หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

ท่ามกลางค่ำคืนที่ประดับไปด้วยดวงจันทร์สีขาวงามเด่น ลั่วอู่หลินทะยานร่างออกจากเมืองเข้าป่าใหญ่ด้านหลังของเขาตอนนี้มีหญิงงามอาภรณ์แดงตามมาอย่างไม่ลดละพร้อมกับจิตสังหารที่ฟุ้งกระจาย เห็นได้ชัดเลยว่าหมายจะฆ่าให้ตายตกไปอย่างไรอย่างนั้น

"ตบะของนางสูงกว่าข้ามาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปหนีไม่พ้นแน่"ลั่วอู่หลินตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ก่อนที่จะหยุดกายลงกลางอากาศพร้อมหันมองอีกฝ่าย ดวงเนตรอสรพิษสวรรค์ขั้นที่สอง สวรรค์ลวงตา สำแดงพลังของมันในทันทีแต่ทว่าปีศาจจิ้งจอกกับใช้เล็บสีแดงที่เเหลมคมของนางกรีดแขนตนเองเพื่อเรียกสติกลับมาและหยุดลงตรงหน้าของชายหนุ่ม

"คิดจะใช้ภาพลวงตากับปีศาจจิ้งจอกช่างเป็นชายที่สิ้นคิดเสียจริง"หญิงงามยกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับกล่าวเย้ยหยัน ด้วยความงดงามของนางนั้นทำให้ลั่วอู่หลินตกตะลึงไปครู่หนึ่ง โชคดีที่เขาเคยชินกับไฉ่เยว่เอ่อร์จึงดึงสติกลับมาได้ทันเวลา

"พี่สาว เหตุใดถึงตามข้ามากัน ข้าว่าพวกเราก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะ"ชายหนุ่มตีหน้าซื่อก่อนจะกล่าวถาม

"ฮ่าๆๆพูดจาตลกเสียจริง โดยปกติแล้วปีศาจกับมนุษย์ก็ไม่ใช่มิตรสหายที่ดีต่อกัน ข้าจะฆ่าเจ้านั้นไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลใด"ทันทีที่นางกล่าวจบกรงเล็บของนางก็พุ่งเข้าใส่บริเวณใบหน้าของลั่วอู่หลิน ชายหนุ่มที่เห็นความเร็วนั้นก็ตื่นตระหนกในใจ ก่อนที่เขาจะกระโดดหลบได้ทัน แต่ทว่าหน้ากากของเขานั้นกลับแตกกระจายเพียงเพราะไปสัมผัสเข้าไปปลายเล็บของนาง

"ไอปราณแบบนี้ ปราณหยินที่หายาก"ปีศาจจิ้งจอกอุทาน ก่อนที่นางจะเก็บจิตสังหารกลับเข้าไป รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนใจปรากฏบนใบหน้าของนางอีกทั้งหางทั้งเก้ายังส่ายไปมา

"ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้มีชีวิตรอด ขอแค่เพียงเจ้ายอมเป็นทาสรับใช้ข้า"นางเอ่ยปากออกมาเช่นนั้นทำให้ลั่วอู่หลินถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมในทันที แม้มันจะมีโอกาสรอดมากกว่าแต่เขาจะยอมให้ข้ารับใช้นางได้อย่างไร

"ขออภัยแต่ข้าเองก็มีเรื่องที่ต้องทำเช่นกันจะมารับใช้พี่สาวก็คงไม่ได้"ลั่วอู่หลินกล่าว ปีศาจจิ้งจอกที่เห็นว่าชายหนุ่มปฏิเสธก็อึ้งไป ด้วยเสน่ห์และความงามของนางกลับทำให้ชายหนุ่มคนหนึ่งรับใช้ไม่ได้เนี้ยนะ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน เรื่องแบบนี้นางจะไปยอมได้อย่างไร หางทั้งเก้าแผ่ขยายพุ่งเข้าใส่ลั่วอู่หลินทันที จนทำให้เกิดภาพหลบหลีกหนีตายขึ้นอีกครั้งและดำเนินไปพักใหญ่

"เยือกแข็งพันปี"ระหว่างที่หลบหลีก ชายหนุ่มเรียกใช้ทักษะของตนเองออกมาจนทำให้หมอกสีขาวฟุ้งกระจาย ปีศาจจิ้งจอกเมื่อรับรู้ได้ถึงอันตรายก็เก็บหางของตนเองและถอยหล่นออกห่าง

"พิษหยิน!"นางอุทาน พร้อมด้วยสร้างม่านพลังน้ำแข็งสีเทาป้องกันร่างกายในทันทและด้วยตบะที่ห่างชั้นกว่าอีกฝ่ายจึงทำให้ม่านพลังของนางกันป้องกันพิษหยินได้ หางทั้งเก้าสบัดออกไปพิษหยินที่เคยฟุ้งกระจายกลับหายไปในพริบตา

แต่ทว่านางกลับต้องตาโตเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า นั่นคือร่างของชายหนุ่มที่ตอนนี้ส่วนมือกลายเป็นกรงเล็บของมังกรพร้อมทั้งมีปีกมังกรสีดำข้างหนึ่งงอกออกมา ตามตัวของเขาในเวลานี้เต็มไปด้วยประกายสายฟ้าสีดำที่น่าหวาดกลัว

"นะ นั่นมันอะไร!!"ปีศาจจิ้งจอกอุทานออกมาอย่างตกตะลึง จิตคุกคามที่มาจากลั่วอู่หลินตอนนี้คล้ายดังนางกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของราชาเหล่าอสูรอย่างไรอย่างนั้น สายตาของชายหนุ่มเองก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาโดยพลัน ทันใดนั้นชายหนุ่มก็เคลื่อนไหวกายอย่างรวดเร็วมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของนางพร้อมกับซัดฝ่ามือเข้าไปที่ร่างเข้าอย่างจัง

"ปั้ง!!"

"ตูมม!!"

"อั่ก!"

ด้วยความเร็วของการผสานสายฟ้าบวกกับที่นางปีศาจจิ้งจอกไม่ทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือของลั่วอู่หลินทำให้นางกระเด็นออกไปไกลทั้งยังกระอักเลือดออกมา ชายหนุ่มไม่รอช้าเขาใช้ท่าร่างผสานเข้ากับสายฟ้ามาหยุดตรงหน้าของนางอีกครั้ง พร้อมกับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และมีเลศนัย นางคิดจะให้เขาไปเป็นทาสรับใช้งั้นหรือเช่นนั้นเขาเองก็จะทำเช่นเดียวกัน

ฝ่ามือของชายหนุ่มฟาดเข้าใส่นางอีกครั้ง ปีศาจจิ้งจอกที่ยังตะลึงงันก็พลันขยับหางกลายเป็นโล่ป้องกันในทันที แต่ทว่าเพียงหางของนางจะป้องกันสายฟ้าทรราชที่แข็งกร้าวของชายหนุ่มได้อย่างไร

"เปรี้ยง!"

มือของลั่วอู่หลินทะลวงหางสีดำทั้งเก้าจนแตกกระจาย และมาหยุดตรงอกของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ทันใดนั้นแสงสีขาวก็พลันเปล่งประกายออกมา

"ผนึก!"ชายหนุ่มเค้นเสียงเย็น วงเวทย์สีขาวเล็กๆปรากฏขึ้นระหว่างฝ่ามือกับหน้าอกของนาง จากนั้นร่างกายของปีศาจจิ้งจอกก็ถูกแช่แข็งฉับพลันเหลือเพียงบริเวรส่วนของหัวเท่านั้นที่ยังคงปลอดภัย

"เจ้า!!"เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่อาจจะขยับได้นางก้พยายามดิ้นรนพร้อมกับเค้นเสียงก่นด่าลั่วอู่หลินยกใหญ่ ทว่าชายหนุ่มนั้นหาได้สนใจไม่เมื่อเขาทำการผนึกนางจนเสร็จสิ้นก็ล้มลงและหอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความเหนื่อยหล้าในทันที

เนื่องจากผลกระทบของดวงจิตอสูรเทวะที่เขาใช้แบบเต็มกำลังเพื่อเอาชนะปีศาจจิ้งจอก ต้องบอกเลยว่าแม้ลั่วอู่หลินเป็นระดับบรรพชนก็ยังไม่สามารถใช้มันแบบเต็มประสิทธิภาพได้นานนัก

โชคยังดีที่ปีศาจจิ้งจอกเลือกที่จะป้องกันแทบที่จะหลบหลีกมันจึงทำให้ลั่วอู่หลินใช้ความสามารถเจาะทะลวงของสายฟ้าทรราชได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องหยุดชะงัก ไม่เช่นนั้นการจัดการนางที่อยู่ระดับบรรพชนขั้นที่เจ็ดคงไม่ง่ายดายเช่นนี้

"ฮ่าๆๆคราวนี้เป็นตาของข้าบ้างละพี่สาว นี่ไม่ใช่การให้ทางเลือกแต่อย่างใดแต่ท่านจะต้องมาเป็นสาวใช้ข้า"ลั่วอู่หลินแม้จะเหนื่อยหอบอยู่แต่กลับหันไปกล่าวกับปีศาจจิ้งจอกที่ตอนนี้กำลังโดนแช่แข็งขยับไม่ได้อย่างเย้ยหยัน

"เจ้ามันไร้ยางอาย เล่นตอนทีเผลอ อย่าให้ข้าหลุดไปได้นะฆ่าจะฉีกเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น"

"เฮ้ เรื่องนี้มันดูไม่ยุติธรรมเท่าไร ท่านเองก็มีถึงระดับบรรพชนขั้นเจ็ดแต่ข้าเพียงบรรพชนชั้นสองเท่านั้นจะไปสู้ตรงๆกับท่านได้อย่างไร อีกทั้งการต่อสู้นี้เป็นท่านประมาทเองจะโทษใครได้ จริงไหมละ ฮ่าๆๆ"ชายหนุ่มกล่าวราวกับภาคภูมิใจในตนเองมาก แม้ใจของเขาจะไม่อยากใช้วิธีอย่างนี้กับสตรีเพศนัก แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะนางเป็นคนเริ่มก่อนเองที่คิดจะเอาเขาเป็เป็นทาสรับใช้ เขาเองจะไปเกรงใจนางทำไม ดังโบราณว่าไว้ดาบนั้นคืนสนองก็แล้วกัน

"พี่สาวท่านรู้จักพันธะสัญญานายบ้าวหรือไม่ ข้าต้องการใช้มันด่วนเลย"ลั่วอู่หลินกล่าวขึ้นทันใดนั้นไฉ่เยว่เอ่อร์ก็ปรากฏตัวพร้อมมองไปที่ปีศาจจิ้งจอกด้วยท่าทีหยิ่งทะนงค์ "มีอยู่ แต่ดูจากนางแล้วไม่น่าจะยินยอมง่ายๆใช้แบบที่แรงสุดเลยแล้วกัน ปลดปล่อยร่างเป็นอิสระซะข้าจะควบคุมชั่วคราวแล้วจะจัดการให้ เพราะมันค่อนข้างซับซ้อนเดี๋ยวจะสอนให้ภายหลัง"

ลั่วอู่หลินทำตามอย่างว่าง่ายเมื่อไฉ่เยว่เอ่อร์เข้ามาแทนที่ดวงเนตรอสรพิษสวรรค์ก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าของชายหนุ่มที่ประดับรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเก่า

ไฉ่เยว่เอ่อร์ในร่างลั่วอู่หลินกรีดนิ้วมือของตนเองในทันทีและใช้โลหิตวาดวงเวทย์รอบตัวของปีศาจจิ้งจอกจนนางต้องดวงตาแววตาสั่นสะท้าน "ทักษะโลหิตพันธนาการวิญญาณ หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าใช้มันกับข้า!!"

นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทั้งแข็งกร้าวและหวาดกลัว ทักษะพันธนาการนี้ จะผูกติดวิญญาณของนายและบ่าวเอาไว้ด้วยกัน และนั่นเท่ากับว่าหากลั่วอู่หลินเกิดตายขึ้นมานางเองก็จะตายไปด้วยแต่หากนางตายก็ไม่ได้มีผลอะไรกับผู้เป็นนาย อีกทั้งยังต้องทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายทุกประการโดยมิอาจต่อต้านได้อีกด้วย

"หึหึ ไม่ทันแล้วจิ้งจอกน้อย"ไฉ่เย่เอ่อร์ในคราบลั่วอู่หลินกล่าวกล่าว แม้นางจะไม่ชื่นชอบเผ่าจิ้งจอกมากนักแต่ก็ต้องยอมรับว่าลูกผสมอย่างปีศาจจิ้งจอกตนนี้นัว่าหายากยิ่ง จะให้ฆ่าทิ้งไปก็น่าเสียดายสู้จับนางเอาไว้ใช้เผื่อจะมีประโยชน์ในยามคับขัน

นางผสานมือเป็นลักษณะแปลกๆช้าๆทันใดนั้นเลือดที่นางวาดไว้ก็เปล่งแสงและลอยขึ้นโดยพลัน ต่อมาไม่นานวงเวทย์โลหิตนั้นหดขนาดลงเหลือเท่าฝ่ามือและประทับไปยังเนินอกด้านซ้ายของนางปีศาจจิ้งจอกจนนางต้องร้องโหยหวนไปพักใหญ่ ก่อนจะนอนสลบแน่นิ่งลงไปเนื่องจากทนไม่ไหวที่ต้องรับความเจ็บปวดไปถึงแก่นวิญญาณ

ตราประทับนั้นกลายเป็นโช่สีแดงพันธนาการร่างปีศาจจิ้งจอกเอาไว้ ก่อนที่จะซึมหายไปในตัวของนาง ทั้งโซ่และตราประทับโลหิตพันธนาการวิญญาณแล้วแต่หายไปอย่าไร้ร่องรอย

"จิ้งจอกน้อยนับจากนี้ไปก็ทำตัวดีๆละ"ไฉ่เยว่เอ่อร์กล่าวอย่างขบขัน ก่อนที่นางจะคืนร่างให้กับลั่วอู่หลินตามเดิม

"เห้อ พี่สาวท่านเล่นใหญ่จริงๆ พันธสัญญาที่ท่านใช้ทำเอาลมปราณข้าเกือบหมดเลยทีเดียว"

"เงียบน่า ก็พันธสัญญาอื่นมันต้องสมัครใจนี่ พันธสัญญาแรงสุดนี้เหมาะสุด ไม่เช่นนั้นนางอาจจะต่อต้านเจ้าได้ อย่ามัวแต่พูดรีบออกไปจากที่นี่ให้ไวการที่ผู้ฝึกตนของสำนักหนึ่งตายมากมายขนาดนี้อีกเดียวพวกระดับสูงกว่านี้ก็จะตามมา เมื่อนั้นหากเจ้ายังคงอยู่ที่นี่อาจจะโดนสงสัยได้"

"ข้าเข้าใจแล้ว"ลั่วอู่หลินรีบสลายน้ำแข็งและอุ้มปีศาจจิ้งจอกขึ้นก่อนที่จะเข้าไปในหอคอยมหาสมบัติและพานางไปไว้ในห้องๆหนึ่งด้านในคฤหาสน์ อีกทั้งยังปิดการเชื่อมต่ออื่นๆกับชั้นแรกอีกด้วยเผื่อนางตื่นขึ้นมาแล้วเกิดอาลาวาดตอนเขาอยู่ด้านนอกจะได้ไม่ไปรบกวนเหล่าภรรยาที่กำลังปิดด่าน

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้นลั่วอู่หลินก็ออกจากหอคอยและทะยานร่างออกไป เนื่องจากตอนนี้สมบัติก็ได้มาแล้วแถมยังได้จิ้งจอกสาวมาเป็นของแถมเขาจึงไม่จำเป็นต้องกลับเข้าไปในเมืองนั้นอีกต่อไป

เพียงแค่สิบวันแรกของการเดินทางลั่วอู่หลินรู้สึกว่ามันช่างคุ้มค่ายิ่งนัก โดยเฉพาะการที่เขาจับปีศาจจิ้งจอกผู้งดงามมาเป็นสาวใช้ได้ ชายคนใดบ้างที่จะไม่ปรารถนาสาวงาม ลั่วอู่หลินก็เป็นหนึ่งในนั้นเพราะเขาเองก็เป็นผู้ชาย อีกทั้งยังมีภรรยามากกว่าหนึ่งคนนั่นแสดงให้เห็นแล้วว่าเขาเองก็มีความเจ้าชู้ในตัวเช่นกันแถมนับวันจะแสดงออกมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเรื่องนี้เหล่าภรรยาของเขารู้กันดีแต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร

ผู้ชายที่แข็งแกร่งและมากพรสวรรค์ย่อมมีสตรีมารุมล้อมอยู่แล้วเป็นธรรมดา นี่คือสิ่งล่อตาล่อใจที่ไม่อาจปฏเสธได้ เหล่าภรรยาของลั่วอู่หลินไม่ได้คิดมากอะไร ขอเพียงแค่สามีรักพวกนางจะให้มีสักร้อยสักพันคนก็ย่อมได้ แต่ทว่ามีแล้วจะต้องไม่สร้างความแตกแยกในครอบครัวและให้ความเคารพซึ่งกันและกัน นี่คือสิ่งที่พวกนางปรารถนาและบอกกล่าวกับสามีเอาไว้ในช่วงที่ทะยานขึ้นมายังทวีประดับกลาง