วิถีเซียนแสวงมรรคา

บทที่ 36 การโต้เถียง

เมื่อคำพูดของจินซิงหวังจบลง ยายซุนก็ตกอยู่ในความเงียบ

จินซิงหวังที่รอจนเริ่มกระวนกระวายเริ่มมองไปทางปู่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามบ่อยครั้ง แม้แต่การนวดไหล่ก็เร่งมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว จังหวะนั้นจินว่านก็พูดเสริมขึ้นว่า 

"แม่ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นซิงหวังอยากเรียนหนังสือจริงจัง ท่านช่วยเหลนหน่อยเถอะ ท่านอาจารย์กู้เก่งขนาดนั้น ถ้าซิงหวังเรียนสำเร็จ ตระกูลจินเราจะได้มีหน้ามีตาขึ้นมาบ้าง!"

ยายซุนมองจินว่านแวบหนึ่ง ก่อนจะกดมือเหลนชายบนไหล่แล้วดึงเขามายืนข้าง ๆ ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ซิงหวัง บอกย่ามาตรง ๆ ที่อยากเป็นศิษย์ท่านอาจารย์กู้ เป็นเพราะเห็นเขาหน้าตาไม่แก่เลย แถมลือกันว่าเป็นเซียนใช่ไหม?"

"เอ่อ..." จินซิงหวังทำท่าจะปฏิเสธ แต่ยายซุนชิงพูดต่อ "พอเถอะ ข้ารู้ความคิดเจ้าแล้ว จินว่าน นี่ต้องเป็นความคิดเจ้าแน่ ๆ"

จินว่านยิ้มเก้อ ๆ "แม่ ไม่มีอะไรปิดบังท่านได้เลย แต่ข้าทำเพื่อครอบครัวนะ นี่เป็นโอกาสดีที่จะทำให้พวกเรามั่งมีขึ้นมา!"

"คิดจะทะยานสูงงั้นรึ?" ยายซุนเอ่ยเสียงหนัก "คนที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงตามทางของตนย่อมได้รับพร แต่เจ้ากลับคิดแต่จะหาช่องทางลัด เจ้าเอาเปรียบคนอื่นมาครึ่งชีวิตแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือ? ยังจะเอาซิงหวังมาพัวพันด้วยอีกคน?"

พรืด!

จินว่านดึงจุกเหล้าเฟินจิวข้างกายออก รินเต็มชามแล้วดื่มรวดเดียวหมด เขาเช็ดปากพลางพูดอย่างหงุดหงิด 

"แม่บอกให้เดินบนเส้นทางตัวเองมาตลอด แต่แม่ทำซุปแกะมาทั้งชีวิต แล้วมีชื่อเสียงอะไรบ้างล่ะ? จนป่านนี้ยังเก็บเงินเปิดร้านจริงจังไม่ได้เลยสักร้าน!"

ยายซุนตอบเรียบ ๆ "ชีวิตข้า ทำซุปแกะให้อร่อยจนคนกินต่างก็ชม นั่นคือความภูมิใจของข้า เรื่องนี้เจ้าอาจไม่เข้าใจ และคนอื่นก็คงยากที่จะเข้าใจเหมือนกัน ส่วนเรื่องเงินที่เจ้าพูดถึง อย่างน้อยบ้านหลังนี้รวมถึงตัวเจ้า ก็โตมาได้เพราะเงินที่ข้าขายซุปแกะหามาเลี้ยงไม่ใช่หรือ?"

จินว่านเทเหล้าอีกจอก เขาเริ่มรู้สึกว่าคุยกับแม่ไม่รู้เรื่อง จึงไม่อยากพูดอะไรต่อ

"ย่าทวด!" จินซิงหวังขึ้นเสียงพูดอย่างจริงจัง "ซิงหวังไม่เคยขอให้ท่านช่วยอะไรเลย ขอแค่ครั้งนี้เถอะ... ท่านรู้ไหม หูชือเอ๋อร์คนนั้นเข้าออกบ้านท่านอาจารย์กู้ได้ตามใจชอบเลยนะ ไอ้เด็กปัญญาอ่อนที่พูดไม่รู้เรื่องคนนั้น มันมีดีอะไรอาจารย์ถึงได้ชอบ? ต้องเป็นเพราะปู่มันออกหน้าให้แน่ ๆ" 

"ย่าทวด ท่านรู้ไหมว่าเมื่อเช้าหูชือเอ๋อร์มันรังแกข้าด้วย ข้าไม่อยากแพ้มัน ท่านต้องช่วยข้านะ!"

ยายซุนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "พวกเจ้าไปหาท่านอาจารย์กู้มาแล้วรึ? ดูท่าทางคงจะโดนปฏิเสธมาล่ะสิ?"

จินซิงหวังรู้ตัวว่าหลุดปาก เลยเล่าเรื่องทั้งหมดที่ไปหาในตอนเช้าให้ฟัง 

"ย่าทวด ลองคิดดูสิ แค่ขยับปากพูดก็ได้เงินตั้งร้อยตำลึง ใครบ้างจะไม่อยากเรียน? ถ้าข้าเรียนวิชานี้ได้ บางทีอาจจะพาพวกเราอายุยืน กลายเป็นเซียนอมตะมีความสุขไปเลยก็ได้นะ!"

จินซิงหวังพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นเกินจริง ยายซุนลูบหัวเหลนแล้วบอกอย่างจริงจัง 

"ซิงหวังเอ๋ย ไม่ต้องบอกว่าย่าทวดไม่มีหน้าไปขอเขาขนาดนั้นหรอก ถึงข้าจะมี ข้าก็จะไม่ขอให้"

"ทำไมล่ะ!" จินซิงหวังหน้าถอดสีทันที

ยายซุนตอบ "บางอย่างเราบังคับไม่ได้ ตอนเช้าพวกเจ้าพลาดไปแล้ว แสดงว่าเจ้ากับท่านอาจารย์กู้ไม่มีวาสนาต่อกัน... ของที่ได้มาเพราะการบังคับย่อมไม่ดี เจ้าเข้าใจไหม?"

จินซิงหวังอารมณ์ระเบิดทันที ตวาดเสียงดัง "ข้าไม่เข้าใจ! ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านเป็นย่าทวดข้าหรือเปล่า แค่เรื่องแค่นี้ท่านยังอ้างเหตุผลขัดขวาง ท่านน่ะสู้ปู่ของหูชือเอ๋อร์ไม่ได้เลยสักนิด!"

จินซิงหวังหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาถอยหลังไปสองสามก้าว ชี้ไปที่เตาย่างแป้งข้าง ๆ แล้วตวาดต่อ "ความจำก็ไม่ดี ข้าบอกแล้วว่าอย่าไปตั้งร้านข้างนอก แต่เจ้าก็ยังดื้อจะวิ่งออกไปให้ได้ ไม่รู้ว่าขายซุปแกะพวกนั้นแล้วจะได้เงินสักกี่บาทกันเชียว!"

เพล้ง!

เตาย่างแป้งถูกเหวี่ยงลงพื้นแตกกระจาย เตาย่างที่อยู่กับยายซุนมาทั้งชีวิต ไม่ได้พังเพราะไฟเผา แต่กลับมาพังเพราะมือของคนในครอบครัว

"ซิงหวัง! เจ้ามันบ้าไปแล้ว!" จินว่านตบโต๊ะดังปัง พับแขนเสื้อเดินตรงไปหาหลานชาย "วันนี้ข้าต้องสั่งสอนเจ้าให้เข็ด!"

จินซิงหวังที่ตอนแรกอึ้งเพราะทำผิด พอเห็นท่าไม่ดีบวกกับเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าของย่าทวด เขาก็วิ่งหนีออกจากบ้านไปทันที เพราะความกลัวและไม่อยากเห็นสายตาผิดหวังของย่าทวด

"ไอ้เด็กนี่ อย่าหนีนะ!" จินว่านรีบวิ่งตามออกไป บ้านที่เคยครื้นเครงกลับเงียบเหงา เหลือเพียงเศษจานแตกกับหญิงชราที่นั่งเหม่อลอยอยู่ลำพัง

...

จินซิงหวังถูกจินว่านลากกลับมาบ้านในสภาพกะเผลก ๆ เพราะระหว่างหนีเขาวิ่งสะดุดล้มเอง "กลับไปขอโทษย่าทวดดี ๆ เข้าใจไหม?" น้ำเสียงจินว่านเด็ดขาดกว่าปกติ จินซิงหวังพยักหน้าตอบเบา ๆ "รู้แล้ว"

พอปู่หลานกลับมาถึง บ้านก็มืดสนิท ยายซุนคงเข้านอนไปแล้ว อาหารบนโต๊ะรวมถึงเศษเตาที่แตกถูกกวาดทำความสะอาดไปหมดแล้ว จินว่านเดินไปเคาะประตูห้องแม่ "แม่ แม่หลับหรือยัง?"

พอไม่มีเสียงตอบ จินว่านจึงผลักประตูเข้าไป ภายในห้องมืดมีเพียงแสงจันทร์สลัวลอดเข้ามา เขาเห็นร่างแม่ฟุบอยู่บนโต๊ะ ตรงหน้ามีเตาย่างแป้งที่ถูกซ่อมแซมด้วยดินเหลืองวางอยู่

"แม่ แม่" จินว่านเขย่าไหล่แม่เบา ๆ "ไปนอนบนเตียงเถอะ นอนบนโต๊ะมันแข็งนะ"

ยายซุนลืมตาขึ้นมานั่งตัวตรง ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความว่างเปล่า "เจ้าเป็นใครกัน?"

"แม่! อย่าล้อเล่นสิ ข้าเป็นลูกแม่ไง" จินว่านหัวเราะกลบเกลื่อน

ยายซุนขมวดคิ้ว "ลูกข้าเหรอ? ทำไมข้าจำไม่ได้เลยสักนิด? แล้วที่นี่ที่ไหน?"

จินว่านใจหายวาบ "นี่บ้านเราไง แม่ลืมแม้แต่เรื่องนี้เลยเหรอ? ซิงหวัง ซิงหวัง! นี่เหลนแม่ไง แม่จำได้ไหม?"

จินซิงหวังพูดอย่างละอาย "ย่าทวด ข้าผิดไปแล้ว"

ยายซุนจ้องมองจินซิงหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า "จำไม่ได้เลย..."