ผมตอบรับกลับไป ญานันหัวเราะเบา ๆก่อนจะขยิบตาครั้งหนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า
“คุณชาว่าแบบนั้นแน่ะ เข้ามาได้แล้วล่ะหนูดา’
หา? ผมรีบหันไปมองด้านหลังด้วยความใ และที่ตรงหน้าประตูนั้นก็มีร่างของญาดา เด็กผู้หญิงที่ผมพบที่หน้าประตูบ้านยืนอยู่
“ฝากตัวด้วยนะคะ คุณชา”
เด็กผู้หญิงคนนั้นว่าพลางก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณความรู้สึกของผมตอนนี้มันงงไปหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ญานันที่อยู่ข้าง ๆขยับตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบกับผมเบา ๆ
“คนที่บอกว่าอยากจะให้คุณชาเป็คนดูแลหนูดาน่ะก็คือหนูดานะรู้ไหม”
“แล้วทำไมหนูดาถึงอยากให้ผมเป็คนดูแลเธอล่ะ”
“เื่นั้นฉันไม่บอกหรอก ถ้าอยากรู้คุณชาต้องหาคำตอบเอง”
เธอพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นด้วยท่าทางซุกซนก่อนจะเดินตามลูกสาวเข้าไปในห้องเพื่อช่วยเธอเก็บข้าวของทันที หลังจากนั้นไม่นานนักญาดาก็เก็บข้าวของส่วนตัวเสร็จเธอเปลี่ยนชุดเป็ชุดเดรสสีขาวพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางสีฟ้าใบเล็ก ๆมาหาผมที่ยืนรออยู่หน้าประตู
“พร้อมแล้วค่ะ”
เธอบอกกับผมแบบนั้นก่อนจะเดินกลับเข้าไปหาแม่ของเธอที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ที่ห้องนั่งเล่นทั้งสองคนคุยอะไรกันอยู่พักหนึ่ง พอคุยจบหนูดาก็เดินกลับมาหาผมอีกครั้ง
“ดาไปรอที่รถนะคะ”
“อะ อืม”
เอาจริงๆ ผมยังสับสนอยู่นะว่าเื่มันมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน แต่ในเมื่อรับปากไปแล้วจะกลืนคำพูดตัวเองมันก็ใช่ที่ล่ะนะ
เมื่อลูกสาวคนเดียวของเธอเดินออกไปแล้วญานันก็เดินเข้ามาหาผมก่อนจะจับมือผมขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า
“ขอฝากหนูดาด้วยนะ คนที่ฉันเชื่อได้ในโลกนี้มีเพียงคุณชาคนเดียวเท่านั้นล่ะ”
ปกติแล้วคุณแม่ที่ไหนเขาฝากแฟนเก่าของตัวเองที่เลิกกันไปตั้งสิบห้าปีให้ดูแลลูกสาวคนเดียวมั่งฟะเนี่ย...
“ทำไมถึงเชื่อใจผมขนาดนั้นล่ะ”
“ไม่รู้สิ ที่เชื่อใจคุณชาเพราะคุณชาเป็คุณชาล่ะมั้ง”
มันไม่ใช่คำตอบเลยนะนั่น...
“เื่ค่าเลี้ยงดูหนูดาไม่ต้องเป็ห่วงนะฉันจะโอนเงินค่าดูแลหนูดามาให้คุณชาทุกเดือนล่ะ ถ้ามีเหตุฉุกเฉินอะไรก็รีบบอกนะ”
“ปัญหามันไม่ใช่เื่เงินหรอก...”
“แล้วมันเื่อะไรล่ะ?”
ญานันเอียงคอถามด้วยความสงสัย
“เด็กคนนั้น หนูดาน่ะรับได้เหรอที่ต้องมาอยู่กับตาลุงที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแถมญาติก็ไม่ใช่แบบผมเนี่ย”
“อ๋อ ถ้าเื่นั้นคุณชาไม่ต้องเป็ห่วงหรอก เดี๋ยวอยู่ด้วยกันไปสักพักคุณชาก็รู้เองนั่นล่ะรู้ไหมว่าหนูดาน่ะ เหมือนฉันมากกว่าที่คุณชาคิดซะอีกนะ”
ญานันพูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่ไอ้คนฟังอย่างกระผมเนี่ยไม่ได้อะไรจากคำตอบของเธอเลยนะเฟ้ย! ช่วยตอบอะไรให้มันรู้เื่หน่อยเถอะ
“ฉันจะพยายามติดต่อกลับมาเรื่อย ๆ นะ รีบไปได้แล้วถ้าอยู่นานกว่านี้ฉันจะทนไม่ไหวเอาเสียก่อน”
ญานันพูดอะไรแปลกๆ ออกมาอีกแล้ว ผมล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ให้ตายสิเธอก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางดันแผ่นหลังของผมเบา ๆ
ผมเดินออกจากบ้านของเธอมุ่งหน้าไปที่รถซึ่งมีญาดายืนรออยู่เมื่อผมเปิดประตูรถให้หนูดาขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้วผมก็หันกลับไปมองญานันอีกครั้งเธอยืนยิ้มอยู่ที่หน้าประตูบ้านพลางโบกมือให้ผมเบา ๆผมโบกมือตอบกลับไปเช่นกันก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วขึ้นไปนั่งบ้าง
ตอนที่ผมกำลังคาดเข็มขัดนิรภัยอยู่นั้นหนูดาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็กระตุกชายเสื้อของผมเบา ๆ
“ฝากตัวด้วยนะคะ”
เธอพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้ผมนะ น่ารักจริง ๆ ... ผมเผลอเอามือไปลูบหัวหนูดาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู เอาล่ะผมจะตั้งใจดูแลหนูดาอย่างเต็มที่ให้สมกับที่ญานันไว้วางใจผมให้คำสัญญากับตัวเองอย่างแน่วแน่
...และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันของผมกับญาดานั่นเอง
+++++++++++
2.45M
