ระบบเกมส์ออนไลน์กับโลกซอมบี้

ตอนที่ 56

หมอนั้นแข็งแกร่งเกินไป

--------- ตอนนี้เดย์ได้ใช้ชีวิตอยู่ในค่ายเป็นเวลาประมาณ1อาทิตย์แล้ว -----------

ณ ห้องประชุม

ทุกคนได้เข้ามานั่งกันประชุมอยู่ในห้องว่าจะเอาอย่างไงต่อกับสถานการณ์ตอนนี้

" มากันครบแล้วก็เริ่มได้เลย " แอนได้พูดเพื่อให้ทีโอนั้นเริ่มพูดเรื่องการประชุม ทีโอได้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับกระดาษแผ่นขึ้นในมือ

" เรื่องแรกคือการโจมตีพวกเงาอสูร ทุกกลุ่มยกเว้นกลุ่มอัศวินดำที่ถอนตัวไปลงความเห็นว่าจะโจมตีพวกเงาอสูรในอีก1เดือนข้างหน้า.... ทุกคนเห็นว่าอย่างไง "

เมื่อทีโอนั้นพูดจบทุกคนภาบในห้องที่เงียบอยู่นานก็ได้แสดงความคิดเห็นออกมา

เริ่มที่เอ็ม

" ฉันไม่มีปัญหายิ่งเร็วยิ่งดี " เอ็มได้เอ่ยด้วยน้ำที่ตื่นเต้นพร้อมกับรอยยิ้มใบบนหน้า

ต่อไปคือวายุและภูผา

" พวกเราก็ไม่มีปัญหา "

นาโนและยูริ

" พวกเราเองก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน "

" แล้วนายล่ะ.... " แอนได้หันไปถามเดย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เดย์ที่นั่งเงียบอยู่นานก็กำลังจะเปิดปากพูดแต่ทันใดนั้น

ตึง

เสียงทุบโต๊ะได้ดังขึ้นทำให้ทุกคนนั้นหันไปมอง คนที่ทุบนั้นคือ... เอ็ม

" ผมว่ามันไม่ควรนะครับบอส... " เอ็มได้พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างแรง

" หมายความว่าอย่างไง " แอนได้หันไปถามเอ็มด้วยท่าทางที่ใจเย็น ทุกคนภายในห้องต่างตั้งใจรอฟังคำตอบของเอ็มที่จะพูดออกมา

" หมอนี่เป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ไม่ได้ร่วมสร้างค่ายนี้ขึ้นมาเขาไม่ควรมีสิทธิ์มีเสียงในค่ายด้วย " เอ็มได้พูดด้วยเสียงที่เริ่มไล่ระดับความดังขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ แต่เดย์นั้นก็ยังคงนั่งเงียบ

" นายหมายความว่าอย่างไง... " ทีโอได้พูดสวนกลับไปด้วยอารมณ์ที่เริ่มโมโหด้วยเช่นกันที่เอ็มนั้นพูดอย่างนั้นกับเดย์

" แกน่ะเงียบไปเลย " เอ็มได้หันไปตะคอกใส่ทีโอ

อารมณ์ของทั้งสองนั้นเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆจนใกล้จะถึงขีดสุด ทันใดนั้น

" นั้นสินะ.... " เดย์ได้เอ่ยขึ้นทำให้ทุกอย่างนั้นหยุดลงและหันไปมองที่เดย์ เดย์นั้นยิ้มออกมาพร้อมกับมองไปที่หน้าของเอ็มที่กำลังโมโหอยู่

" วันใหม่เคยบอกว่านายเคยดูถูกฉันไว้นิ " น้ำเสียงอันกวนๆของเดย์ได้พูดใส่เอ็มด้วยไปหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้

" ว่าไงนะ.... " เอ็มได้พูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่เดย์จะสื่อ

" นายกับฉันเราสู้กันสักรอบมั้ย.... ฉันทำเพื่อล้างอายให้ลูกสาวที่น่ารักของฉันด้วย " ประโยคที่เดย์ได้เอ่ยออกมาทำให้เอ็มนั้นยิ้มออกมาราวกับตนเองรอคำพูดนั้นอยู่นานแล้ว

จากนั้นทั้งสองคนได้ลงไปบริเวณหน้าลานกว้างของคฤหาสน์ ทั้งแอนและผู้บริหารคนอื่นได้ยืนมองจากหน้าประตูคฤหาสน์

----- ห้องส่วนตัวของวาหัวหน้ากลุ่มอสรพิษ -----

วาที่ได้นอนหลับพักอยู่ภายในห้อง

แอ๊ดดด

ได้มีลูกน้องของเขาคนหนึ่งได้เดินเข้ามาเพื่อเอาอาหารมาให้ทันใดนั้น

เฮ้ยยย

วาได้สะดุ้งขึ้นมาพร้อมท่าทางที่ตกใจเหมือนกับฝันร้าย วาได้หายใจแรงเพราะความเหนื่อยและเหงื่อที่ไหลเต็มใบหน้า

" หัวหน้าเป็นอะไรเหรอครับ.... " ลูกน้องที่ยกอะไรอาหารเข้ามาให้ได้เอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางของวาที่ตกใจสะดุ้งตื่นขึ้นมา วาได้ค่อยๆหันหน้าไปมองลูกน้องของเขาที่เอ่ยถาม

" เปล่า..... " วาได้ค่อยๆพูดอย่างช้าด้วยท่าทางราวกับยังตกใจอยู่

" อย่าบอกนะครับว่าหัวหน้ายังคิดเรื่องการประลองนั้นอีก " ลูกน้องของวาได้เอ่ยถามให้ถึงอาการของวาที่เป็นอยู่ตอนนี้

" อืม~" วาพูดพร้อมกับพยักหน้า

" ตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ " ลูกน้องของวาได้เอ่ยถามถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นเพราะคนที่น่าจะรู้ดีที่สุดน่าจะเป็นวา

" ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน..... "

" แต่สิ่งเดียวที่บอกได้คือ...... หมอนั้นแข็งแกร่งเกินไป"

คำพูดของวาทำให้ลูกน้องของวานั้นตกใจกับคำพูดที่ออกมาจากปากของวา เพราะคนอย่างวาไม่น่าจะมีท่าทางหวาดกลัวใครแบบนี้

------ จบตอน ------