ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 55 — เกมราคาที่ไม่ยุติธรรม

ช่วงเช้า ถนนการค้าลั่วหยางเต็มไปด้วยผู้คน แต่จุดที่แน่นที่สุดคือหน้าร้าน หอธารา ของหลิวหาน

“ข้าขอถังกรองน้ำหนึ่งใบ!”

“มีดทำครัวอีกสองเล่ม!”

“เอาเสียมกับจอบด้วย!”

เสียงสั่งซื้อดังไม่หยุด อาเหมยยืนรับลูกค้าเหนื่อยหอบจนแก้มแดง แต่ยังยิ้มสดใส นางหันไปบ่นกับหลิวหาน

“ถ้าขายดีแบบนี้ ข้ากลัวว่าถังในโกดังจะหมดก่อนเที่ยงเสียอีก!”

หลิวหานตอบด้วยรอยยิ้มสงบ “หมดก็ทำเพิ่มได้ แต่สิ่งสำคัญคือคุณภาพ อย่าให้เสียชื่อหอธารา”

คู่แข่งเริ่มลงมือ

ฝั่งตรงข้ามถนน พ่อค้ารายใหญ่ที่ขายเครื่องมือเกษตรแบบเดิมยืนนิ่ง สีหน้าแข็งกร้าว เมื่อเห็นลูกค้าของตนเองหายไปแทบหมด

“ร้านใหม่เปิดแค่ไม่กี่วัน ลูกค้ากลับแห่ไปซื้อกันจนข้าขาดทุนมหาศาล” เขากัดฟันแน่น ก่อนสั่งลูกน้องเสียงต่ำ

“ตั้งแต่พรุ่งนี้ ลดราคาสินค้าลงครึ่งหนึ่ง! จอบ เสียม มีด…ขายครึ่งเดียวจากหอธารา ถ้าใครอยากถูก ก็ให้พวกมันไปซื้อจากข้า!”

ลูกน้องลังเล “แต่ท่าน ขาดทุนแน่ ๆ …”

พ่อค้าร่างใหญ่ตวาดทันที “ขาดทุนชั่วคราวยังดีกว่าเสียตลาดไปตลอดกาล! ข้าไม่เชื่อว่าพวกมันจะยืนหยัดได้นานนัก!”

ความกังวล

วันถัดมา เมื่อราคาสินค้าฝั่งตรงข้ามลดฮวบลงจริง ๆ เสียงผู้คนเริ่มซุบซิบ

“ร้านนั้นขายถูกกว่าครึ่ง…หอธาราจะแพงไปแล้วหรือไม่?”

“ของใหม่แข็งแรงจริง แต่ถ้าของโน่นพอใช้ได้ ข้าก็อยากประหยัดเงินเหมือนกัน”

อาเหมยได้ยินเข้าก็รีบมาหาหลิวหาน สีหน้ากังวล

“พี่หลิวหาน…เราจะทำอย่างไรดี หากเป็นแบบนี้ อีกไม่นานลูกค้าก็จะถูกดึงไปหมด!”

ซูไป๋ที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยเสียงหนักแน่น “นี่ไม่ต่างจากศึกในสนามรบ…ศัตรูใช้ราคากดดัน หากไม่มีแผนแก้ ย่อมลำบาก”

อวี้หานพยักหน้าเบา ๆ “นี่คือกลยุทธ์พ่อค้า พวกเขายอมขาดทุนเพื่อทำลายเรา หากเราตอบกลับผิดพลาด…หอธาราอาจพังทลาย”

หลิวหานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ของถูกอาจดึงดูดได้ครั้งสองครั้ง แต่สิ่งที่เราต้องทำ…คือให้ผู้คนเห็นว่าของหอธารา ไม่เพียงคงทนกว่า แต่มีค่ามากกว่าราคาเงินทอง”

เขาหันไปหาทุกคน

“เราจะไม่สู้ด้วยราคาต่ำ…แต่สู้ด้วยความจริงและความเชื่อมั่น”