ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 67 จับตัวเด็กอวดดีและเมดของมัน

เสียงของผู้อำนวยการดังกึกก้องและชัดเจน

เพียงแต่ใบหน้าของกอนกลับไม่ได้แสดงความเศร้าออกมาเหมือนที่หลายๆคนคิด

‘มันคงถึงเวลาที่ชั้นต้องหยุดเล่นเป็นนักเรียนแล้วสินะ’ กอนเผยรอยยิ้มออกมา...

ทางด้านคาร์ล และไรจินั้นคิดว่าการไล่ออกมันเป็นโทษที่หนักเกินไป

อาจารย์อเล็กซ์และอาจารย์คิมเองก็คิดแบบนั้นการไล่กอนออกก็เหมือนการไม่ไว้หน้าอาจารย์คิมที่เป็นคนเทียบเชิญกอนให้เขามายังโรงเรียนแห่งนี้....มันทำให้สีหน้าของอาจารย์คิมเรียบนิ่งแสดงความไม่เห็นด้วยออกมาอย่างชัดเจน

...แต่อีกฝ่ายนั้นเป็นถึงเจ้าของโรงเรียนที่มีอำนาจตัดสินเด็ดขาดเขาคงไม่มีทางขัดอะไรได้

“เข้าใจแล้วครับ! ผมจะออกจากโรงเรียนไปเดี๋ยวนี้แหละ”

กอนพูดตอบรับออกมาอย่างว่าง่ายแล้วเตรียมที่จะเดินจากไปพร้อมกับซีโร่...

“แกจะไปไหนไอหนู! ทำเรื่องไว้ขนาดนี้แล้ว...แกคิดว่าจะออกไปจากเกอแรนด้าได้ง่ายๆอย่างั้นเหรอ”

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เอาแล้วไง! เราจะทำยังไงดีล่ะคิม...ชั้นล่ะสงสารพ่อหนุ่มกอนจริงๆ”

เสื้อของอาจารย์อเล็กซ์ปริขาดเผยให้เห็นกล้ามเป็นมัดๆและสีหน้าของอาจารย์อเล็กซ์ในตอนนี้แทบไม่ต่างจากอาจารย์คิมเลย

“รอดูไปก่อนเถอะครับ! ตอนนี้เราทำอะไรมากไม่ได้ ดูเหมือนทางนั้นตอนนี้ก็ไม่ได้อยากจะฆ่ากอนแล้ว!.....เชื่อผมเถอะกอนมีเมดพวกนั้นอยู่เขาไม่เป็นไรหรอก”

อาจารย์คิมกล่าวอย่างหนักแน่น

อาจารย์อเล็กซ์ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย เวลาที่เขาไม่สบายใจกล้ามเนื้อของเขาจะสั่นอย่างเช่นในตอนนี้ ‘สู้สู้เข้านะกอนบอย’

.

.

“ฟิ้ง! ฟิ้ง!ฟิ้ง! ฟิ้ง!”

มีดเล่มใหญ่เฉี่ยวผ่านร่างของกอนและซีโร่ไป

แต่ทางด้านกอนและซีโร่นั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายใดๆและไม่มีท่าทีของความกลัวอยู่ในแววตาเลยเหมือนรู้อยู่แล้วว่ามีดเหล่านั้นไม่ได้หมายเอาชีวิตของพวกเขา...

“พวกเราจะช่วยคุณเองค่ะ! ผู้อาวุโส!!”

เมดพี่สาวคนโตของดีแลนกล่าวหลังจากที่เธอปามีดเฉี่ยวร่างของกอนและซีโร่เธอนั้นตั้งใจปาไม่ให้ไม่โดนตั้งแต่แรก โดยมีจุดประสงค์บางอย่างซ้อนอยู่และเพื่อจับพวกมันทั้งสองไม่ใช่ฆ่า...อีกทั้งเธอยังสงสัยในสกิลประหลาดของเมดหน้ากากขาวอยู่

“ฮุฮุดิฉันคิดว่าพวกมันสองตัวคงหมดทางหนีแล้วค่ะ!เลยยอมมอบตัวอย่างว่าง่าย”

เมดพี่สาวคนโตหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

.

.

กอนนั้นไม่ได้ยอมแพ้อย่างที่เธอคิดเขารู้ว่าเมดพี่สาวของดีแลนกำลังคิดอะไรอยู่

มีดของเธอนั้นผูกลวดเส้นเล็กมากที่คมกริบขึงไว้หลังจากที่เธอปามีดมาก่อนหน้านี้.....รอบตัวของกอนก็เต็มไปด้วยเส้นรวดที่คมกริบคนที่อยู่นอกสนามและมองจากระยะไกลด้วยตาเปล่าคงมองไม่เห็นเส้นรวดที่คมกริบนี้แน่และมันไม่มีทางเลยที่เขาจะขยับเขยื้อนแบบปกติหากขยับผิดพลาดแค่นิดเดียวเขาได้กลายเป็นชิ้นเนื้อแน่

....แต่อย่างที่บอกเส้นรวดคมกริบเล็กๆที่อยู่รอบตัวไม่อาจทำอะไรกอนได้หากเขาต้องการที่จะหนี

เขาแค่สัมผัสกับมือของซีโร่ที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วให้เธอพาเขาเข้าสู่สถานะไร้ตัวตน....ลวดพวกนี้มันก็เป็นได้แค่เศษเส้นใยแมงมุมที่ไม่มีผลอะไรกับเขาอีกต่อไป

เหตุผลที่กอนยังไม่หนีในตอนนี้นั้นก็เพราะเขาอยากรู้ว่าพวกคนเหล่านี้มันยังต้องการอะไรจากเขาอีก และเขาก็ไม่ได้เป็นนักเรียนของที่นี่อีกแล้วเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเกรงใจอะไรพวกคนเหล่านี้อีกต่อไป....

“หึ! เปล่าประโยชน์คุณเมดของดีแลน...ใยแมงมุมของคุณทำอะไรผมไม่ได้หรอกพวกคุณปล่อยผมกลับออกไปแบบง่ายๆไม่ดีกว่าเหรอ”

คำพูดที่เต็มด้วยรอยยิ้มมั่ยใจของกอนนั้นชั่งไม่ดูสถานการณ์เอาเสียเลย

ผู้คนต่างมองมาที่เขาด้วยความหมั่นไส้

“แกว่าไงนะ!!!!”

สีหน้าของเมดพี่สาวคนโตไม่พอใจเปลี่ยนมาเป็นเดือดดาลอีกครั้ง

และเหล่าน้องสาวทั้งสามของเธอก็หยิบอาวุธมาเตรียมพร้อมไว้แล้ว‘ขนาดสถานการณ์เป็นเช่นนี้เจ้าเด็กนั่นยังสามารถที่จะพูดอวดดีได้’ ...พวกเธอต้องการที่จะกรีดปากของมันให้หลุดออกมาจริงๆ

.

.

“ยอมจำนนแต่โดยดีเสียเถอะ”

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นกล่าวในขณะที่แขนขวาของเขานั้นผายขึ้นเปล่งออร่ามานาสีเขียวออกมา...

ออร่าสีเขียวมันค่อยๆแผ่ขยายออกสู่พื้นที่ข้างๆรอบตัวของเขา

แล้วหลังจากนั้นก็มีบางอย่างคลืบคลานออกมา

รูปร่างคล้ายกับศพของมนุษย์ที่เน่าเปื่อย...พวกมันคือซอมบี้มนุษย์ที่แข็งแก่งจากสกิล‘เลี้ยงซอมบี้’ ขั้นสูงที่มีพละกำลังเหนือกว่าซอมบี้ปกติหลายเท่า

ทั้งเมดตุ๊กตาสงครามสี่ตัวอีกทั้งยังมีผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์น...คนที่คิดจะสู้บอกได้เลยว่าคงมีแต่คนโง่เท่านั้น

ทุกคนที่เฝ้ามองต่างก็คิดว่ากอนนั้นต้องยอมจำนนแต่โดยดีแน่ๆ

แล้วต้องถูกคุมขังอยู่ในคุกที่ซ้อนอยู่ใต้โรงเรียนแห่งนี้...

สายตาของทุกคนมองไปที่กอนก็พลางถอนหายใจ

“มันคงจบแล้วล่ะ!!!”

กับซอมบี้นับสิบและเมดตุ๊กตาสงครามที่ล้อมกอนไว้อยู่ในขณะนี้ เมดหน้ากากขาวเพียงลำพังคงไม่อาจช่วยอะไรเขาได้

“อ๊าก! อูว๊า!แบระ!”

เสียงของซอมบี้ชวนหลอนเข้าตะครุบเหยื่อพร้อมๆกัน

.

.

“แผละ! แผละ!แผละ!”

แต่ทว่าร่างกายของพวกมันกับขาดเป็นชิ้น

จากการสัมผัสเส้นรวดที่คมกริบ...

สายตาของกอนเหล่ไปมองยังตาแก่คลาสกรีนไวเวิร์น... ‘ไอแกนั่นมองไม่เห็นเส้นรวดนี่เหรอ! สะเพร่าจริงๆ’

ไม่ได้มีเพียงแค่กอนเท่านั้นที่คิดแบบนั้นเหล่าเมดของดีแลนก็เช่นกัน พวกเธอได้แต่มองไปยังตาแกแล้วถอนหายใจ

“เป็นถึงผู้อาวุโสแต่โง่กว่าที่คิดอีกนะคะ”

ซีโร่กล่าวอย่างสนุกสนาน...

ใบหน้าของผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นแดงกล่ำขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย

จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความโกรธแบบขั้นสุด

เขากะว่าจะโชว์จับเด็กขยะคลาสบราว์ทอรัสพร้อมกับโชว์สกิลซอมบี้ที่เหนือกว่าซอมบี้ปกติให้ผู้อำนวยการได้ดู...กับกลายเป็นว่าซอมบี้ของเขาดันกลายเป็นเศษเนื้อทั้งหมดเนี่ยซิ

“แก!!!!! บังอาจนักนะไอเด็กอวดดี”

มานาสีเขียวแผ่พุ่งออกมาหนักยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า

แล้วหลังจากนั้นพื้นสนามก็เกิดการสั่นไหว...

“ไอเด็กขยะบราว์ทอรัส! แกได้เห็นดีแน่!!!”

กระดูกชิ้นใหญ่พุ่งออกมาจากพื้นจำนวนมากลอยเหนืออยู่กลางเวหา

สายตาของอาจารย์คิมเต็มไปด้วยความกังวล...

“แค่กับเด็กนักเรียน ถึงขั้นต้องใช้สกิลนี้เลยเหรอ”

ภาพที่อลังการเกิดขึ้นกลางสนาม กระดูกชิ้นใหญ่ค่อยๆผสานรวมตัวกันกลายเป็นสัตว์ประหลาดยักษ์รูปร่างคล้ายกับมังกร.....มันคือ ‘ไวเวิร์นกระดูก’

สิ่งมีชีวิตคล้ายกับมังกรมีลักษระของปีกติดกับขาคู่หน้า และมีขนาดตัวที่เล็กกว่า อีกทั้งร่างกายทั้งหมดของมันยังเป็นกระดูกและแข็งแกร่งกว่าไวเวิร์นปกติมาก...

“ไปทำให้ไอเด็กนั่นหายอวดดีซะไวเวิร์นกระดูก”

สิ้นคำพูดของผู้อาวุโสเจ้าสัตว์ร้ายคำรามลั่นก่อนที่จะสยายปีกบินขึ้นสูงเหนือท้อง

หมุนตัวกลางเวหาพุ่งตัวเล็งมาด้วยความเร็วที่ยิ่งกว่าเสียง

เหยื่อของมันเป็นเพียงมนุษย์เด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic