่อค้าคนอื่นในสมาคมการค้านี้ประเมินราคาดู ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ฮาคิมให้ราคาดีกับเขาจริงๆ หรือเป็นเพราะพ่อค้าคนนั้นกดราคากันแน่ “อ้าว! ภาม ไม่เจอกันนาน มาขายผักรึ” เสียงฮาคิมทักทายดังขึ้น ก่อนเจ้าของเสียงจะเดินตามมานั่งลงหลังโต๊ะของตน“ใช่แล้ว ครั้งนี้ข้านำของมาค่อนข้างเยอะเลยขอรับ”“ได้ เจ้านำไปสิ” ภามเดินนำฮาคิมออกมาที่ลานกว้างหน้าตัวอาคาร เดินลัดเลาะไปด้านข้างมุมหนึ่งของลานกว้าง ไม่นานก็เดินมาหยุดที่หน้าเกวียนของเขา “โอ้! เกวียนใหม่ ใหญ่โตเชียว ดูท่าเวลาสองสัปดาห์มานี่เจ้าพัฒนาขึ้นไม่น้อยเลยนะ” ฮาคิมกล่าวทันทีที่เดิมมาหยุดหน้าเกวียน“คงเพราะข้ามีคนช่วยงานเพิ่ม” ภามตอบ“ทาสเด็กสองคนนั้นน่ะรึ” ฮาคิมถามขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะเมื่อนึกถึงเด็กสองคนนั้นแล้ว ไม่น่าจะ ‘ช่วยงาน’ อะไรได้มากนัก“มิใช่ขอรับ ไว้หากมีเวลาว่างข้าจะเล่าให้ท่านฮาคิมฟังทีหลัง”“ได้ ...อ้อ ว่าแต่ เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านก็ได้ เราน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เรียกชื่อเฉยๆ ก็พอ”“ตกลง” ภามตอบรับ พร้อมกับพยังหน้า“เอาล่ะ ไหนมาดูกันซิ วันนี้เจ้าเอาอะไรมาขายบ้าง” ฮาคิมเห็นภามพยักหน้ารับก็พอใจ จึงชวนกลับเข้าเรื่องค้าขายตรงหน้าต่อ ภามขึ้นไปบนเกวียน เปิดประตูเข้าไปขนกระสอบใส่ผลผลิตออกมาตั้งหน้าประตูเกวียน และแกะเชือกมัดปากกระสอบให้ฮาคิมตรวจสินค้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 51

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 51

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้