เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ภายในคลาสหลักเศรษฐศาสตร์ที่ใครเข้าสาขานี้จะต้องเรียนกัน แน่นอนว่าเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนปีหนึ่งก็ต้องเข้าเรียนด้วยเช่นกัน ถึงจะรู้จัก และมีความสนิทกันอยู่พอสมควร แต่ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเข้าหาไอซ์กับตัวของหลินฟางฟางเลย ส่วนหนึ่งมันเป็นเพราะบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังของพวกเขา สายตาที่เพื่อนๆมองมา มันทำให้ไอซ์เซ็งไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งๆที่เขาไม่ต้องการเป็นที่สนใจของใครมากเท่าไร“แม้แต่ในห้องเรียน พวกเขาก็ยังตามมาเหรอเนี่ย..” ไอซ์กล่าวเบาๆพร้อมกับสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์“ก็ปกตินี่นา..” หลินฟางฟางกล่าวตอบพร้อมกับทำหน้าสงสัยในคำพูดของไอซ์เช่นกัน“ปกติบ้านเธอน่ะสิ!.. คนอื่นๆเขาไม่เอาบอดี้การ์ดเข้ามาในห้องเรียนกันหรอกนะ เธอไม่เห็นสายตาของเพื่อนร่วมคลาสมองมาที่เรางั้นเหรอ มันเหมือนกับว่าพวกเราเป็นตัวประหลาดเลยนะ” ไอซ์กล่าว“เอาเถอะน่า ฉันชินแล้ว อีกเดี๋ยวนายก็ชินมันไปเองแหละ..อื้มๆ” หลินฟางฟางกล่าว จากนั้นอาจารย์ประจำคลาสก็เดินเข้ามาสอนตามปกติ แม้ว่าอาจารย์เขาจะทำสีหน้าลำบากใจแต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะเขาเป็นเพียงแค่อาจารย์ที่กินเงินเดือนตัวเล็กๆเท่านั้น จะให้มาต่อกรกับนักศึกษาที่มีอำนาจมากขนาดนั้นได้อย่างไร ‘เฮ้ออ.. ทำไมตัวปัญหาใหญ่ๆ ถึงได้เลือกเรียนคลาสสาขานี้กันหมดเลยนะ..’ อาจารย์คิดในใจ เพราะว่าวันนี้เขาก็ได้รับข่าวที่โชคร้ายเพิ่มอีกเรื่องหนึ่ง มันเป็นเรื่องของนักศึกษาเส้นใหญ่อีกคนที่จะเข้ามาเรียนที่คลาสของเธอเป็นกรณีพิเศษเหมือนกับคุณหลินฟางฟาง“สวัสดีนักศึกษาทุกท่านค่ะ..วันนี้อาจารย์มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบก่อนจะเริ่มคลาสกันอีกแล้วนะคะ.. เชิญนักศึกษาใหม่เข้ามาแนะนำตัวได้แล้วค่ะ..” หลังจากที่อาจารย์พูดจบ เสียงฮือฮาก็ดังลั่นห้องอีกครั้ง ไม่ถึงสัปดาห์มีนักศึกษาใหม่เข้ามาเรียนแทรกชั้นอย่างนี้ถึงสองคน นับว่าไม่ปกติเอามากๆ และอีกอย่างพวกเขากำลังลุ้นอยู่ว่า เขาหรือเธอ ที่เป็นนักศึกษาใหม่นี้จะเป็นคนแบบไหน เสียงประตูที่ถึงเลื่อนออกมา เรียกให้ทุกคนหันไปสนใจ ไอซ์ที่ไม่ได้สนใจอะไรกับเรื่องนี้ เขาทำเพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่างมองนกมองท้องฟ้าอย่างไม่ใส่ใจ บรรยากาศภายในห้องมันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกที่มันแพร่มาจากตัวของนักศึกษาใหม่คนนี้ ออร่าที่แสดงถึงความสูงศักดิ์ ใบหน้าที่นิ่งสงบ ราวกับว่าทุกๆเรื่องหรือทุกๆคนเป็นเพียงแค่แมลง“..วาตานาเบะ ชิกะ.. ฝากตัวด้วยนะคะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ นิ่งๆ มันทำให้เพื่อนร่วมคลาสถึงกับเหวอกันไปเล็กน้อย แน่นอนว่าเธอคนนี้น่ารัก แต่ก็ดูเข้าถึงยาก แต่มันไม่ใช่สำหรับไอซ์ที่กำลังอ้าปากค้าง ที่จู่ๆท่านหญิงที่เขาเพิ่งจะข่มขู่ไปเมื่อคืนเข้าเรียนคลาสเดียวกันเขาในเช้าวันนี้ ไอซ์เลือกที่จะไม่สนใจก่อนจะสะบัดหน้าหนี“จ้ะ.. มีนักศึกษาคนไหนต้องการแนะนำสถานที่ให้กับคุณชิกะไหมคะ” หลังจากที่เสียงปรบมือต้อนรับท่านหญิงชิกะจบลง อาจารย์ประจำคลาสก็กล่าวถามกับนักศึกษาเก่าทันที แน่นอนว่ามีคนยกมือเสนอตัวกันหลายคนจนอาจารย์เลือกไม่ถูกเลยทีเดียว“ไม่เป็นไรค่ะ.. ฉันเป็น ‘คนรัก’ ของไอซ์..” ชิกะส่ายหัวเล็กน้อยให้กับอาจารย์ที่มีสีหน้าลำบากใจเลือกคนแนะนำสถานที่ ชิกะกล่าวออกมาเรียบๆก่อนจะชี้ไปไอซ์อย่างชัดเจน พร้อมกับประโยคที่ชวนให้เข้าใจผิด ทั้งห้องเงียบลงด้วยความอึ้งในทันที มันเงียบราวกับป่าช้ายามเที่ยงคืน เฮ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทุกคนส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปมองที่ไอซ์ที่กำลังทำหน้าเหวอสุดขีด มันต้องเป็นเขาไม่ใช่เหรอที่ต้องตกใจมากกว่าใครๆ หลินฟางฟางที่อยู่ข้างๆก็เริ่มมีปฏิกิริยาออกมาให้เห็น ลมที่พัดมาจากไหนก็ไม่รู้โบกสะบัด ทำให้ผมของเธอปลิวพร้อมกับออร่าสีม่วงอมชมพูรอบๆตัว เธอหันมาทางไอซ์ได้สีหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มน่ากลัว แม้แต่ไอซ์ยังต้องเผลอกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่กันเลยทีเดียว“มันหมายความว่ายังไงกันเหรอคะ.. คุณไอซ์!” หลินฟางฟางกล่าวพร้อมกับเปลี่ยนสรรพนามปกติของไอซ์ไป ยิ่งทำให้ดูน่ากลัวเข้าไปอีก อารมณ์ที่รู้สึกมันเหมือนกับว่าภรรยาจับเมียน้อยของสามีได้อย่างไรอย่างนั้น“เออ.. ใจเย็นๆก่อนไหมครับฟางฟาง ฉันเพิ่งเจอกับคุณชิกะเมื่อวานนี้เอง มันไม่มีอะไรจริงๆนะ..” ก็ไม่รู้ว่าทำไม ไอซ์เลือกที่จะตอบเหมือนกับสามีที่โดนจับได้ สีหน้าของไอซ์ดูไม่ค่อยดีสักเท่าไร เขาโบกมือสะบัดปฏิเสธประกอบท่าทางอีกด้วยเล็กน้อย“ไม่มีอะไรอย่างนั้นเหรอ.. แล้วทำไมคุณชิกะถึงบอกว่าคุณเป็นคนรักของเธอกันล่ะ..หือออ” หลินฟางฟางกล่าว แน่นอนว่ามันไม่มีใครกล้าพอที่แทรกสิ่งที่อาจจะเรียกได้ว่า ‘การทะเลาะของสามีภรรยา’ นี้เลย แต่แล้วยังไม่ทันที่ไอซ์จะได้อธิบายใดๆ“เมื่อคืน... ไอซ์จับขา..สองข้าง” แม้ว่าชิกะจะกล่าวนิ่งๆก็ตาม แต่ท่าทางของเธอกลับหลบหน้าเล็กน้อย แสดงเหมือนว่าเธอเขินเอามากๆ หลินฟางฟางที่ได้ยินก็ยิ่งเปล่งออร่ามามากกว่าเดิมเสียอีก“เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนนะ ใจเย็นก่อนดีไหมฟางฟาง..” ไอซ์หน้าซีดเหมือนไก่ต้ม เอียงตัวไปข้างหลังเล็กน้อยด้วยความกลัว มันช่างเป็นออร่าที่น่ากลัวเอามากๆจริงๆ“..แล้วก็.. เจ็บ! แล้วก็แสบมากด้วย.. ครั้งแรก..ที่มีคนทำอย่างนี้” ชิกะกล่าวออกมาเบาๆทั้งๆที่ยังหลบหน้าเหมือนเดิม สิ่งที่เธอกล่าวออกมาทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความจริง เธอถูกจับขาด้วยน้ำแข็งที่ไอซ์เสก มันทั้งเจ็บ และแสบ แน่นอนว่าเป็นครั้งแรกเลยที่มีคนกล้าที่จะทำอย่างนี้กับเธอ“คุณไอซ์คะ......” หลินฟางฟางเรียกชื่อไอซ์ด้วยใช้เสียงที่ลากยาว ก่อนจะปล่อยหมัดตรงพุ่งตรงเข้าหน้าของไอซ์อย่างรวดเร็ว และนั่นก็ถึงกับทำให้เลือดพุ่งออกจมูกของไอซ์ในทันที ก่อนที่หลินฟางฟางจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ประมาณว่างอน ส่วนเจ้าไอซ์ก็สลบไปเลยทีเดียว“เออ.. มีใครอยากอาสา... เออ.. ถ้าไม่มีใครอาสาก็ให้นายอนุวัฒน์เป็นคนแนะนำก็แล้วกันเนอะ..” อาจารย์กล่าวถามถึงคนที่จะอาสา แต่เธอก็ต้องพบกับออร่าของชิกะที่มันดูเหมือนว่าจะแรงกว่าของหลินฟางฟางหลายสิบเท่า เธอจึงเปลี่ยนคำพูดของตัวเองกะทันหัน และมันยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับหลินฟางฟางเอามากๆ เธอทำหน้างอนตุ๊บป่องอย่างเห็นได้ชัด“เดี๋ยว!... อาจารย์ครับ ผมต้องดูแลคุณหลินฟางฟางแล้ว ดูแลทีสองคนไม่ไหวหรอกนะครับ..” ไอซ์ที่จู่ก็ฟื้นขึ้นมาจากความตายกล่าวขึ้นขัดแย้งกับสิ่งที่อาจารย์กล่าว อาจารย์ที่ฟังก็สมเหตุสมผลตามที่ไอซ์กล่าว เธอก็พยักหน้าเล็กน้อย“นั่นสินะ! อื้มมม.... แต่ว่านักศึกษาทำอะไรเอาไว้ก็ต้องรับผิดชอบล่ะจริงไหมเนอะๆๆ” ในตอนแรกเธอคิดตามหลักเหตุผลก็จริง แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงข้างๆจะไม่ยอม และเมื่อสักครู่เธอเองก็เผลอไปสบตากับชิกะเต็มๆ มันเหมือนกับมีข้อความที่เด้งเข้ามาภายในหัวประมาณว่า ‘ถ้าไม่อยากตาย..’ มันทำให้เธอเปลี่ยนคำพูดกะทันหันอีกครั้ง“..ร้องไห้.. ไอซ์ทำ..” ชิกะที่เห็นอย่างนั้นก็เข้าทาง เธอกล่าวออกมาเหมือนเด็กที่โดนกระทำ สีหน้าในตอนนี้น้ำตาเธอซึมๆออกมาให้เห็น เหมือนเรียกความสงสารจากคนอื่นในคลาสเรียน แน่นอนว่าหลังจากคำพูดของชิกะ มันก็ทำให้เรียนทั้งคลาสเรียนหันมามองไอซ์ในสายตาจริงจัง พวกผู้หญิงกับพวกผู้ชายที่รักในความยุติธรรมต่างก็ส่งสายตารังเกียจมาที่ไอซ์อย่างเห็นได้ชัด แต่ก็มีพวกผู้ชายหลังห้อง พวกเขามองไอซ์เหมือนกับไอดอลพร้อมกับยกนิ้วขึ้นมาให้กับเขาอีกด้วย และด้วยสายตาที่จ้องมากดดันกันขนาดนั้น ไอซ์จึงไม่มีทางเลือกอะไรมากนัก ส่งผลให้ชิกะต้องมานั่งทางด้านขวาของเขา ส่วนด้านซ้ายเป็นหลินฟางฟางที่ไม่สบอารมณ์อยู่ ‘ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กับพวกเธอกันล่ะเนี่ย.. แต่เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมเราต้องกลัวฟางฟางด้วย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ..’ไอซ์นึกคิดในใจ ตอนนี้มันเหมือนว่าเขายืนอยู่ตรงกลางระหว่างน้ำแข็งกับลาวา ออร่าที่เขารับรู้ได้ มันให้ความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ มันทั้งหนาว และก็ร้อนในเวลาเดียวกัน
“เอาฉันออกไปจากที่นี่....”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 126

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 126

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้