Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยห้า Pull yourself up by bootstrap

Pull yourself up by bootstrap มาจากปัญหาทางคณิตศาสตร์ว่ามนุษย์เราจะสามารถยกตนเองให้ลอยขึ้นได้ไหมหากยกรองเท้าของตนเอง?

คนที่ตอบปัญหาทางคณิตศาสตร์เป็นก็คงตอบว่า

เป็นไปไม่ได้โว๊ย งี่เง่าไร้สาระ

แต่พอเปลี่ยนจากปัญหาทางคณิตศาสตร์มาเป็นปัญหาทางสังคม

ยกตนเองขึ้นมากลับกลายเป็นสำนวนที่หลายคนสนับสนุนว่าให้พัฒนาตนเองขึ้นมาโดยไม่รับความช่วยเหลือจากใครเลย

และอย่างที่กล่าว

ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ผมจะให้เปรียบเทียบระหว่างเด็กที่ได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศและเด็กที่ไม่ได้ทุน

ว่ามันต่างกันแค่ไหนก็คงจะตอบปัญหาทางคณิตศาสตร์และทางสังคมในข้อนี้ได้พอสมควร

หรือคนที่ได้เงินกู้จากธนาคารห้าหมื่นหยวนแตกต่างจากการได้เงินกู้ ห้าหมื่นล้านหยวนมากแค่ไหน

มันควรจะเป็นปัญหาที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อนทางคณิตศาสตร์

แต่พอมาเปลี่ยนรูปให้กลายเป็นปัญหาสังคมแล้ว

คนเรากลับไม่ยอมรับคำตอบที่ปรากฏทางคณิตศาสตร์และพยายามหาคำตอบอย่างอื่นมาตอบตนเองแทนที่จะเป็นคำตอบที่คำนวณได้มาแบบไม่มีอคติ

ว่าคนเราจะดึงตนเองขึ้นมาเองได้ไหม?

เราพยายามหาคำตอบอย่างอื่นที่ไม่ใช่คำตอบทางคณิตศาสตร์ตลอดมา

บางครั้งเราอาจจะต้องหาทางทำให้ข้อเท็จจริงยุติก่อนแต่คนเราไม่อาจจะยอมรับข้อเท็จจริงบางอย่างได้นั่นเอง

ถึงได้พยายามจะหลอกตนเองอยู่ตลอดเวลาจากคำถามทางวิทยาศาสตร์ข้อนี้

หรือย่างน้อยยอมรับความจริงที่ว่าหากมีคานดีดคานงัดมาช่วยในการยกตัวก็จะสามารถช่วยในการยกตัวเองขึ้นมาสูงขึ้นได้ก็ยังดี

มันเป็นเรื่องพื้นๆ”สามัญสำนึก”ที่เรียบง่าย

น่าเสียดายที่”สามัญสำนึก”ไม่ใช่ของสามัญที่มีอยู่ทั่วไป

Incentive สิ่งจูงใจและทรัพยากรต่างๆที่ช่วยเหลือได้คือสิ่งที่นำไปสู่ความสำเร็จ

“รับเงินต่างชาติ”ก็เป็นแค่คำกล่าวไร้สาระ

เงินก็คือเงินไม่ว่าของต่างชาติหรือของชาติเรา

หากว่ารับเงินต่างชาติคือการขายชาติ

ผู้นำประเทศที่รับเงินมาหลายพันล้านมากกว่าประชาชนคงขายชาติได้มากกว่าประชาชนธรรมดาสักพันล้านครั้ง

“รับเงินมา”

นั้นที่จริงคือพื้นฐานของการทำงานให้สำเร็จ

แบบเดียวกับการวางแผนปฏิวัติเหล่าเศรษฐีก็ต้องจัดงานเลี้ยงกินโต๊ะจีนประชุมกันว่าจะลงขันล้มรัฐบาลด้วยวงเงินจำนวนเท่าไร

นั่นคือภาษาที่เข้าใจกันของคนรวย

พวกเขาเชื่อว่าปัญหาทุกอย่างในโลกนี้สามารถแก้ไขได้หากใช้ทรัพยากรมากพอ

ดังนั้นปัญหาทุกอย่างคือปัญหาเรื่องทรัพยากรที่จะต้องลงงบประมาณไปด้านไหนจำนวนเท่าไรเพื่อแก้ปัญหานั่นเอง

หรือหากมองจากพื้นฐานการทำโครงการของรัฐ

ก็ต้องตั้งงบประมาณมาว่าโครงการนั้นใช้งบประมาณมากแค่ไหน จำนวนคน ระยะเวลาเท่าไรและเบิกงบประมาณมาตามวงรอบงบประมาณ

ไม่ใช่เรื่องน่าอาย หรือไม่มีใครด่าว่าข้าราชการที่ทำโครงการเป็นพวกหน้าเงินที่รับเงินแต่อย่างใด

การจะทำโครงการอะไรให้สำเร็จต้องมีโครงสร้างงบประมาณ แผนการทำงานที่ชัดเจน

ไม่ว่าจะการปฎิวัติล้มล้างรัฐบาลไปจนถึงจัดซื้อไม้กวาดมากวาดถนน

เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงของเหล่านี้ได้

“ขายชาติ”

“รับเงินต่างชาติ”

จึงเป็นแค่วาทะกรรมที่เอาไว้หลอกประชาชนทั่วไปเท่านั้น

ไม่ใช่สาระที่ควรใส่ใจ

ที่ควรใส่ใจคือแนวความคิดที่ว่าจะเอาเงินงบประมาณต่างๆไปทำอะไรต่างหาก

หากเอางบประมาณต่างๆไปทำเรื่องที่ไม่เกิดประโยชน์ต่อเราเราก็ต้องไม่เห็นด้วย เพราะในโลกทุนนิยมอย่างนี้ หากปล่อยให้คนอื่นเอาผลประโยชน์ของเราไป

คนอื่นจะมองว่าเราเป็นคนโง่

น่าเสียดายที่คนจนและคนธรรมดามองเรื่องผลประโยชน์เหล่านี้อย่างประนีประนอม

ส่วนคนรวยมองว่าพวกนี้คือสิทธิของเขาเป็นสิ่งที่พวกเขาควรได้ ควรมีอยู่แล้วคนจนต่างหากที่มาขัดขวางและแย่งงบประมาณที่ควรจะเป็นของพวกเขาไป

ผมถึงได้บอกเสมอมาว่า

หากคนเราเข้าใจกันและกันอย่างนารุโตะ

พวกเราคงเข่นฆ่ากันไปเป็นแม็ดแม็กซ์ตั้งนานแล้วไม่ใช่จะนำมาซึ่งสังคมที่สงบสุขแต่ประการใด

คนเราอาจจะดึงตัวเองขึ้นได้ก็อาจจะเป็นไปได้หากเราชี้ไปที่คนหนึ่งในพันหรือหนึ่งในล้านแต่นั่นไม่ใช่คนทั่วไปในสังคมและมีความไม่แน่นอน

แต่สิ่งที่แน่นอนคือหากเรามีทรัพยากรมากก็ยิ่งสามารถประหยัดเวลาและแรงงานไปได้มากประสบความสำเร็จโดยลงแรงเพียงครึ่งเดียว

จักระบานที่ห้า วิสุทธิจักระ

มือของผมเปล่งแสงสีทอง พนมมือเป็นรูปดอกบัวจี้ไปที่คอของนามู

พลังแสงสีน้ำเงินค่อยๆห่อหุ้มร่างกายของนามูเอาไว้

ประตูบานที่ห้าของจักระสามารถเปิดออกมาได้ง่ายๆด้วยความช่วยเหลือของคนที่บรรลุขั้นบานที่ห้าแล้ว

ผมที่ได้รับการเพิ่มพลังมาหลายครั้งหลังจากนั้น

“ลำบากเพียงแค่ยกมือ” ในการช่วยนามูเปิดจักระอีกบานหนึ่ง

แววตาของนามูกลายเป็นสีน้ำเงินจากไฟของจักระที่ออกมาจากร่างกาย

คนเราจะยกตนเองขึ้นมาได้ด้วยตนเองมากเท่าไรผมไม่ทราบ

แต่คนที่ได้การช่วยเหลือนั้นจะทำได้ง่ายกว่านี้คือสิ่งที่แน่นอนมากกว่า