[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“แม่หนู แม่ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ผู้นำหมู่บ้านเอ่ยถามด้วยความรู้สึกเป็นห่วง ตงฟางจึงฉีกยิ้มตอบคำถามแทน

“อีก 7 วันตุ่มหนองก็น่าจะหาย พักต่ออีก 6 วันก็จะหายป่วยจากโรคนี้เอง เว้นแต่จะได้รับพิษเข้าไปอีก”

“ไอ้หนู  เจ้ากำลังใส่ร้ายผู้นำหมู่บ้านอีกคนอย่างนั้นเหรอ~!”

ป้าคนหนึ่งยืนอยู่ในกลุ่มชาวบ้านร้องตะโกนมาทางตงฟาง ดูเหมือนว่าชาวบ้านที่รวมตัวกันราว 20 คนจะมาเพื่อใส่ร้ายเขา ด้วยการนำแม่ของเด็กหญิงคนนี้มาเล่นงาน

หลายวันที่เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไป๋ตงฟางเปิดเผยร่องรอยให้ทุกคนเห็นตลอด โดยเฉพาะผู้นำหมู่บ้าน แล้วเขายังรักษาเพียงแค่แม่ของเด็กหญิงคนนี้เท่านั้น สาเหตุที่เขาต้องทำก็เพื่อสร้างกรอบให้ผู้นำหมู่บ้านได้ใส่ร้ายเขาได้เต็มที่  ก่อนเดินทางจากไปเขาได้พูดทิ้งท้ายให้ศิษย์หลักตรวจสอบผู้นำหมู่บ้าน นั่นเป็นหนึ่งสิ่งในแผนของเขาที่เตรียมเอาถ้ายังจับผู้นำไม่ได้ 

การพูดทิ้งท้ายของเขาก่อนเดินทางจากไปก็เพื่อให้ผู้นำหมู่บ้านเริ่มเคลื่อนไหวหนักกว่าเดิม แต่เขาไม่คิดว่าศิษย์หลักจะไร้ความสามารถจนปล่อยให้มีคนตาย

“หืม ข้าเหรอใส่ร้าย ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ข้าแค่พูดตามวิธีการของหมอเท่านั้น”

“เหลวไหล เห็นๆอยู่ว่าเจ้ากำลังวางแผนทำอะไรสักอย่าง เอาล่ะบอกมาซะว่าเจ้ามีแผนอะไร”

“แผน ข้าเนี๊ยนะมีแผน” ตงฟางชี้หน้าตัวเองเพื่อเล่นละครตามน้ำไป เขาอยากรู้ว่าผู้นำหมู่บ้านเป่าหูชาวบ้านเรื่องอะไร ทำให้ชาวบ้านชี้หน้าใส่ร้ายเขาแบบนี้

“ใช่ หากไม่ใช่เพราะเจ้าแล้วจะเป็นใคร ตั้งแต่เจ้าจากไปพวกเราก็ป่วยหนักมากยิ่งขึ้น ไม่ใช่เจ้าหรือที่เป็นคนทำ แล้วแม่ของเด็กหญิงคนนั้นก็อาการหนักขึ้น ไม่ใช่ว่าเจ้าหรือที่ลงมือ ข้าคิดว่าเจ้านั่นแหละเป็นคนทำให้พวกเราป่วยหนัก”

“ข้าเหรอ จะบ้าหรือไง ข้าก็แค่ออกไปหาเก็บสมุนไพรเท่านั้น มันจะเกี่ยวกับอาการป่วยของพวกท่านได้ยังไงกัน อีกอย่าง”

“ไม่ เป็นเพราะเจ้า ทุกอย่างมันเริ่มจากเจ้า เจ้าใส่ร้ายผู้นำหมู่บ้านของเรา แต่หลังจากเจ้าไปพวกเรากลับล้มป่วยหนัก แบบนี้ถ้าไม่ใช่ฝีมือของเจ้าจะเป็นฝีมือของใคร”

ตงฟางฉีกยิ้ม เขานึกว่าผู้นำหมู่บ้านจะมีแผนอะไรดีๆนำมาใส่ร้ายเขา กลับกลายเป็นว่าผู้นำหมู่บ้านยังคงเดินตามเส้นทางที่เขาปูไว้ให้ เพื่อนำเรื่องที่เขาจากหมู่บ้านไปมาใส่ร้ายเขาว่าเป็นคนที่ทำให้โรครุนแรง

“เข้าใจผิดกันไปแล้ว ถ้าคิดว่าข้าทำให้โรคมันรุนแรงขึ้นจริงพวกท่านมีหลักฐานไหม”

“มีสิ หลักฐานก็อยู่ในบ้านนั่นไง เจ้าบอกว่าเจ้ารักษาแม่ของเด็กน้อยคนนี้ใช่ไหม งั้นไปดูกันว่าเธออาการดีขึ้นหรือเปล่า หากเธออาการแย่ลงก็หมายความว่าเจ้ากำลังใช้งานเธอบ่มเพาะเชื้อโรค”

“งั้นเชิญ”

ตงฟางฉีกยิ้มพลางพาเด็กหญิงหลบออกไปด้านข้าง ปล่อยให้ผู้นำหมู่บ้านสำรวจร่างของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง พลางมองไปยังทารกที่กำลังพยายามดูดนม ทุกคนที่มองเข้าไปในบ้านพร้อมกับผู้นำหมู่บ้านต่างย่นคิ้วเพราะอาการของผู้หญิงที่อยู่ในบ้านนับได้ว่าดีกว่าเมื่อวานที่พวกเขาเห็น

“ผู้นำหมู่บ้าน ท่านทำไมเบิกตากว้างขนาดนั้นกันล่ะ”ตงฟางเดินเข้ามาใกล้ๆผู้นำหมู่บ้านพลางตบไหล่เบาๆแล้วมองไปยังชาวบ้านที่กำลังแสดงท่าทางตื่นเต้นกับอาการป่วยของหญิงสาวที่อยู่ในบ้าน เธอนับได้ว่าอาการดีมาก หากเทียบเมื่อวันก่อนที่ผู้นำหมู่บ้านพามาดู

“เอาล่ะ ข้ามีข่าวดีจะบอกพวกท่าน  บังเอิญว่าช่วงที่ข้าไม่อยู่ ข้าไปเจอสมุนไพรตัวหนึ่งมันใช้รักษาได้ดีมากๆ จึงนำมาทำยารักษาแม่ของเด็กคนนี้จนเธอฟื้นคืนสติกลับมาได้อีกครั้ง”

เหล่าชาวบ้านที่ได้ยินข่าวดีของตงฟางต่างเบิกตากว้างด้วยความดีใจ เมื่อรู้ว่าโรคที่อยู่กับพวกเขามาหลายเดือนจนทำให้ไม่สามารถทำมาหากินได้ กำลังจะถูกรักษา

ผู้นำหมู่บ้านที่ได้ยินคำพูดของตงฟางมันกลับไม่อยากเชื่อ  มันมั่นใจว่าเช้านี้แผนของมันจะต้องไล่เด็กทั้ง 8 ออกจากหมู่บ้านได้แน่นอน ทว่าแผนที่เตรียมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนกลับไม่เป็นไปตามที่มันคิดไว้ 

หญิงสาวที่มันใส่พิษในอาหารให้เมื่อเช้าหลังจากรู้ว่าตงฟางกลับมา เธอกลับสบายดีไม่ได้ทรุดหนักอย่างที่ควรจะเป็น แม้ตามตัวจะมีตุ่มหนองเต็มไปหมด เธอกลับได้สติและพูดคุยกับลูกน้อยไม่ต่างจากคนหายป่วย

“ผู้นำหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านท่านเป็นอะไร” ตงฟางพยายามเรียกสติผู้นำหมู่บ้าน

“อะ เออ ข้าดีใจน่ะที่โรคจะหายไปจากหมู่บ้านของข้าแล้ว”

“ข้านึกว่าท่านกำลังป่วยหนัก เอาล่ะ เที่ยงนี้ข้าคิดว่าจะเปิดรักษาที่กลางหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านท่านช่วยนำคนป่วยทั้งหมดมารวมกันได้ไหม”

“ดะ..ได้ๆ ข้าจะเรียกพวกเขามารวมตัวกัน”

“ดีเลย วิธีรักษาของข้าต้องทำด้วยกัน 5 ครั้ง เที่ยงนี้จะเป็นครั้งแรก ข้าจะทำการใช้พลังรักษาก่อน เพื่อให้โรคมันอ่อนแอ จากนั้นครั้งที่ 2 ค่อยนำสมุนไพรไปทาน อีกอย่าง ผู้นำหมู่บ้าน ข้าอยากเลี้ยงฉลองในค่ำนี้ เนื่องจากว่าเราเข้าใจกันผิดมานานมากๆ ข้ากลัวชาวบ้านจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ท่านเห็นว่ายังไง ส่วนอาหารข้าจะเป็นคนเตรียมเอง”

“ได้  ข้าว่าดีเหมือนกัน ชาวบ้านของเราทุกข์มานานมาก เที่ยงนี้เราจะรักษา ส่วนค่ำนี้เราจะกินข้าวด้วยกันสักหน่อย เพื่อเป็นการให้กำลังใจจะได้รักษาได้เร็วขึ้น”

พูดนำหมู่บ้านพูดออกมาด้วยท่าทางยิ้มแย้มก่อนจะรีบเดินทางจากไปอย่างรวดเร็ว  กระทั่งทุกคนกลับไปหมดตงฟางก็ได้เดินเข้าไปในบ้านแล้วยื่นยาฟื้นฟูให้แม่เด็กหญิงคนนี้กินอีกที เพื่อทำให้บาดแผลที่เกิดจากตุ่มหนองแตกกลับมาหายดี

“พ่อหนุ่ม ข้าขอบคุณเจ้ามากๆ ข้าไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี”

“อาห์ ไม่ต้องคิดมากหรอก ข้าทำเพราะมันเป็นหน้าที่ของข้า เอาล่ะ ยัยตัวเล็กเธอมานี่ กินเข้าไปแล้วร่างกายจะค่อยๆหายดี”

หากไม่ได้รับพิษ โรคก็จะไม่มีอีก ตงฟางจึงให้เพียงแค่ยาฟื้นฟูเท่านั้นเพื่อให้ร่างกายสองแม่ลูกรักษาตัวเอง

—-----------------------

“พี่ เราจะทำยังไง”

เกิดเสียงพูดคุยภายในบ้านของผู้นำหมู่บ้าน พี่ชายและน้องชายที่รู้ว่าโรคสามารถรักษาให้หายขาดพวกมันต่างย่นคิ้ววิตกกังวล

“ไม่เป็นไร รักษาได้ก็ให้รักษาไป เราเริ่มต้นใหม่ได้ทุกเมื่อ ปล่อยให้พวกมันรักษาจนหายดีไปเลย”

“ท่านจะทำอะไรกันแน่”

“กลุ่มนี้มันรักษาได้ ใช่ว่ากลุ่มในอนาคตจะรักษาได้ เราก็แค่รอให้พวกมันกลับไปเท่านั้น อีกสัก 2 - 3 เดือนเราค่อยทำให้ทุกคนป่วยหนักเช่นเดิมก็ได้แล้ว”

“นั่นสินะ งั้นข้าไปเรียกทุกคนให้ไปรวมกันที่กลางหมู่บ้านก่อน” ผู้เป็นน้องวิ่งออกไปจากบ้านด้วยความรวดเร็ว เพื่อเรียกทุกๆคนให้เข้ามารับการรักษา การให้ความร่วมมือของพวกมันทั้ง 2 ยิ่งทำให้การรักษาหายเร็วยิ่งขึ้น  แผนครั้งต่อไปก็เริ่มต้นได้เร็ว

—-------------------------------

“กลัวอะไรกันนะ ทำไมไม่เข้ามากัน”

ตงฟางนำโต๊ะและเก้าอี้ของเขาออกมาตั้งกลางหมู่บ้าน พลางมองชาวบ้านที่ไม่กล้าเดินเข้ามาหา เขาจึงนั่งรอต่อไป หากไม่มีผู้นำหมู่บ้านคงไม่มีใครกล้าเข้ามารักษากับเขา  

ในระหว่างนี้เองตงฟางสำรวจรอบๆหมู่บ้านเช่นเดียวกัน แม้เขาจะสะกดจิตผู้คนรอบๆหมู่บ้านได้แต่การสะกดจิตของเขาที่เคยทำลงไปน่าจะสลายหายไปนานแล้ว  เหล่าคนที่เดินทางมาถึงกลับไม่กล้าเข้ามาในหมู่บ้าน เขาจึงอยากรู้ว่าพวกมันกำลังวางแผนจะทำอะไร

การเข้ามาในหมู่บ้านในช่วงมีชาวบ้านมากมาย เป็นเรื่องง่ายที่จะใช้ชาวบ้านข่มขู่เขาให้ยอมมอบตัว

“หรือว่าจะกลัวโรค ไม่มั๊ง”

ตงฟางคิดไปต่างๆนานา ถึงสาเหตุที่คนมากมายไม่เข้ามาในหมู่บ้าน เขาคิดว่าคนเหล่านี้อาจจะกลัวโรคของชาวบ้านก็ได้ แต่มันกลับดูไม่ใช่เรื่องใหญ่ หากพวกเขากลัวโรคการที่ศิษย์หลักทั้ง 7 คนอยู่ในหมู่บ้านแล้วยังไม่ป่วย น่าจะเป็นการยืนยันได้อย่างดี ว่าผู้ที่มีระดับจารึกวิญญาณไม่น่าจะป่วยเป็นโรคนี้ได้

“กลัวพิษเหรอ ไม่น่าใช่ คงวางแผนทำอะไรสักอย่างล่ะนะ”

พิษของเขารุนแรงมากก็จริง ตงฟางกลับคิดว่ากลุ่มคนที่ตามมาถึงคงจะหาทางรับมือกับพิษของเขาแน่นอน แม้เขาจะฆ่ากลุ่มคนที่ไล่ล่าไป 2 กลุ่มเพื่อสร้างเส้นทางหลอกตอนเดินทางออกมาจากเมืองหลงไห่ เหตุการณ์นั้นก็ไม่น่าจะหยุดการไล่ล่าได้  ตงฟางจึงอยากรู้มากว่าพวกมันกำลังคิดจะทำอะไรถึงไม่กล้าเข้ามาหาเรื่องเขา ทั้งๆที่มีตัวประกันจำนวนมาก

“อ้าว พวกเจ้ารออะไรล่ะ ทำไมไม่เข้าไปรักษา”

ผู้นำหมู่บ้านเดินมายังใจกลางหมู่บ้านพร้อมกับแสดงท่าทางตกใจออกมา เมื่อเขาเห็นชาวบ้านไม่กล้าเดินเข้าไปหาตงฟางเลยสักคน

“ผู้นำหมู่บ้าน เราไม่เชื่อใจเขา” ชาวบ้านต่างแสดงสีหน้าวิตก จากข่าวที่พวกเขาได้ฟังทุกๆวันทำให้พวกเขาไม่เชื่อคนภายนอก รวมไปถึงเด็กทั้ง 8 คนที่เข้ามาช่วยพวกเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ แทนที่พวกเขาจะอาการดีขึ้นกลับแย่ลง จึงคิดว่ามันเป็นฝีมือเด็กทั้ง 8 ที่ถูกส่งมา

“ไม่ต้องคิดมากอีกแล้ว พวกเรามีเรื่องเข้าใจผิด เอาล่ะเข้าไปให้เขารักษาได้แล้ว เด็กหนุ่มคนนี้สามารถรักษาพวกเราได้”

ทุกคนยังคงแสดงท่าทางวิตกเช่นเดิม สำหรับตงฟางเขาก็รอต่อไป รอให้ชาวบ้านเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับรอให้คนที่อยู่รอบๆหมู่บ้านเคลื่อนไหว

“งั้นพวกเจ้าไม่ไป ข้าไปเอง”

ผู้นำหมู่บ้านเดินตรงเข้าหาตงฟาง แม้จะป่วยก็ตามอาการของผู้นำหมู่บ้านกลับทรงตัวดีกว่าทุกๆคน ตุ่มหนองก็มีไม่ถึง 20 ตุ่ม ตงฟางที่รู้ว่าผู้นำมียาเขาจึงฉีกยิ้มทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วรักษาต่อไป

จากแผนการของเขาที่จะทำต่อจากนี้ไป ผู้นำหมู่บ้านมีเส้นทางให้เลือกเพียงแค่ 2 เส้นทาง หนึ่งคือใช้โอกาสคืนนี้ที่เขาเชิญทุกคนมากินอาหารร่วมกันทั้งหมู่บ้าน ลงมือวางยาทุกคนเพื่อให้อาการหนักขึ้นไปอีก เพื่อเป็นการทำลายเขาที่บอกทุกคนว่ารักษาโรคได้ 

ส่วนเส้นทางที่สองคือยอมปล่อยให้เขารักษาจนหายแล้วรอโอกาสสร้างโรคขึ้นมาใหม่หลังจากพวกเขาเดินทางออกจากหมู่บ้านไป  แต่เขาจะไม่ให้โอกาสผู้นำหมู่บ้านได้เลือกเส้นทางไหนเลยเพราะคืนนี้ทุกอย่างมันจะต้องจบลง เขาจะได้ไปสะสางเรื่องกับกลุ่มคนที่พยายามไล่ล่าเขา

วิ๊ง~!

ตงฟางใช้มือซ้ายแตะไปยังแขนของผู้นำหมู่บ้านแล้วส่งพลังจิตเข้าไปกระตุ้นการรักษาของร่างกาย เพื่อให้ภูมิคุ้มกันตื่นตัว จากนั้นเขาใช้มือขวาวาดยันต์แปะลงไปกลางหน้าผากเพื่อให้ร่างของหัวหน้าหมู่บ้านถูกยันต์ธาตุไม้รักษาอีกระดับหนึ่ง แม้มันจะไม่ทำให้หายขาด แต่พรุ่งนี้เช้าจะทำให้ชาวบ้านที่ลุกไม่ได้ หรือเจ็บปวดตามร่างกายอาการดีขึ้นทันตาเห็น กระทั่งผู้นำหมู่บ้านรับรู้ได้ถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้นเขาก็แสดงท่าทางดีใจ ส่งยิ้มไปเรียกชาวบ้านให้เข้ามารักษา

“ทุกคนมาเร็ว ข้ารับรู้ได้ว่าข้าเหมือนจะแข็งแรงขึ้น”

ตงฟางกวักมือเรียกชาวบ้านให้เข้ามาหา หลังจากผู้นำหมู่บ้านเรียกชาวบ้าน ทุกคนก็เริ่มต่อแถวเข้ามานั่งเก้าอี้ตรงหน้าตงฟาง คนที่ผ่านการใช้ยันต์ต่างก็แสดงท่าทางดีใจเพราะพวกเขารู้สึกได้ถึงพละกำลังที่กลับคืนมา

ซึ่งการที่ตงฟางต้องจัดงานเลี้ยงก็เพราะว่าคืนนี้ทุกคนจะต้องหิวแน่นอน เขาใช้พลังจิตกระตุ้นทุกๆคนจนนำพลังงานในร่างกายมารักษาตัว  ในระหว่างงานเลี้ยงเริ่มขึ้นเขาก็จะจัดการผู้นำหมู่บ้านไปด้วย ทุกคนจะได้รู้ถึงต้นตอของโรคกันทุกคน