เกิดใหม่ทั้งที ดันกลายเป็นคนเห็นผีในยุค Y2K!

        วันนี้เป็นวันศุกร์

        ที่ 22 ธันวาคม ถือเป็นฤกษ์ดีที่คนเราจะได้บ้านหลังใหม่

        ทั้งยังเป็นวันสุดท้ายของปีที่โรงพิมพ์จะเจียดเวลาโยนเพลทเก่าเหลือใช้มาให้ภานุวัฒน์เอาไปขายด้วย 

        วันนี้ไตเติ้ลมีนัดรับเพลทกับโรงพิมพ์ถึงสองที่ตามปกติแล้วเขาจะไม่นัดคิวซ้อนในหนึ่งวันแบบนี้แต่เพราะเข้าช่วงปลายปีที่งานพิมพ์ไดอารี่กับปฏิทินมีเยอะมากทั้งสองโรงพิมพ์ต่างยืนกรานอยากจะให้เขาเข้าไปเคลียร์ขยะเหลือใช้ทั้งเพลทและกระดาษเจียขอบออกจากโรงพิมพ์ให้ได้ก่อนวันคริสต์มาสเพราะงานหลังจากวันคริสต์มาสจะเยอะมากจนไม่มีที่เก็บของ

        เป็นแบบนั้นภานุวัฒน์จึงไม่อาจปฏิเสธได้ต้องรับงานจากทั้งสองโรงพิมพ์ซ้อนกันอย่างช่วยไม่ได้วันนี้เขาขี่รถขนของมาที่โรงแยกเทียวไปเทียวมาหลายรอบมากจนแทบจะไม่เหลือแรงเอาไว้หายใจ

        แต่พอหมดงานแล้วมานั่งนับเงินก็บอกได้เลยว่าคุ้มเหนื่อยสุดๆ เพราะรายได้จากเพลทและกระดาษตัดขอบที่เขาขายได้มาในวันนี้นั้นเฉพาะกำไรรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 41,000 บาท 

        นี่มันแทบจะได้ค่าแรกเข้าอยู่อาศัยของบ้านหลังใหม่เลยนะเนี่ย! 

        ไตเติ้ลมีความสามารถพิเศษเฉพาะแค่มองเห็นผีได้เฉยๆ ไม่ได้ดูดวงจากฤกษ์ยามเป็นเหมือนอย่างหลวงตาแช่มแต่ถึงอย่างนั้นความลงตัวที่เกิดขึ้นมาในวันนี้เขาก็รู้สึกว่านี่มันเป็นวันฤกษ์ดีสุด ๆ สำหรับการเซ็นสัญญาซื้อขายบ้านจริง ๆ

        กว่าจะเสร็จงานจากการขายของเก่าของทั้งสองโรงพิมพ์ได้ก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงกว่ามีเวลาพอทันอย่างฉิวเฉียดให้ไปซื้อแคชเชียร์เช็คที่ธนาคารไว้สำหรับจ่ายค่าแรกเข้าและค่าเช่าบ้านในเดือนแรก 

        เงินจำนวน 56,000 บาทนั้นถึงแม้จะไม่ได้เยอะมากแต่มันก็เยอะมากเกินไปกว่าที่จะให้ผู้หญิงสาว ๆ อย่างคุณสุกัญญาพกแบงก์เป็นฟ่อนเดินไปมาเพื่อล่อโจรให้มาฆ่าปาดคอชิงทรัพย์เล่นดังนั้นเขาจึงตัดสินใจใช้เวลาเฉียดเส้นยาแดงอันน้อยนิดไปซื้อแคชเชียร์เช็คที่ธนาคารมาจ่ายให้กับคุณสุกัญญาน่าจะปลอดภัยกับเธอมากกว่า

        ถ้าจำไม่ผิดธนาคารในปี 2538 นั้นปิดทำการบ่ายสามโมงครึ่งซึ่งในยุคนี้ก็ยังไม่มีธนาคารในห้างหรือสาขาใหญ่ที่ปิดทำการห้าโมงเย็นหรือสองทุ่มเหมือนกับในช่วงปี256X 

        ถ้ารีบไปธนาคารในตอนนี้ก็คงจะทันซื้อแคชเชียร์เช็คก่อนที่ธนาคารจะปิดอย่างแน่นอนแต่จำได้ว่าคุณสุกัญญานัดเขาเอาไว้ตอนบ่ายสามโมงหากที่ธนาคารคนเยอะก็อาจจะไปถึงช้าได้ 

        ดังนั้นชายหนุ่มจึงตัดสินใจไปซื้อบัตรโทรศัพท์ห้าสิบบาทมาก่อนเพื่อที่จะโทรส่งข้อความเพจเจอร์ไปบอกหญิงสาวว่าเขากำลังซื้อแคชเชียร์เช็คอยู่ที่ธนาคารอาจจะไปถึงเลทสักเล็กน้อย

        คิด ๆ แล้วก็ไม่ได้จับบัตรโทรศัพท์มานานมากแล้วนะเนี่ยมันเป็นนวัตกรรมที่ออกมาโด่งดังได้เพียงแค่วูบเดียว…แค่ล่อให้องค์การโทรศัพท์เปลี่ยนโทรศัพท์สาธารณะจากเครื่องหยอดเหรียญเป็นเครื่องเสียบบัตรครบทุกเครื่องทั่วประเทศแล้วหลังจากนั้นโทรศัพท์ PCT[1] กับโทรศัพท์มือถือพกพาเครื่องเล็กก็แพร่หลายออกมาเกลื่อนกลาดจนนวัตกรรมบัตรโทรศัพท์สามารถสูญพันธุ์ไปได้ด้วยตัวของมันเอง

        ในชีวิตเมื่อชาติปางก่อนเขากับเพื่อนยังพากันสะสมบัตรโทรศัพท์ที่มีลวดลายต่างๆ เอาไว้ดูเล่น แต่มันก็เป็นไปได้แค่แป๊บเดียวจริง ๆ ยังไม่ทันสะสมจนซึมเข้าสายเลือดได้ลึกเท่ากับการสะสมแสตมป์ไอ้เจ้าบัตรโทรศัพท์นี่ก็ดันเลิกใช้กันไปก่อนแล้ว 

        ไตเติ้ลรู้สึกเหมือนว่าเขายังจำโฆษณาโทรศัพท์ตกรูที่เป็นโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วยี่ห้ออิริกสัน[2]ได้อยู่เลย

        อันที่จริงโทรศัพท์มือถือน่ะ มันมีมาตั้งนานแล้วแต่เป็นโทรศัพท์ดาวเทียมที่สัญญาณไม่ค่อยจะดีนัก ทั้งตัวเครื่องก็ใหญ่มากจนใคร ๆ ต่างก็เรียกขานกันว่าโทรศัพท์รุ่นกระติกน้ำ[3]แถมยังราคาแพงสุด ๆ หลักหมื่นสองหมื่น

        ถ้าเทียบกับสภาพเศรษฐกิจของโลกในยุคนี้ของพวกนั้นไม่ใช่ว่าใครก็หาซื้อมาพกพาได้เกลื่อนกลาดหรอกนะเอาจริง ๆ ในชีวิตก่อนเขายังจำที่พ่อบ่นตอนขอโทรศัพท์บ้านได้อยู่เลยว่าองค์การโทรศัพท์ยุคนั้นเล่นตัว จะมาติดตั้งได้ต้องจ่ายเงินให้ถึงเจ็ดพันบาท

        เจ็ดพันบาทในปี 2527 นั้นไม่ใช่เงินที่น้อยเลยดังนั้นถึงแม้ในประเทศไทยจะมีโทรศัพท์บ้านใช้กันแล้วแต่ก็ยังไม่ได้แพร่หลายเหมือนอย่างโทรศัพท์มือถือที่ออกมาช่วงหลังจากปีพ.ศ. 2540 อยู่ดี

        เอาเถอะ ในชีวิตใหม่นี้ได้กลับมาลองใช้ของเดิม ๆ ที่ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังระลึกชาติก็ดีอยู่เหมือนกันบัตรโทรศัพท์ใบนี้ที่ซื้อมาถึงจะใช้จนเงินในบัตรหมดแล้วเขาก็คงเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกต่อไปในอนาคตถึงปี256X ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่แล้วบังเอิญรื้อเจอบัตรใบนี้เข้าก็จะได้มีความทรงจำให้หวนรำลึกถึงวันที่เซ็นสัญญาซื้อบ้านหลังนี้

        หลังจากส่งข้อความเพจไปถึงสุกัญญาแล้วไตเติ้ลก็อุ้มลูกชายเข้าไปนั่งตากแอร์รอเขาซื้อแคชเชียร์เช็คในที่ทำการธนาคาร 

         เจ้าลูกพลับนี่นับว่าเป็นเด็กว่าง่ายมากพาไปนั่งตรงไหนก็จุมปุกอยู่ตรงนั้น ไม่วิ่งเล่นซนเป็นเด็กเปรตให้พ่อต้องปวดหัว

        อ้อ…ประกอบกับตอนนี้เจ้าหนูได้กิจกรรมทำในยามว่างใหม่เสียด้วยสิก็เลยสามารถนั่งรอพ่อตัวเองต่อคิวทำเอกสารนาน ๆ ได้โดยไม่ปริปากบ่น

        อยู่ในที่แอร์เย็น ๆ แบบนี้ลูกพลับรู้สึกว่าตัวเองมีสมาธิดีมากนั่งอยู่ในนี้ไม่มีลมพัดลูกบอลสีเหลืองลูกเล็ก ๆ ของเขาให้ปลิวออกไปจากมือเหมือนกับตอนที่อยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ของป๊ะป๋าด้วยดังนั้นแล้วป๊ะป๋าจะไปซื้อเช็คอะไรนานแค่ไหนก็ตามแต่ใจของป๊ะป๋าเถอะลูกพลับจะไม่ดื้อและไม่ซน จะนั่งฝึกปั้นลูกบอลแสงสีเหลือง ๆ ของลูกพลับอยู่ตรงนี้จะพยายามทำให้มันเป็นลูกใหญ่ ๆ ให้ได้ ให้ใหญ่เท่ากับบอลสีขาว ๆ ของป๊ะป๋าได้เลยยิ่งดี

        ธนาคารวันนี้คนไม่เยอะมากเท่ากับที่ไตเติ้ลเป็นกังวลแต่ในการทำธุรกรรมต่าง ๆ ของปี พ.ศ. 2538 นี้ก็ยังเป็นกึ่งดิจิตอลที่ไม่ได้พึ่งพาคอมพิวเตอร์อย่างเบ็ดเสร็จจึงทำให้การดำเนินการค่อนข้างช้ากว่าที่คาดไปเล็กน้อยสุดท้ายแล้วกว่าจะได้แคชเชียร์เช็คจบเรื่องกับธนาคารก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงห้าสิบเกือบจะสามโมงเย็นตามเวลานัดพอดี

        ไตเติ้ลดูนาฬิกาแล้วก็ให้ถึงกับโล่งอก โชคดีจริง ๆที่เขาเพจไปบอกคุณสุกัญญาก่อนแล้วว่าอาจจะไปถึงช้าแม้เวลาจะเฉียดเส้นยาแดงขนาดนี้ก็ยังไม่จำเป็นที่จะต้องรีบร้อนมากเกินไป 

        “ลูกพลับหิวไหมครับ อยากทานขนมไหม”

        ไตเติ้ลพาลูกพลับออกมาจากธนาคาร เห็นมีรถเข็นขายขนมโป๊งเหน่งอยู่ที่หน้าธนาคารก็ให้รู้สึกคิดถึงวัยเด็กของตนเองที่จะต้องซื้อขนมโป๊งเหน่งกินทุกเย็นหลังโรงเรียนเลิก

        “ขนมลูกตุ้มกลม ๆ ใช่ไหมครับ ลูกพลับไม่เคยกินเลยอร่อยไหมครับ” เด็กชายชี้มือไปยังร้านรถเข็น มองป๊ะป๋าด้วยดวงตาวาวระยับ

        ในโลกนี้มีขนมหลายอย่างมาก ๆ ที่ลูกพลับได้แต่มองไม่เคยมีโอกาสได้ทาน เพราะแต่ก่อนนี้ตอนที่พ่อขี้เมาลูกพลับไม่เคยได้ทานขนมเลยนอกจากขนมหวาน ขนมไทย ที่มีคนเอามาใส่บาตรแล้วหลวงตาแบ่งมาให้อย่างไอศกรีมกะทิที่หน้าตลาดลูกพลับก็ได้แต่มองเด็กคนอื่นกินกัน เพิ่งจะเคยได้กินก็ตอนหลังบวชที่ป๊ะป๋าเริ่มทำงานมีเงินแล้วก็ซื้อให้ลูกพลับกิน

        ป๊ะป๋าภาคหลังบวชใจดีมาก ๆเวลาที่เห็นร้านขายขนมพวกนี้ก็มักจะชี้ชวนให้ลูกพลับได้ลองกินขนมอร่อย ๆอยู่ตลอดเลยตั้งแต่ที่ป๊ะป๋าสึกออกมาลูกพลับได้ลองกินขนมที่อยากกินไปแล้วหลายอย่างมาก ๆแต่ขนมลูกตุ้มกลม ๆ อันนี้ลูกพลับเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

        “อร่อยนะครับ เป็นแป้งหวาน ๆแล้วข้างในก็เป็นไส้กรอก” ไตเติ้ลอธิบาย

        เจ้าลูกพลับไม่รู้ความจริงว่าที่ป๊ะป๋าคอยชี้ชวนให้ลูกชายทานขนมอันนู้นชิมขนมอันนี้ อยู่บ่อย ๆ นั่นน่ะเป็นเพราะว่าอันที่จริงแล้วขนมพวกนี้พอไปถึงช่วงยุคปี 256X ไตเติ้ลก็ไม่ค่อยจะได้เห็นแล้วรู้อยู่ว่าขนมมันไม่ได้สูญพันธุ์แต่สำหรับผู้ใหญ่วัยทำงานที่ไม่ค่อยจะออกจากบ้านก็หารับประทานได้ยากอยู่พอได้ย้อนอดีตมาเจอกับขนมเดิม ๆ ในบรรยากาศเก่า ๆ ก็สุดแสนจะคิดถึงอดชี้ชวนลูกชายทานขนมไม่ได้เลยสักที จนลูกพลับตัวจะกลมเป็นกระปุกหมูอยู่แล้วเนี่ย

        “สามอันลูกพลับจะทานหมดไหมครับ” เด็กชายถามป๊ะป๋าพร้อมกับก้มหน้านับนิ้วเล็กๆ ของตัวเอง

        “ให้ลูกพลับทานสองอัน ป๊ะป๋าทานหนึ่งอันแล้วป๊ะป๋าก็จะซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดที่ร้านตรงนั้นไปด้วย เผื่อเราปราบผีแล้วเสร็จช้าลูกพลับจะได้ไม่หิว โอเคไหมครับ”

        “โอเคครับ!” เด็กน้อยตอบเสียงฉะฉาน

        ตอนก่อนเข้าไปในธนาคารลูกพลับได้ยินป๊ะป๋าคุยโทรศัพท์กับเฮียฮั้วบอกว่าจะไม่เข้าไปทานข้าวเย็นก็สงสัยอยู่ว่าทำไมตอนนี้รู้แล้วว่าป๊ะป๋าวางแผนจะปราบผีนี่เองคงจะต้องใช้เวลานานมากจนกลับไปทานข้าวเย็นไม่ทันเลยสินะ

        “ลูกพลับเอาน้ำหวานด้วยได้ไหมครับลูกพลับอยากทานไมโลเย็น”

        เด็กชายทำตาแป๋ว ชี้ไปที่รถเข็นขายน้ำใกล้ ๆกับร้านโป๊งเหน่ง

        “ได้เลยครับ แต่จำกฎของป๊ะป๋าได้ใช่ไหมว่า...?”

        “ต้องทานให้หมดครับ!”

        เด็กชายตอบเสียงดังฟังชัดแล้วก็วิ่งจู๊ดไปที่ร้านขายน้ำทันที

        ไตเติ้ลมองตามลูกชาย หัวเราะเบา ๆด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินตามเจ้าตัวเล็กไปทำหน้าที่อันสำคัญอย่างยิ่งในฐานะของคนเป็นพ่อซึ่งก็คือการ...

        จ่ายเงิน.

[1]PCT โทรศัพท์เคลื่อนที่ที่เป็นเสมือนโทรศัพท์บ้านลักษณะโมเดลเหมือนกับโทรศัพท์มือถือแต่เบอร์โทรเรียกเข้าเป็นเบอร์โทรศัพท์บ้านตามปกติ โทรออกครั้งละสามบาทเทียบเท่ากับค่าโทรศัพท์บ้านใช้เบอร์เดียวกับโทรศัพท์บ้าน แต่ใช้การกด 1, 2,สามเพื่อโทรเข้าเครื่อง PCT (โทรศัพท์บ้านหนึ่งเบอร์ต่อพ่วง PCTได้มากกว่าหนึ่งเครื่อง)ถ้ากด 0 ก็จะเป็นการโทรเข้าโทรศัพท์บ้าน--ยุคนั้นใคร ๆ ก็ด่าว่า PCT สัญญาณไม่ดี แต่ไรต์ใช้จนเลิกใช้ไปแล้วของเราคือสัญญาณดีมาก ไม่เคยมีปัญหาเลยจนถึงวันที่มันหายสาปสูญไปได้เอง

[2]โฆษณาอิริกสัน ยังคงมีให้ดูอยู่นะคะนักเขียนลองไปค้นดูแล้ว มีคนเอามาลงไว้ในยูทูป ลิงค์นี้เลยค่ะ https://youtu.be/AlqioFVm880

[3]มือถือรุ่นกระติกน้ำ มาจากกระติกน้ำทหาร-เดินป่าที่ใช้เสียบเข็มขัดพกไว้ข้างเอว