บันทึกวิถีเซียนกระบี่แสวงพ่าย

ในขณะเดียวกัน เหล่าศิษย์จากสำนักกระบี่หมื่นเซียนและหอกระบี่เมฆาม่วงต่างเหินเข้าไปในเมืองแล้ว

โครม โครม!!!

หลี่กวนฉีขมวดคิ้ว ตามคาดเลย!!

ประตูเมืองขนาดมหึมาทั้งสองบานกำลังค่อย ๆ ปิดลง

ศิษย์จากเกาะมังกรเขียวและสำนักเจ็ดสายเอ็นก็กำลังเข้ามาใกล้หลี่กวนฉีมากขึ้นทุกที

ศิษย์สำนักเจ็ดสายเอ็นทั้งสองยังไม่ทันเข้าใกล้ อาวุธลับนับสิบก็พุ่งเข้าใส่หลี่กวนฉีแล้ว

วี้ด วี้ด วี้ด!

เสียงแหวกอากาศดังหวีด กระบี่ในมือของหลี่กวนฉีกวัดแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง ทุก ๆ การฟันล้วนปัดอาวุธลับออกไปได้อย่างแม่นยำ

ระยะห่างสิบจั้งถูกย่นลงในพริบตา

เจ็ดบุคคลล้อมหลี่กวนฉีไว้ในทันที

หลี่กวนฉีที่อยู่ในขอบเขตก่อปราณขั้นสิบเอ็ดแล้วประมือกับทั้งเจ็ดคนอย่างดุเดือดโดยไร้การเพลี่ยงพล้ำ

ด้วยร่างกายแข็งแกร่งและวิชากระบี่อันคมกริบ ประเดี๋ยวหนึ่งก็ถึงกับหน่วงฝีเท้าพวกเขาไว้ได้

ขอบเขตก่อปราณขั้นสิบที่เป็นหัวหน้าคณะของเกาะมังกรเขียวหันเหลียวไปมอง พบว่าประตูใหญ่เหลือระยะห่างเพียงจั้งเศษเท่านั้น

เขารีบตะโกนเรียก "ถอย ถอย ถอย!! รีบไป!! ประตูกำลังจะปิดแล้ว!"

คนทั้งเจ็ดระเบิดพลังทันใด บีบให้หลี่กวนฉีถอยหลังไปหลายจั้ง อาวุธลับและระเบิดไฟถูกโยนออกมาแพรวพราย

เปลวไฟจากการระเบิดและอาวุธลับที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้หลี่กวนฉีต้องก้าวถอยอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเห็นประตูกำลังจะปิด หลี่กวนฉีที่กำลังวิ่งตามมาคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

"สำนักกระบี่หมื่นเซียนและหอกระบี่เมฆาม่วง! หากพวกเจ้ากล้าปิดประตู ก็รับผิดชอบผลที่ตามมากันเองนะ!!"

ปัง!!

หลังจากพวกศิษย์เกาะมังกรเขียวเข้าไปได้ ประตูใหญ่ก็ปิดลงสนั่น

หลี่กวนฉีกำมือแน่นและสบถเบาๆ

ผู้คนมากมายตามหลังเขามาติดๆ ขณะที่ฝูงสัตว์อสูรอันมืดฟ้ามัวดินยามนี้อยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงร้อยจั้ง

ทันใดนั้น เสียงของวิญญาณกระบี่ก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา

"ไปทางบูรพา! ที่ตำแหน่งหนึ่งร้อยห้าสิบจั้งมีหินยื่นออกมา ตรงนั้นน่าจะมีทางลับอยู่!"

หลี่กวนฉีไม่พูดพร่ำทำเพลง พาทุกคนวิ่งออกบูรพากันทันที!

เหล่าศิษย์สำนักกระบี่ต้าเซี่ยไร้ผู้ใดปริปากไถ่ถามในยามนี้

พวกเขาเชื่อว่าหลี่กวนฉีจะไม่พาพวกเขาไปสู่ทางตัน

เสิ่นฉีจากภูเขาเจิ้นเยว่ลังเลเพียงครู่เดียวก็วิ่งตามมาเช่นกัน

"ข้าหวังว่าจะเชื่อใจเจ้าได้นะ!"

หลี่กวนฉีตั้งหน้าตั้งตาวิ่งโดยไร้วาจา จิตสัมผัสของเขากวาดมองไปยังกำแพงสูงตระหง่าน

เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จากด้านซ้ายมือ ห่างจากพวกเขาเพียงสิบจั้งเท่านั้น!

"หาเจอแล้ว!!"

หลี่กวนฉีคว้าหีบกระบี่ที่สะพายอยู่บนหลังออกมาเหวี่ยงอย่างแรง กระแทกเข้ากับแง่งหินที่ยื่นออกมาดังปัง

กึก กึก!

ผนังหินเลื่อนขึ้น เผยให้เห็นช่องถ้ำขนาดราวสามฉื่อ ซึ่งคนต้องคลานเข้าไปเท่านั้น

หลี่กวนฉียกหีบกระบี่ขึ้นมาใช้แทนโล่ มือขวาถือกระบี่ ตวาดว่า "เข้าไปเร็ว!!"

เคอฉินและคนอื่น ๆ รีบคลานเข้าไปก่อน ขณะที่เยี่ยเฟิงยืนอยู่ข้างหลี่กวนฉีแล้วแผดเสียง "พวกเจ้ารีบไปเถอะ! ข้ากับเหลาหลี่จะอยู่รั้งท้ายเอง!"

พลังของเยี่ยเฟิงแข็งแกร่งเป็นอันดับสองในกลุ่ม ทุกคนจึงไม่ได้ทัดทานมากนัก เสิ่นฉีเองก็รั้งอยู่ด้วย

แต่ทว่า ยามศิษย์บาดเจ็บสองคนของภูเขาเจิ้นเยว่เพิ่งจะคลานเข้าไป ฝูงสัตว์อสูรก็มาถึงแล้ว!!

สัตว์อสูรสองตัวที่ดูคล้ายพยัคฆ์ร้ายกระโจนเข้าใส่คณะของหลี่กวนฉีทันที

หลี่กวนฉีหยั่งเท้ายันพื้น มือซ้ายควงหีบกระบี่ฟาดสัตว์อสูรตัวหนึ่งกระเด็นไป มือขวาออกกระบี่รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด!

กระบี่นี้ฟันท้องพยัคฆ์ร้ายขาดทะลุ เลือดสดกระเซ็น

เยี่ยเฟิงเคลื่อนไหวหลบนกอสูรขาวอย่างคล่องแคล่ว พลังวิญญาณธาตุทองอันคมกริบเคลือบกระบี่ยาว ฟันออกฉับพลัน!

เสิ่นฉีชูโล่เงินขนาดใหญ่ขึ้นกำบังด้านข้างคนทั้งสอง

"มาเลย!!!"

เสิ่นฉีตวาดก้อง โล่เงินพลันเคลือบด้วยพลังวิญญาณสีน้ำตาลดิน

แรดปฐพีตัวหนึ่งพุ่งชนโล่อย่างรุนแรง!

พลังอันดุดันทำให้แขนขวาของเสิ่นฉีแตกในพริบตา ตัวลอยขึ้นจากพื้นเกือบกระเด็นไป

หลี่กวนฉีหันกายสะพายหีบกระบี่ ไหล่กระแทกเสิ่นฉีเข้าไปในถ้ำ

ใช้มือเดียวปักโล่ลงกับพื้น ทันทีที่แรดปฐพีขวิดเข้ามา หลี่กวนฉีก็ยกโล่ขึ้นโดยพลัน

ถึงกับพลิกโยนสัตว์อสูรที่มีน้ำหนักหลายพันจินนั่นให้กระเด็นได้

"รีบไปเร็ว!!"

"เยี่ยเฟิง! เจ้าก็ไปด้วย!"

หลี่กวนฉีหนึ่งคนหนึ่งกระบี่ ถือโล่ยืนขวางอยู่หน้าปากถ้ำสามก้าว

เยี่ยเฟิงตะโกนโดยไม่เหลียวหลังกลับมาว่า "เจ้าก็เร็วหน่อยนะ!"

สิ้นคำ เขาก็รีบปีนเข้าไปในปากถ้ำอย่างรวดเร็ว

ซากศพของสัตว์อสูรหลายตัวด้านหน้ากีดขวางสัตว์อสูรตนอื่นๆ ไว้ ไม่ให้เข้ามาได้มากกว่านี้

หลี่กวนฉีใช้มือซ้ายยันโล่ไว้ ขณะก้าวถอยหลังมุดเข้าไปในทางลับ

ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา เขาเก็บโล่เข้าไปในถุงเก็บของ จากนั้นก็ตบแรงๆ ใส่หินข้างตัว

ปัง!

หน้าผาพังทลายลงมา ขวางกั้นสัตว์อสูรทั้งหมดไว้ด้านนอกอย่างสิ้นเชิง

หลี่กวนฉีนอนหอบฮั่กอยู่ในทางลับ หยิบหินวิญญาณสองก้อนขึ้นกำไว้ในมือ

การสู้พลางหนีพลางเป็นเวลายาวนานเช่นนี้ทำให้ปราณต้นกำเนิดในตันเถียนถูกใช้ไปเฉียดแปดส่วน!

โชคยังดีที่วิชายุทธ์ของเขาได้รับการปรับปรุงโดยวิญญาณกระบี่ ทำให้ดูดซับพลังจากหินวิญญาณได้ดีจนน่าตกใจ

เพียงเวลาสั้นๆ ไม่กี่อึดใจก็ฟื้นฟูพลังได้หนึ่งส่วนแล้ว

ทว่าหลี่กวนฉีกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

เพราะจนบัดนี้ เขาก็ยังไม่ได้ยินเสียงของผู้ใดเลย

ในทางลับอันมืดมิดนี้ ยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นนิ้วทั้งห้า

"เยี่ยเฟิง? หลินตง!!"

เขาร้องเรียกติดต่อกันสองครั้ง แต่ก็ไม่มีผู้ใดตอบ

หัวใจของหลี่กวนฉีจมดิ่ง จากนั้นเขาก็รีบดูดซับหินวิญญาณในมือให้หมดอย่างรวดเร็ว แล้วจึงล้วงหินวิญญาณออกมาอีกครั้ง กอดไว้กับอกเพื่อดูดซับต่อ

คลานไปได้หลายสิบจั้ง ในที่สุดก็เห็นแสงสว่างรำไรปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ทว่าเมื่อเขาเดินออกมา กลับพบว่าตนเองอยู่ในห้องโถงใหญ่อันว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของผู้คนอื่นใด

"วิญญาณกระบี่ นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

เสียงอันไม่พอใจของวิญญาณกระบี่ดังขึ้นอีกครั้ง

"เรื่องธรรมดาจะตาย ที่ทางออกมีค่ายกลเคลื่อนย้ายแบบสุ่มอยู่ไง"

"ทางลับของสำนักต่างๆ มักจะมีแบบนี้แหละ เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดซุ่มโจมตีจากภายใน"

หลี่กวนฉีพยักหน้าเบาๆ รู้สึกโล่งอกไปบ้าง หากมาเจอศิษย์สี่สำนักขวางทางไว้ในยามนี้ ก็คงหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้

ตอนนี้เขายังไม่ได้ฟื้นฟูพลังเต็มที่ ระวังไว้ก่อนจะดีกว่า

"ตามคาด ธรรมชาติของมนุษย์ล้วนเห็นแก่ตัว!"

"เกาะมังกรเขียว สำนักกระบี่หมื่นเซียน..."

"วิญญาณกระบี่ ข้ารู้สึกว่าคอขวดของขั้นที่สิบสองเริ่มคลายตัวลงบ้างแล้วละ"

ทั้งนี้ วิญญาณกระบี่มิได้ปรากฏตัวเพื่อชื่นชมเขาแต่อย่างใด

หลี่กวนฉีลูบจมูกอย่างอึดอัดใจเล็กน้อย แล้วสุ่มเดินไปสักทิศหนึ่ง

ทั้งสำนักแทบจะสร้างขึ้นจากหินทั้งหมด แต่ทว่าที่นี่กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความเสื่อมโทรมอย่างที่สุด

บรรยากาศเช่นนี้มิใช่ร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่ดูคล้ายว่าทั้งสำนักถูกทำลายพินาศยับ

ทว่าไม่นาน หลี่กวนฉีก็พบเห็นห้องลับหลายห้องที่มีประตูหินผนึกปิด

เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะผลักประตูหินบานหนึ่งให้เปิดออกได้

ฟู่!

สายลมเย็นพัดผ่าน อาวุธนานาชนิดที่วางอยู่เต็มห้องกลับกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา

หลี่กวนฉีเผยสีหน้าผิดหวัง เขานึกว่าจะหาวัตถุวิเศษหรืออะไรทำนองนี้ได้สักหน่อย

เมื่อเปิดประตูหินบานถัดไป กลับพบว่าด้านในว่างเปล่า มีเพียงปลอกคอที่แตกหักไม่กี่อัน

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าที่นี่เคยเป็นสำนักอวี้โซ่วมาก่อน

มิฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีปลอกคอฝึกสัตว์มากมายเช่นนี้ แต่เมื่อเปิดประตูหินบานสุดท้าย หลี่กวนฉีก็ลิงโลดยิ่ง!

บนชั้นวางมีขวดหยกเรียงรายเป็นระเบียบอย่างชัดเจน ด้านในสุดยังมีกล่องหยกที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์อีกสองใบ

ขณะเดียวกันนั้น ศิษย์ภูเขาเจิ้นเยว่และเหล่าศิษย์สำนักกระบี่ต้าเซี่ยกลับตกอยู่ในการไล่ล่า