รถยนต์คันขาวขับเคลื่อนออกมาแถวชานเมือง จนมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่นี่ดูร่มรื่น สงบ บรรยากาศดีมากๆ ตอนบ่ายๆแบบนี้ยังไม่ร้อนเลย ถ้าตอนกลางคืนอากาศคงเย็นแน่ๆ
"ยืนรอตรงนี้แปปนึงนะเธอ"
-_- ฉันได้แต่ทำหน้าเบื่อโลก ไม่อยากพูดไม่อยากอะไรเลย นายนั่นหายไปสักแปป เดินกลับมาพร้อมน้ำ ขนม ลูกชิ้นปิ้ง เต็ม2มือ
"นายซื้อมาทำไม ฉันอกหักกินไม่ลงหรอก"
"ฉันก็ไม่ได้บอกว่าซื้อมาให้เธอกินซะหน่อย"
~เพล้งงงงงง~ เสียงหน้าฉันเอง แตกละเอียดยิบ ไอ้บ้าเอ้ย เราก็นึกว่าซื้อมาให้เรากินด้วย ฮึ่ยย
=..=
"ฮ่าๆๆ ไม่ต่องทำหน้าแบบนั้นฉันก็ซื้อมาเผื่อเธอแหละ ป่ะๆ ไปนั่งตรงนู้นกัน" เขาพาฉันมานั่งใต้ต้นใหญ่ หันหน้าไปทางสระน้ำพุ บรรยากาศดีมากๆ
"นายรู้มั้ยเขาเป็รักแรกของฉันเลยนะ ฉันยังจำตอนที่เขาจีบฉันได้เป็อย่างดี มันน่ารักมากๆเลยแหละ" ฉันพูดขึ้นในขณะที่สายตายังคงมองไปที่สระน้ำ
"..."
"เรา2คนวางแผนถึงขั้นแต่งงานกันเลยนะ เราไม่เคยทะเลาะกัน เขาดูแลฉันดีมาตลอด"
"..."
"วันนี้ตอนเย็นเขาจะพาฉันไปที่บ้านเขา ไปทานข้าวกับครอบครัวเขา แต่ตอนกลางวัน เขามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น" ฉันพูดไปกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลไป
"..."นายนั่นยื่นมือมาจับมือฉัน พร้อมบีบมือเบาๆ เหมือนกำลังให้กำลังใจฉันอยู่
"ฉันดูโง่มากเลยใช่มั้ย" น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ ตอนนี้ไหลออกมาไม่ขาดสาย
"เธอไม่โง่หรอกนะ เธอควรจะดีใจสิ่ที่หลุดพ้นจากคนแบบนั้น ร้องไห้ให้พอ เสียใจไปให้เต็มที่ แล้วเธอต้องดึงตัวเองให้กลับมาเป็คนเดิมให้ไวที่สุด"
ฉันโผเข้ากอดเขา ปล่อยน้ำตาเต็มที่ ร้องไห้โฮ ระบายทุกความรู้สึกที่อดกลั้นไว้ออก
"ฮึก ฮึก ฮือออ ฉันเจ็บจังเลยนาย ทำไมความรักมันเจ็บแบบนี้"
"ไม่เป็ไรนะ เดี๋ยวเธอก็หายเจ็บ ความเ็ปมันจะอยู่กับเราไม่นานหรอก" เขากอดฉันตอบ พร้อมลูบหัวฉันไปด้วย
"ฮือออ ฮือออ" ฉันร้องไห้แทบจะขาดใจ เหมือนมีอะไรมาบีบใจฉัน
จนเวลาล่วงเลยมาเกือบชั่วโมง
"นายมีทิชชู่ป่ะ"
"ไม่มี"
"ผ้าเช็ดหน้าล่ะ มีป่ะ"
"ฉันไม่เคยพก"
"งั้นขอยืมชายเสื้อนะ" เขายังไม่ทันได้ตอบอะไร ฉันก็ก้มหน้าลงไปที่เสื้อราคาแพงของเขา
~ฟืดดด ฟืดดด~ ฉันเช็ดน้ำมูก โดยไม่สนใจว่าเขาจะรังเกียจไหม ฮ่าๆ
"เฮ้ย เธอจะเอาเสื้อฉันไปเช็ดขี้มูกแบบนี้ไม่ได้นะ" นายนั่นทำหน้ารังเกียจแบบสุดๆ
"เอาน่า เช็ดไปแล้ว"
"เออยอมให้ เห็นเสียใจอยู่หรอกนะ"
"นาย ฉันขอกินลูกชิ้นหน่อยสิ่ หิวอ่ะ" วันนี้ฉันยังไม่ได้กินไรเลย เพราะมัวแต่ไปตามผู้ชายเฮงซวยนั่น
"ฉันชื่อไกด์ เธอชื่อโบว์ใช่มั้ย เรียนที่ไหน ปีไรละ" ไกด์แนะนำตัวเอง จริงสิ่ เราคุยกันแบบไม่รู้จักมาเป็วันๆ
"ใช่ฉันชื่อโบว์ ปี3 คณะบริหาร มหาวิทยาลัยK"
"จริงดิ่ ทำไมฉันไม่เคยเจอเธอ ฉันก็ปี3 มหาลัยเดียวกัน คณะวิศวะ"
"นั่นสิ่ เราไม่เคยเจอกันเลย" ก็จริงอย่างที่ไกด์พูด หรือเป็เพราะฉันไม่ค่อยสนใจอะไร หล่อๆแบบเขาน่าจะฮอตพอสมควร
"เรียนมหาลัยเดียวกันก็ดี เธอจะได้รับส่งฉันสะดวกๆ"
"หื้ออ รับส่งนาย?" ฉันพูดพร้อมเลิกคิ้วเป็เชิงถาม
"นี่เธอลืมหรอ ว่าเธอทำให้รถฉันต้องเข้าศูนย์เนี่ย" เออวุ้ย ลืมไปเลย ฮ่าๆ
"แฮร่ๆ รับทราบค่ะเ้านาย" ฉันตอบพร้อมยิ้มกว้างให้
"ติ๊งต๊องแล้ว ยัยบ๊อง"
"โบว์ย่ะ ไม่ใช่บ๊อง"
"เธอเป็คนกรุงเทพเลยป่ะ"
"ป่าวหรอก เด็กต่างจังหวัด ฉันอยากมาเรียนที่นี่ ได้ออกมาใช้ชีวิตคนเดียว เจอโลกที่กว้างขึ้น"
"คิดเหมือนกันเลยนะ ฉันบ้านอยู่กรุงเทพนี่แหละ แต่ออกมาอยู่คอนโดคนเดียว อยากเจอกับโลกที่กว้างขึ้นเหมือนกัน"
"แต่พอได้ออกมาแล้วฉันคิดว่า ได้อยู่กับครอบครัวเป็อะไรที่ดีที่สุดแล้ว"
"อยู่กับครอบครัว อบอุ่นใช่มั้ยล่ะ ฉันก็กลับบ้านบ่อยๆ หัวเราะ มีความสุขทุกครั้ง อยู่คอนโดคนเดียว หัวเราะคนเดียวกลัวจะบ้าก่อน"
"ฮ่าๆๆๆๆ นายนี่ตลกชะมัด"
"=..= เธอเป็ผู้หญิงที่หัวเราะน่าเกลียดมาก"
"แหมนายก็ พูดงี้ฉันเขินนะ ฮ่าๆ"
เราก็นั่งคุยเล่นกันมาสักพัก มีไกด์อยู่ข้างๆ ได้มานั่งในสถานที่ร่มรื่น ทำให้ฉันสบายใจขึ้นเยอะ ฉันจะพยายามลบเื่ราวของบอยออกจากชีวิต ฉันจะเข้มแข็งให้มากที่สุด 'เราไม่ได้เสียคนรักไป เราแค่เสียคนที่ไม่ได้รักเราไป' เราควรจะดีใจใช่มั้ยคะทุกคน :)
**********END EP3**********
SPOIL
"เหยดดด พกเมียมาด้วยหรอวะ"
"นี่มันยัยตัวยุ่ง"
****************************
169K
