รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

ตอนที่ 44: มิติอิสลาม - เสียงแห่งความศรัทธา

แสงสว่างพุ่งออกจากรีโมตในมือภาคิน ก่อนที่ทุกคนจะถูกดูดเข้าไปในประตูมิติครั้งใหม่

เมื่อภาคินลืมตาขึ้นมา เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางทะเลทราย ท้องฟ้าสีครามสดใส แดดร้อนจ้า แต่ไม่ไกลจากที่นั่น มีสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่สีขาวสะดุดตา มีโดมกลมๆ และหอคอยสูงชะลูด

"นั่นอะไร?" ภาคินชี้ไปที่สิ่งก่อสร้างนั้น

"มัสยิด" มายาตอบ เธอปัดทรายออกจากเสื้อผ้า "เราอยู่ในมิติอิสลามแล้ว"

วีระมองรอบๆ "ร้อนจริงๆ เลย! มีน้ำดื่มไหมเนี่ย?"

หมอศักดิ์ดูรีโมตในมือภาคิน "พลังงานเหลือ 70% เราต้องหาหินอัญมณีให้เร็ว เหลือเวลาอีก 5 วัน"

กาเบรียลพับปีกขาวของเขา มองไปที่มัสยิดด้วยสายตาเคารพ "นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เราต้องแสดงความเคารพ"

ลูซิเฟอร์ยืนอยู่เงียบๆ ข้างหลัง เขายังไม่คุ้นเคยกับการเป็นส่วนหนึ่งของทีม หลังจากที่เคยเป็นศัตรูมาตลอด แต่สายตาของเขามีความตั้งใจจริง

"ลูซิเฟอร์" ภาคินหันมามอง "คุณเคยมาที่นี่ไหม?"

ลูซิเฟอร์พยักหน้า "เมื่อนานมาแล้ว เมื่อฉันยังเป็นเทวทูต" เขาหยุดชั่วครู่ "ที่นี่สอนเรื่องการอ่อนน้อมถ่อมตน การยอมจำนน ซึ่ง... ฉันเคยไม่เข้าใจ"

"แล้วตอนนี้เข้าใจไหม?" มายาถาม

ลูซิเฟอร์มองภาคิน ก่อนจะยิ้มเบาๆ "เริ่มเข้าใจแล้ว"

มิคาเอลก้าวมาข้างหน้า ดาบของเขาเปล่งแสงระยิบระยับ "พี่ชายเก่าของฉัน พูดได้ดีมาก แต่เราต้องรีบ มหาทวาจะตามมาเร็วๆ นี้"

พวกเขาเดินทางผ่านทะเลทราย ทรายร้อนลวกเท้า แต่ยิ่งเข้าใกล้มัสยิดมากเท่าไหร่ อากาศยิ่งเย็นลงเรื่อยๆ เหมือนมีพลังศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง

"สวัสดีครับ!" ภาคินโบกมือให้ผู้คนที่เดินผ่านมา "ผมชื่อภาคิน มาจากดาว Kepler-442b ผมกำลังหาพระเจ้า!"

ทุกคนหันมามองภาคินด้วยสายตาประหลาดใจ

มายาหัวเราะเบาๆ "คุณภาคิน ที่นี่ไม่ใช่โลกมนุษย์นะ อย่าตกใจคนอื่นสิ"

"แต่ผมแค่บอกความจริงครับ" ภาคินเอียงหัว "ทำไมต้องปิดบัง?"

วีระยิ้มกว้าง "นี่สิ! ฉันชอบแบบนี้! ตรงไปตรงมา!"

เมื่อพวกเขาเข้าไปในมัสยิด ภาคินต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ สถาปัตยกรรมภายในงดงามจนน่าทึ่ง โดมสูงโปร่ง ผนังปูกระเบื้องสีฟ้าและทองสลับกัน ลวดลายเรขาคณิตซับซ้อน แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี สร้างสีสันบนพื้น

"สวยมากครับ" ภาคินพูดเบาๆ "เหมือนดวงดาวเลย"

มายามองภาคินด้วยรอยยิ้ม "คุณเห็นความงามในทุกสิ่ง"

"เพราะทุกสิ่งมันสวยจริงๆ ครับ" ภาคินจับมือมายา "โดยเฉพาะคุณ"

มายาหน้าแดง "อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นสิ"

"ทำไมครับ? ผมรักคุณจริงๆ ทำไมต้องซ่อน?"

วีระหัวเราะลั่น "เห็นไหม! นี่คือ Romantic Comedy แบบดิบๆ!"

กาเบรียลเดินนำไปข้างหน้า "มาเถอะ หินอัญมณีแห่งความรักควรอยู่ในห้องลับใต้มัสยิด"

พวกเขาเดินลึกเข้าไปในมัสยิด จนเจอชายสวมเสื้อคลุมสีขาวยืนอยู่ที่หน้าห้อง เขามีหนวดดำ สายตาใจดี

"สวัสดี" ชายคนนั้นกล่าว "ข้าคืออิหม่ามฮาซาน ผู้ดูแลมัสยิดแห่งนี้"

ภาคินกราบลึกๆ แบบไทยๆ "สวัสดีครับ!"

อิหม่ามฮาซานยิ้ม "เจ้ามาจากต่างดาว ใช่ไหม?"

"ครับ! คุณรู้ได้ไง?" ภาคินตื่นเต้น

"เพราะมีแสงสว่างรอบตัวเจ้า แสงแห่งความบริสุทธิ์ใจ" อิหม่ามพยักหน้า "เจ้ามาหาหินอัญมณีแห่งความรักใช่ไหม?"

"ครับ! เพื่อช่วยมายา แฟนผมครับ!" ภาคินชี้มายา "เธอถูกสาป เหลือ 5 วัน!"

มายาจับมือภาคิน "คุณภาคิน..."

อิหม่ามมองพวกเขาด้วยสายตาอ่อนโยน "ความรักที่แท้จริง เห็นได้จากดวงตา และข้าเห็นว่า เจ้าทั้งคู่รักกันจริงๆ"

"แล้วผมจะได้หินอัญมณีไหมครับ?" ภาคินถาม

"นั่นขึ้นอยู่กับว่า เจ้าจะผ่านการทดสอบได้หรือไม่" อิหม่ามเปิดประตูห้องลับ "ตามข้ามา"

พวกเขาเดินลงบันไดหินโค้งที่มืดมิด มีเพียงแสงจากคบเพลิงที่ติดอยู่บนผนัง อากาศเย็นลง เสียงน้ำหยดดังก้องๆ

เมื่อเดินถึงห้องใต้ดินลึกที่สุด พวกเขาพบห้องกลมๆ กว้างใหญ่ กลางห้องมีแท่นหินสีทอง และบนแท่นนั้นมีหินอัญมณีสีแดงเข้มเรืองแสง

"สวยจัง!" วีระอุทาน

"นั่นคือหินอัญมณีแห่งความรัก" อิหม่ามกล่าว "แต่เจ้าจะหยิบมันไม่ได้ จนกว่าจะผ่านการทดสอบ 3 ข้อ"

"อีกแล้วเหรอครับ?" ภาคินพูดเสียงเบา "ทุกมิติมีการทดสอบด้วยกันหมด"

กาเบรียลวางมือบนไหล่ภาคิน "นั่นเพราะพลังศักดิ์สิทธิ์ต้องการผู้ที่คู่ควร ไม่ใช่ใครก็ได้"

อิหม่ามพยักหน้า "การทดสอบ 3 ข้อคือ: ความอดทน ความกตัญญู และการยอมจำนน เจ้าพร้อมไหม?"

ภาคินมองมายา "พร้อมครับ เพื่อคุณ ผมทำอะไรก็ได้"

มายารู้สึกน้ำตาคลอ "คุณภาคิน..."

"แล้วเริ่มกันเลย" อิหม่ามตบมือ

ทันใดนั้น พื้นห้องเริ่มเรืองแสง และทุกคนพบว่าตัวเองถูกแยกออกจากกัน

การทดสอบข้อที่ 1: ความอดทน

ภาคินพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางทะเลทราย ร้อนจัด ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร แดดจ้าถึงขนาดที่ผิวเริ่มร้อนผ่าว

"ที่นี่... ไหนครับ?" เขามองรอบๆ

เสียงของอิหม่ามดังก้อง "นี่คือการทดสอบความอดทน เจ้าต้องเดินข้ามทะเลทรายนี้ โดยไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร"

"เดินไปไหนครับ?" ภาคินถาม

"ไปจนกว่าจะสิ้นสุด"

ภาคินเริ่มเดิน ทรายร้อนลวกเท้า แสงแดดทำให้เขาเวียนหัว แต่เขาก็ยังเดินต่อ นึกถึงมายาที่รออยู่

"ต้องอดทน" เขาพูดกับตัวเอง "เพื่อคุณมายา"

เขาเดินไปเรื่อยๆ กระหายน้ำจนคอแห้งผาก ปากแตก แต่เขาไม่หยุด นึกถึงพ่อที่เคยบอกว่า "ความอดทนคือรากฐานของความสำเร็จ"

แล้วทันใดนั้น ท่ามกลางทะเลทราย เขาได้กลิ่นอะไรบางอย่าง... กลิ่นธูปหอม กลิ่นที่คุ้นเคย

กลิ่นธูปนั้นทำให้เขานึกถึง... พิธีที่บ้าน พิธีของครอบครัว เมื่อพ่อแม่จุดธูปขอพร เมื่อน้องไลราถือมือเขาและกล่าวว่า "พี่ภาคิน เราจะรอพี่กลับมานะ"

น้ำตาไหลพรากจากดวงตาภาคิน ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะคิดถึงบ้าน

"ผมคิดถึงพวกคุณมากเลย" เขาพูดกับท้องฟ้า "แต่ผมต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ เพื่อคนที่ผมรัก"

และแล้วทะเลทรายก็หายไป

ภาคินกลับมายืนอยู่ในห้องใต้ดิน อิหม่ามยิ้มให้เขา

"เจ้าผ่านการทดสอบข้อแรก ความอดทน"

การทดสอบข้อที่ 2: ความกตัญญู

ครั้งนี้ ภาคินพบว่าตัวเองกลับไปยังดาว Kepler-442b บ้านของเขา

เขาเห็นพ่อ แม่ และน้องไลรายืนอยู่ตรงหน้า

"พ่อ! แม่! ไลรา!" เขาวิ่งไปกอด

แต่พวกเขาไม่ตอบ เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาเศร้า

"ภาคิน" พ่อพูด "เจ้าละทิ้งพวกเราไปแล้ว"

"ไม่ใช่ครับ! ผมไม่ได้ละทิ้ง!" ภาคินสั่น

"เจ้าอยู่บนโลกมนุษย์ ลืมครอบครัว ลืมที่มา" แม่พูด

น้องไลราร้องไห้ "พี่ไม่รักเราแล้ว"

ภาคินคุกเข่าลง น้ำตาไหล "ผมรัก! ผมรักพวกคุณมากที่สุดในจักรวาล! ผมไม่เคยลืม!"

"แล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน?" พ่อถาม

"เพราะ... เพราะผมมีหน้าที่ที่ต้องทำครับ" ภาคินพูด "ผมต้องช่วยมายา ช่วยทุกคน ช่วยทุกมิติ แต่ผมไม่ได้ลืมพวกคุณเลย"

"พิสูจน์ได้ยังไง?"

ภาคินถอดสร้อยคอที่พ่อให้ออกมา "นี่ครับ สร้อยที่พ่อให้เมื่อผมจากบ้าน ผมติดตัวมาตลอด เพราะมันเตือนผมว่า ไม่ว่าผมจะไปไหน พ่อแม่ก็รักผม"

พ่อแม่และน้องไลรายิ้ม และค่อยๆ จางหายไป

เสียงของอิหม่ามดังขึ้น "เจ้าผ่านการทดสอบข้อที่สอง ความกตัญญู เจ้าไม่ลืมต้นกำเนิด ไม่ลืมคนที่เลี้ยงดูเจ้า"

การทดสอบข้อที่ 3: การยอมจำนน

ภาคินกลับมายืนอยู่ในห้องใต้ดินอีกครั้ง คราวนี้มายายืนอยู่ข้างๆ เธอก็ผ่านการทดสอบเหมือนกัน

"การทดสอบสุดท้าย" อิหม่ามกล่าว "คือการยอมจำนน"

"ยอมจำนนต่ออะไรครับ?" ภาคินถาม

"ยอมจำนนต่อความจริงที่ว่า เจ้าไม่สามารถควบคุมทุกสิ่งได้"

ทันใดนั้น มายาเริ่มสลายตัว

"คุณมายา!" ภาคินตะโกน

"คุณภาคิน..." มายาพูดเบาๆ "คำสาปกำลังกัดกิน... ฉันอาจจะ..."

"ไม่! ผมจะไม่ยอม!" ภาคินจับมือมายา "ผมจะหาทางช่วยคุณให้ได้!"

"แต่ถ้าช่วยไม่ได้ล่ะ?" อิหม่ามถาม

"ถ้าคุณต้องยอมจำนนต่อชะตากรรม คุณจะทำอย่างไร?"

ภาคินสั่น น้ำตาไหล "ผม... ผม..."

"คุณภาคิน" มายาจับมือเขา "ไม่เป็นไร บางอย่างเราควบคุมไม่ได้ แต่เราทำสิ่งที่ทำได้อย่างสุดความสามารถแล้ว นั่นพอแล้ว"

"ไม่พอครับ! ผมยังไม่พอใจ!" ภาคินร้องไห้ "ผมรักคุณ! ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ!"

"แต่บางครั้ง" อิหม่ามพูด "การทำทุกอย่าง หมายถึง การยอมปล่อยวาง"

ภาคินหยุดชะงัก "ยอมปล่อยวาง...?"

"การยอมจำนนไม่ใช่การยอมแพ้" อิหม่ามอธิบาย "แต่เป็นการยอมรับว่า มีสิ่งที่ใหญ่กว่าเรา มีแผนที่เราไม่เห็น และบางครั้ง เราต้องเชื่อใจในสิ่งนั้น"

ภาคินมองมายา "คุณอยากให้ผมทำยังไงครับ?"

มายายิ้ม "ฉันอยากให้คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ใช่สิ่งที่คุณอยาก และบางครั้ง สิ่งที่ถูกต้อง คือการยอมรับว่า เราพยายามแล้วเต็มที่ แล้วมอบผลลัพธ์ให้กับพระเจ้า"

ภาคินหลับตา สูดลมหายใจลึกๆ

"ถ้า... ถ้าคุณมายาต้องไป" เขาพูดด้วยเสียงสั่น "ผมจะยอมรับ เพราะผมรู้ว่า ผมทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว แต่ผมจะไม่ยอมแพ้ จนกว่าจะถึงวันสุดท้าย"

แสงสว่างพุ่งออกมาจากภาคิน

มายาไม่ได้สลายตัว เธอยังยืนอยู่ ยิ้มให้เขา

"เจ้าผ่านแล้ว" อิหม่ามกล่าว "เจ้าเข้าใจความหมายของการยอมจำนน ไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการมีความเชื่อว่า ทุกอย่างจะดีขึ้น แม้เราจะไม่เห็น"

ห้องใต้ดินกลับมาเป็นปกติ ทุกคนรวมตัวกันอีกครั้ง

หินอัญมณีสีแดงเรืองแสงสว่าง และลอยขึ้นมาที่มือภาคิน

"หินอัญมณีแห่งความรัก" อิหม่ามกล่าว "มันเป็นของเจ้าแล้ว"

ภาคินจับหินไว้ มันอุ่น เหมือนหัวใจที่เต้น

"ขอบคุณครับ" เขากราบอิหม่าม

"ขอบคุณอัลเลาะห์" อิหม่ามกล่าว "พระองค์ทรงนำทางเจ้า"

วีระเดินมา "เฮ้ เราได้แล้ว 3 ชิ้นแล้วนะ! เหลืออีก 4 ชิ้น!"

หมอศักดิ์พยักหน้า "เหลือเวลาอีก 5 วัน เราต้องรีบ"

กาเบรียลยิ้ม "ภาคิน เจ้าทำได้ดีมาก"

ลูซิเฟอร์เดินเข้ามา "ข้ายอมรับว่า เจ้าเก่งจริงๆ สามารถผ่านการทดสอบที่ข้าเองก็อาจจะไม่ผ่าน"

"คุณลูซิเฟอร์ก็ทำได้ครับ" ภาคินยิ้ม "ถ้าคุณเปิดใจ"

ทันใดนั้น มัสยิดสั่นสะเทือน

"อะไรน่ะ?!" วีระตะโกน

เสียงหัวเราะดังก้องขึ้น มีคนกำลังเดินลงมาที่บันได

มหาทวาปรากฏตัว สวมเสื้อคลุมสีดำ ตาแดงก่ำ "พบแล้วสิ ภาคิน"

อิหม่ามก้าวไปข้างหน้า "ท่านไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่"

"อิหม่ามฮาซาน" มหาทวายิ้มเย็น "นานแล้วนะ แกยังจำข้าได้ไหม?"

"เจ้า..." อิหม่ามตกใจ "เจ้าคือ..."

"อดีตศิษย์ของแก" มหาทวาหัวเราะ "ก่อนที่ข้าจะตกนรก และกลายเป็นเทวดาปลอม"

ภาคินก้าวไปข้างหน้า "คุณมหาทวา ผมรู้ว่าคุณเคยเป็นคนดี คุณเคยถูกทำร้าย แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลให้ทำร้ายคนอื่น"

"คิดว่าจะสอนข้าหรือไง?" มหาทวาแสยะ "แกไม่รู้อะไรเลย!"

"ผมรู้ว่า คุณเจ็บปวด" ภาคินพูดเบาๆ "ผมเคยดูดความทรงจำคุณแล้ว ผมเห็นว่าคุณถูกทำร้าย ถูกหลอก ถูกทอดทิ้ง แต่คุณรู้ไหมครับ?"

"รู้อะไร?"

"การแก้แค้นไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดหายไป" ภาคินพูด "มันแค่ทำให้คุณเจ็บมากขึ้น และทำให้คนอื่นเจ็บด้วย"

มหาทวาหยุดชะงัก

"คุณหมอศักดิ์เคยบอกผมว่า" ภาคินยิ้ม "บางทีคำตอบที่ง่ายที่สุด คือคำตอบที่ดีที่สุด และคำตอบง่ายๆ ก็คือ ให้อภัย"

"ให้อภัย?" มหาทวาหัวเราะเสียงดัง "ให้อภัยคนที่ทำร้ายข้างั่นหรือ?!"

"ใช่ครับ" ภาคินพยักหน้า "เพราะถ้าคุณไม่ให้อภัย คุณจะถูกมัดติดกับอดีตตลอดไป และคุณจะไม่มีวันมีอนาคต"

มหาทวาโกรธจัด ยกมือขึ้น พลังมืดพุ่งออกมา!

พลังมืดพุ่งตรงมาที่มายา!

"คุณมายา!" ภาคินตะโกน

ในพริบตา ภาคินพุ่งไปข้างหน้า ดึงมายาเข้ามาในอ้อมแขน หมุนตัวกลับ ใช้หลังของเขาเป็นกำแพงป้องกัน

พลังมืดกระทบหลังภาคิน!

"อ๊าก!" เขาร้อง

"คุณภาคิน!" มายาตะโกน

ภาคินกอดมายาแน่น ไม่ยอมปล่อย แม้จะเจ็บปวด "ผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณ... ไม่มีทาง..."

มายารู้สึกหัวใจเต้นแรง ในอ้อมแขนที่แข็งแรงและอบอุ่น น้ำตาคลอ "คุณบ้าหรือไง? ทำไมต้องเสี่ยง?"

"เพราะผมรักคุณครับ" ภาคินกระซิบ "มากกว่าชีวิต"

แต่ลูซิเฟอร์กระโดดมากั้นหน้า "ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายเขาอีก!"

"ลูซิเฟอร์!" กาเบรียลตะโกน

มิคาเอลชักดาบออกมา "มหาทวา เจ้าต้องหยุด!"

สงครามใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น ณ มิติอิสลาม

แต่แล้ว...

อิหม่ามฮาซานก้าวไปข้างหน้า

เขายกมือขึ้น เริ่มสวดมนต์ เสียงของเขาก้องกังวาน

"บิสมิลลาฮิรเราะห์มานิรเราะฮีม..."

แสงสว่างพุ่งออกมาจากอิหม่าม ปกคลุมทั้งห้อง

มหาทวาถูกผลักถอยหลัง

"อำนาจของอัลเลาะห์ยิ่งใหญ่กว่าความมืด!" อิหม่ามตะโกน "เจ้าไม่สามารถชนะที่นี่ได้!"

มหาทวาโกรธจัด "นี่ยังไม่จบ! ข้าจะกลับมา!" เขาหันไปหาภาคิน "และครั้งหน้า เจ้าจะไม่มีใครคุ้มครอง!"

แล้วเขาก็หายตัวไปในเงามืด

ทุกคนผ่อนหายใจโล่งอก

อิหม่ามหันมามองภาคิน "เจ้าพูดถูก การให้อภัยคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"

ภาคินยิ้ม "ขอบคุณที่ช่วยเราครับ"

"ไม่ใช่ข้าที่ช่วยเจ้า" อิหม่ามกล่าว "แต่เป็นความเชื่อของเจ้าเอง ที่ช่วยเจ้า"

มายาเดินมากอดภาคิน "คุณภาคิน คุณทำได้ดีมาก"

ภาคินโอบเธอเข้ามา "เราทำได้ด้วยกันครับ"

เขายกมือขึ้นแตะแก้มมายาเบาๆ เช็ดน้ำตาให้

ใบหน้าทั้งสองใกล้กันมาก จนรู้สึกลมหายใจอุ่นๆ

เวลาเหมือนหยุดนิ่ง

"ผมรักคุณ" ภาคินกระซิบ "มากที่สุดในจักรวาล"

มายาหลับตา หัวใจเต้นแรง

ภาคินก้มลงช้าๆ จูบหน้าผากมายาเบาๆ อ่อนโยน

นานกว่าปกติ เหมือนต้องการให้เธอรู้สึกถึงความรักของเขา

แล้วเขาจูบปลายจมูกเธอเบาๆ

จูบแก้มเบาๆ

และจูบมุมปากเธออย่างอ่อนโยน

มายาสั่น หัวใจเกือบระเบิด

"คุณภาคิน..." เธอกระซิบ

"ผมจะปกป้องคุณ" ภาคินพูด "ไม่ว่าจะเกิดอะไร"

มายากอดเขาแน่น น้ำตาไหล "ฉันก็จะอยู่ข้างคุณ เสมอ"

วีระหัวเราะ "โอเค! ได้แล้ว 3 ชิ้น! ต่อไปมิติไหนล่ะ?"

หมอศักดิ์ดูรีโมต "มิติฮินดู"

กาเบรียลพยักหน้า "เราต้องไปเลย"

ลูซิเฟอร์มองภาคิน "ข้าจะไปด้วย ข้าจะปกป้องเจ้า"

"ขอบคุณครับ" ภาคินยิ้ม "และขอบคุณที่เปลี่ยนใจ"

ลูซิเฟอร์ยิ้มเบาๆ "ขอบใจที่ให้โอกาสข้า"

ภาคินกดปุ่มรีโมต ประตูมิติเปิดขึ้น

"ไปกันเถอะ!" เขาตะโกน

ทุกคนกระโดดเข้าไปในประตู

แต่ก่อนที่ประตูจะปิด

มีเงาสีดำแอบตามเข้าไปด้วย

เงาของมหาทวา

และเงาของอะไรบางอย่าง... ที่ใหญ่กว่า เหมือนมังกร หรือ...

Malakor

จบตอนที่ 44

สถิติตอนนี้:

สิ่งของที่ได้: 3/7 (โล่ + ไม้ + หินอัญมณี)เวลาที่เหลือ: 5 วันมิติถัดไป: มิติฮินดูMemory Absorption: 12 ครั้งProustian Moments: 9 ครั้ง (เพิ่ม: กลิ่นธูปหอม)เหตุการณ์ตื่นเต้น: Malakor แอบตามมา!