[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

เท้าทั้ง 4 วิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากการวิ่งของซอมบี้ระดับ 6 ทำให้แอลลี่ตกใจ นอกจากการยึดร่างของซอมบี้ตัวอื่นๆได้แล้ว ดูเหมือนว่ามันจะสามารถดึงความทรงจำของร่างมาใช้งานได้อีกด้วย เดิมทีมันเป็นเพียงมนุษย์ระดับ 6 สุนัขระดับ 4 ที่มันยึดร่างกลับมีเท้าที่มากกว่า เป็นเรื่องยากที่มันจะวิ่งด้วยเท้าทั้ง 4 ข้าง ทว่ามันกลับทำได้เธอจึงคาดการณ์ได้ในทันทีเลยว่าซอมบี้ระดับ 6 ตัวนี้มันอ่านความทรงจำของร่างที่ครอบครอง

“ เอายังไงดีคะ ”

ความวิตกเพิ่มมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆหลังจากเห็นว่าห่างออกไปราว 200 เมตรมีการยกตัวของพื้นดินจากบางสิ่งที่มุดดินไล่ตามมา ตอนนี้ซอมบี้ระดับ 6 ที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ามีมากถึง 2 ตัว

“ คงต้องปล่อยให้รถไฟนำหน้าไปก่อน ส่วนเราฆ่าพวกมันทั้งสอง ถ้าฆ่าไม่ได้ก็หาวิธีทำให้มันตามไปไม่ได้ ”

“ โอเค เราจะฆ่ามันก่อน แล้วจะเริ่มจากตัวไหนดีคะ ”

ซอมบี้ตัวใหญ่มุ่งเป้าไปที่รถไฟ ซอมบี้ตัวเล็กยังไม่รู้ว่ามันต้องการทำอะไร โยฮันจึงชี้นิ้วไปยังซอมบี้ตัวเล็กหากพวกเขาทั้งสองฆ่ามันได้ การจะเล่นงานตัวใหญ่ไม่ใช่เรื่องยากเลย

หลังจากตัดสินใจว่าจะเล่นงานซอมบี้ตัวเล็กก่อน โยฮันจึงกระโจนลงจากขบวนรถไฟตู้สุดท้าย แอลลี่จึงกระโจนตามลงไปติดๆ ทันใดนั้นซอมบี้มนุษย์ที่ยึดร่างของสุนัขสูงเพียง 2 เมตรก็ได้วิ่งตามมาทัน สองพี่น้องจึงกระโจนเข้าหามัน คนหนึ่งส่งหางออกไปก่อนส่วนอีกคนวิ่งออกไปด้านข้างหวังจะตลบเข้าด้านหลัง

สุนัขที่เห็นเช่นนั้นมันเลือกที่จะกระโจนหลบการโจมตีของโยฮัน เพราะหากมันรับมือกับหางที่พุ่งเข้ามาจะต้องถูกแอลลี่ที่วิ่งอ้อมไปด้านหลังทิ่มแทง เพียงแต่ว่าการกระโดดของมันกลับเป็นสิ่งที่ผิดพลาด ช่วงจังหวะที่มันลอยอยู่กลางอากาศโยฮันก็ได้ยิงใยเข้าพันร่างของมันจนร่วงตกลงมาบนพื้นก่อนจะถูกแอลลี่ใช้มีดสั้นตัดคอและเตะศีรษะของมันมาทางร่างของพี่ชาย  

โยฮันที่เห็นศีรษะซอมบี้ลอยมาแต่ไกลจึงกางกรงเล็บตวัดผ่าจนสมองของซอมบี้ระดับ 6 แยกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อย่างไรก็ตามเขากลับไม่รู้ถึงเชื้อไวรัสที่ไหลเข้าสู่ร่างจึงได้หันมองน้องสาวพบว่าอัตราวิวัฒนาการของเธอยังคงเท่าเดิม  ในจังหวะที่พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ซอมบี้ไส้เดือนดินก็ได้เปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็ว พริบตาที่มันนำส่วนหัวออกจากใต้ดินโยฮันก็ได้อุ้มน้องสาวกระโจนออกจากจุกที่พวกเขายืนก่อนที่ไส้เดือนดินจะกลืนพื้นดินในตำแหน่งนั้นจนเกิดรูขนาดใหญ่แล้วพาร่างของมันขุดดินหายไปต่อหน้าพวกเขา

“ หนูรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ”

โยฮันวางแอลลี่ลงไปบนพื้นดิน เธอรู้สึกกังวลกับการฆ่าซอมบี้มนุษย์เป็นอย่างมาก จากการตัดคอและแยกศีรษะของมันออกจากกัน เธอเชื่อว่าจะต้องฆ่าซอมบี้ทั่วไปได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่ามันกลับดูพิเศษกว่าตัวอื่นๆ ต่อให้ศีรษะจะถูกแยกออกเป็นหลายส่วนแล้วก็ตาม มันยังไม่ได้มอบอัตราการวิวัฒนาการให้เธอหรือพี่ชาย แต่แล้วความกังวลของเธอก็เพิ่มมากยิ่งขึ้นเมื่อซอมบี้ไส้เดือนดินพุ่งขึ้นมาบนพื้นอีกครั้งหนึ่ง 

กรี๊ด!

เสียงร้องคำรามดังก้องออกไปไกล ทันใดนั้นผิวหนังตามเนื้อตัวของซอมบี้ไส้เดือนดินก็เริ่มปรากฎเส้นเลือดสีแดงอมดำ โดยเส้นเลือดที่เกิดขึ้นเหมือนกับเส้นเลือดที่เกิดบนร่างของสุนัขระดับ 4 ที่ถูกยึดร่าง ทันใดนั้นมันก็ได้มุดดินหายไปอีกครั้งก่อนจะเพิ่มความเร็วไล่ตามรถไฟ

“ พี่คะ ดูเหมือนว่าความเร็วของมันจะเพิ่มขึ้น น่าจะ 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ ”

โยฮันพยักหน้ารับ รถไฟของพวกเขาวิ่งได้แค่ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง อีกไม่นานจะต้องถูกไล่ตามทัน  เมื่อเห็นว่าพวกเขาจะต้องทำอะไรสักอย่างกับร่างขนาดใหญ่ของซอมบี้ตัวนี้ ทั้งสองพี่น้องจึงใช้ความเร็ววิ่งไปตามทางรถไฟ ด้วยความเร็วของพวกเขาสามารถแซงหน้าหนอนยักษ์ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะกลับขึ้นมาบนรถไฟอีกครั้ง

“ แอลลี่ ไปถามไอริสหน่อย มีวิธีที่จะสลัดมันหลุดไหม หรือมีทางที่สามารถตัดการเชื่อมต่อไม่ให้มันตามไปได้หรือเปล่า ”

ถนนมุ่งหน้าสู่เมือง Z และรางรถไฟไม่ได้ใช้ร่วมกัน โยฮันจึงไม่รู้ว่าเขาจะต้องเจออะไรบ้างระหว่างทางจึงให้แอลลี่ไปสอบถามคนที่วางแผนหนีไปเมือง Z ในขณะที่กำลังรอฟังแผนการณ์จากน้องสาวนี้เอง โยฮันก็ได้กระโจนออกจากตู้สุดท้ายของรถไฟก่อนจะใช้หางแทงเข้าใส่ร่างของซอมบี้ระดับ 6 ที่กำลังเลื้อยอยู่บนพื้นดินจนดูราวกับว่ามันกำลังโต้คลื่น 

“ พี่ไอริส ซอมบี้มนุษย์ระดับ 6 มันยึดร่างซอมบี้ระดับอื่นๆได้ ตอนนี้มันได้ยึดร่างระดับ 6 ด้วยกัน หนูไม่รู้ว่ามันมีพลังเพิ่มหรือเปล่า พี่มีทางที่จะสลัดมันทิ้งไหม ”

ไอริสดึงแผนที่ออกมาจากกระเป๋าสะพายหลัง เมื่อเธอมองไปยังรางรถไฟที่กำลังใช้งานปรากฎว่าด้านหน้าห่างออกไปราว 15 กิโลเมตรมีแม่น้ำขนาดใหญ่ตัดผ่านรางรถไฟ เธอไม่รู้ว่าซอมบี้จะผ่านแม่น้ำนี้ได้หรือไม่ แต่หากมันไม่สามารถผ่านไปได้ การทำลายสะพานทิ้งเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด อย่างไรก็ตามสะพานเหล็กกลับแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก มันถูกออกแบบมาให้รับน้ำหนักรถไฟได้พร้อมกันถึง 2 ขบวน เธอจึงไม่มั่นใจว่านักสู้ที่มีอยู่จะทำลายสะพานได้ไหม

“ ตรงนี้รถไฟจะต้องวิ่งข้ามแม่น้ำที่มีความกว้างราว 250 เมตร หากเราทำลายสะพานน่าจะหลบหนีซอมบี้ได้  แต่ถ้าหากว่ามันว่ายน้ำข้ามไปได้ เราคงต้องหาทางอื่น”

แอลลี่มองไปยังทางรถไฟที่ทอดยาวข้ามแม่น้ำ เธอไม่รู้เช่นกันว่าการทำลายสะพานทิ้งจะหยุดซอมบี้ได้หรือเปล่า ทว่ามันกลับเป็นทางเดียวที่คิดได้ในตอนนี้จึงวิ่งกลับไปหาพี่ชาย ที่ตอนนี้พยายามกระโจนออกจากขบวนรถเพื่อต่อยซอมบี้จนมันทิ้งห่างรถไฟครั้งแล้วครั้งเล่า

“ ได้ความว่ายังไง ”

“พี่ไอริสบอกว่าอีก 15 กิโลเมตรจะมีสะพานข้ามแม่น้ำ ถ้าทำลายสะพานน่าจะหยุดไม่ให้มันไล่ตามได้ ”

โยฮันรู้สึกกังวล เขากลัวว่าซอมบี้ตัวนี้จะมุดดินลงไปลึกกว่าความลึกของแม่น้ำ จากนั้นก็ไล่ตามพวกเขาไป แต่ถ้าหากมันคิดจะว่ายน้ำข้ามไป เขาแอบหวังให้ภายในน้ำมีซอมบี้มากมายเข้ามาโจมตีมัน

ทันใดนั้นซอมบี้ไส้เดือนดินก็เลื้อยตามมาได้ทันอีกครั้ง โยฮันจึงเปิดใช้พลังงานจนกรงเล็บและหางกลายเป็นสีแดง แอลลี่ที่เห็นเช่นนั้นจึงบอกพี่ชายของเธอเกี่ยวกับการวิวัฒนาการด้วยการใช้งานสิ่งที่เหมือนกับพี่ชายให้ดู

“ พี่ หนูทำเหมือนพี่ได้ด้วย ”

เส้นพลังงานสีแดงราวกับเส้นเลือดฝอยแผ่ออกจากบริเวณกลางหน้าอกของแอลลี่ ทันใดนั้นมันก็พุ่งเข้าไปในมีดสั้นทั้งสองที่เธอถือเอาไว้ สร้างความตกใจให้โยฮันไม่น้อยเพราะสิ่งที่ไม่ใช่อวัยวะสามารถเคลือบพลังได้ ต่อให้น้องสาวของเขาจะไม่มีเขี้ยวเล็บหรือกระดูกแหลมคม เธอสามารถใช้ชิ้นส่วนอย่างอื่นในการรองรับพลังได้ เพียงแต่เธอได้บอกข้อจำกัดหนึ่งอย่างให้โยฮันรับรู้

“ แต่มันใช้กับอย่างอื่นไม่ได้เลย หนูลองใช้กับหางจระเข้แล้วเคลือบพลังไม่ได้ มีแค่เล็บของพี่ที่รับพลังนี้ได้ ”

“ ไว้ค่อยไปคุยกัน โจมตีมันให้ได้ก่อน ”

เท้าทั้งสองย่อลงต่ำก่อนจะส่งร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปบนฟ้าสูงย้อยตกลงบนหลังของซอมบี้ใหญ่ยักษ์ แอลลี่เห็นพี่ชายกระโจนขึ้นหลังไปแล้วเธอจึงกระโจนลงจากรถไฟแล้ววิ่งเข้าไปด้านขวาของซอมบี้ก่อนจะใช้มีดกรีดลงไปบนร่างของมัน เธอตกใจไม่แพ้กันเนื่องจากมีดในมือที่เคลือบด้วยพลังงานสีส้มอมแดงสามารถแทงลงไปในผิวหนังของซอมบี้ได้ง่ายดายกว่าที่เคยทำมา เธอจึงเพิ่มแรงวิ่งให้มากขึ้นไปอีกเพราะรู้ว่าพลังงานอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว

ไอริสมองไปยังสองพี่น้องที่กำลังวิ่งไปรอบๆร่างของซอมบี้ระดับ 6 จนเกิดประกายไฟสีส้มอมแดงวิ่งเป็นเส้นสายไปรอบๆ ภายในใจเธอรู้สึกตะลึงไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าจะมีคนวิวัฒนาการได้เร็วกว่า นอกจากนั้นแล้วสองพี่น้องที่เธอมองดูยังใช้พลังงานเหมือนซอมบี้ มันได้ยกระดับการโจมตีให้รุนแรงขึ้นไปอีกจนตามเนื้อตัวซอมบี้เต็มไปด้วยรอยฉีกขาด เพียงแต่อีกฝ่ายกลับรักษาร่างกายตัวเองได้เรื่อยๆราวกับว่ามันเป็นอมตะจึงไม่รู้ว่าสองพี่น้องจะฆ่ามันได้ไหม ภายใต้รถไฟที่กำลังวิ่งด้วยความไว ซอมบี้ตัวใหญ่ที่ต่อสู้กับสองพี่น้องพยายามไล่ตามรถไฟไปเช่นเดียวกัน มันได้สร้างภาพอันน่าตื่นเต้นให้ทุกคนที่อยู่บนขบวนรถไฟเป็นอย่างมาก หากการต่อสู้ของสองพี่น้องพลาด ขบวนรถไฟทั้งตู้จะถูกคว่ำในทันที

“ พี่!  พลังหนูหมดแล้ว พละกำลังก็ลดลงเรื่อยๆ ทำไงดี ”

“ ถ้าเธอกินเนื้อมันไม่ได้ก็ไปหาตับซอมบี้มากิน ”

“หนูต้องกินมันจริงๆเหรอ งั้นหนูจะหามาเผื่อ ”

ร่างเล็กๆวิ่งหายออกไป ไม่นานร่างนั้นก็กลับมาพร้อมกับตับหลายขนาด โยฮันจึงรับตับจากอีกฝ่ายมากัดกินก่อนจะใช้หางของเขาไล่ฟันร่างของซอมบี้เพื่อสร้างแผลให้ได้มากที่สุด เขาอยากรู้เช่นกันว่าจะต้องทำเช่นไรถึงจะฆ่ามันได้ เขาไม่เชื่อว่ามันจะไม่ตายหากโจมตีต่อไปโดยไม่ให้หยุดพัก

“ พี่ หนูยืมหางมาย่างไฟหน่อย อย่างน้อยขอให้สุกสักด้านก็ยังดี ”

“ ยังจะมีอารมณ์ขันอีก กินๆเข้าไปได้แล้ว ”

“ หนูก็แค่ล้อเล่นเอง ” แอลลี่กัดตับเข้าไปคำโตๆ เธออยากต้มสุกหรือไม่ก็ย่างก่อนเพราะรู้สึกเหม็นและคาวกับกลิ่นตับ ทว่าเธอกลับต้องรีบกลืนมันลงท้องให้ได้มากที่สุดเพราะต้องต่อสู้อีกนาน หลังจากรู้สึกอิ่มเธอก็ยืนรอสักพัก อีกไม่นานตับที่กินเข้าไปจะค่อยๆถูกย่อยให้กลายเป็นพลังงาน ในระหว่างรอให้พละกำลังกลับมานั้น พี่ของเธอกลับฟาดฟันร่างของซอมบี้ถี่รัวมากกว่าเดิม โดยไม่ต้องพักเหมือนกับเธอ ยิ่งมองแอลลี่ก็ยิ่งอิจฉาเพราะพี่ของเธอราวกับรถยนต์ที่แค่เติมน้ำมันก็วิ่งได้ ต่างจากเธอที่ต้องรอให้เกิดกระบวนการย่อยก่อนถึงจะมีพลัง

“ พลังหนูกลับมาแล้ว! ”

เพียง 5 นาทีที่นั่งรอบนร่างของซอมบี้ยักษ์ แอลลี่ก็เริ่มออกวิ่งอีกครั้งโดยเป้าหมายของเธอคือการสร้างบาดแผลให้กับซอมบี้ตัวนี้เช่นเดียวกัน ในขณะที่เธอใช้มีดกรีดด้านข้างเริ่มตั้งแต่ใกล้กับส่วนหัวไกลออกไปจนถึงส่วนหาง แอลลี่ก็เริ่มสังเกตได้ถึงบางอย่าง เธอรู้สึกว่าร่างของมันจะหดเล็กลงจึงบอกเรื่องนี้กับพี่ชาย

“ พี่คะ ดูเหมือนว่าตัวมันจะเล็กลง จากเดิมตัวมันอ้วนๆ ตอนนี้ผอมลงมาก ความยาวของมันก็เหมือนกัน”

โยฮันกวาดตามองดูร่างของซอมบี้ เขาพึ่งสังเกตว่ามันตัวเล็กลงอย่างที่น้องสาวของเขาพูด ดูเหมือนว่าการรักษาร่างกายของมันจะนำกล้ามเนื้อออกมาเผาผลาญ หรือไม่อาจจะเผาผลาญเซลล์ภายในร่างของมันเพื่อรักษาร่างจนร่างขนาดตัวเล็กลงเหลือไม่ต่างจากตึก 9 ชั้น

“ งั้นก็โจมตีต่อไปจนกว่าร่างของมันจะเล็กลงกว่านี้ ”

โยฮันพูดด้วยใบหน้าดีใจ นอกจากร่างของมันจะเล็กลงแล้ว โอกาสที่เขาจะสร้างบาดแผลสาหัสให้มันก็มีสูงมากเพราะหางของเขายาว 3 เมตรเช่นเดิม ยิ่งขนาดตัวของซอมบี้เล็กลงหมายความว่าบาดแผลที่เขาสร้างก็มีขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อเทียบกับตัวของมัน หากเล็กกว่านี้เขาคิดว่าการจะฆ่าสังหารก็คงไม่ยากจึงบอกให้แอลลี่กินแล้วก็สร้างบาดแผลช่วยเหลือเขาจนกว่าจะไปถึงสะพานข้ามแม่น้ำ.