ล่าผ่าแดนทมิฬ

เชนลืมตาขึ้นมองไปยังภาพเบื้องหน้า เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้คือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่เขียวขจีสุดลูกหูลูกตา สายลมพัดมากระทบกับยอดหญ้าทำให้ต้นหญ้าเหล่านั้นลู่ไปแล้วแต่ลมจะพัดมาจากหนใด บนฟ้าเมฆสีขาวสะอาดตาลอยช้าๆ อยู่ประปรายคอยบดบังดวงอาทิตย์ทำให้เกิดร่มเงาแก่พื้นดินเบื้องล่าง สายลมอุ่นๆ จากฤดูร้อนพัดมากระทบตัวทำให้รู้สึกสบายตัวผ่อนคลายเป็นที่สุดเชนนั่งอยู่บนพื้นหญ้าเขียวขจีงงงันกับภาพเบื้องหน้าเล็กน้อย แล้วเขาก็นึกออกว่านี่คือวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ตัวเขากับครอบครัวได้ออกมาปิกนิกกันซึ่งไม่ได้ทำกันมานานพอสมควร"พี่คะ? นั่งเหม่ออะไรอยู่น่ะ" เชนที่กำลังนั่งคิดทบทวนเรื่องราวถูกเสียงหวานใสน่ารักขัดขึ้น เขาหันมองไปตามเสียงนั้นได้เห็นเจ้าของเสียงเป็นเด็กสาวอายุราวสิบห้าปีผมดำยาวมาถึงแผ่นหลัง ผิวขาวใสอมชมพูน่ารักราวกับตุ๊กตามีชีวิต กำลังกะพริบตาปริบๆ จ้องมองมายังเขา นี่คือน้องสาวบุญธรรมของเขา...มิ้นท์"สงสัยพี่เผลอหลับไป ตื่นมาก็เลยเบลอๆ นิดหน่อย" เชนยกมือขึ้นนวดขมับพร้อมกับพูดขึ้น"โธ่~ พี่นี่ล่ะก็ นี่พวกเรามาเที่ยวหลังจากไม่ได้มาด้วยกันตั้งนานนะ แต่พี่ดันมาหลับเหรอเนี่ย" มิ้นท์ยกมือกอดอกมองเขาอย่างเอาเรื่อง แต่ถ้าใครมาเห็นภาพนี้คงคิดว่ามันน่ารักมากกว่าจะน่ากลัว"คร้าบๆ ข้าน้อยผิดไปแล้ว" เชนลุกขึ้นพร้อมยกมือยอมแพ้ไม่เถียงกับน้องสาวเบื้องหน้าอีก เขาหันหน้ามองไปรอบๆ "พ่อกับแม่ล่ะ""อยู่ตรงนู้นไง ตอนพี่กำลังหลับสบาย พ่อกับแม่ไปเตรียมอาหารแล้ว" มิ้นท์ชี้ไปยังทางหนึ่งพร้อมพูดขึ้น แต่ก็ยังไม่หยุดแซะเชนที่ดันเผลอหลับไป"แซะใหญ่เลยนะเรา พรุ่งนี้ที่พี่สัญญาว่าจะไปซื้อของเป็นเพื่อน พี่ติดธุระดีไหมนะ" เชนโดนแซะก็เลยนึกสนุกแกล้งยัยตัวแสบคืนบ้าง ซึ่งพรุ่งนี้เขาสัญญาไว้ว่าจะไปซื้อของเป็นเพื่อน...เอาจริงๆ ก็ไปเป็นแผนกยกของนั่นแหละ"พะ..พี่สัญญากับหนูแล้วนะ กลับคำแบบนี้ได้ไงอ่ะ" มิ้นท์ได้ยินเชนพูดก็หันขวับมาราวกับหุ่นยนต์ ตาน้อยๆ แดงขึ้นเล็กน้อย จนเชนใจหายวาบ"เห้ย! พี่ล้อเล่นๆ " เชนตกใจจนโบกมือเป็นพัลวัน พุ่งเข้าไปลูบหัวปลอบร่างเล็กที่สูงเพียงอกของเขาที่กำลังก้มหน้าลงกับพื้นตัวสั่นน้อยๆ "โอ๋ๆ ""หึหึ" ร่างเล็กที่ตอนแรกก้มหน้าลงเหมือนจะร้องไห้จนเชนต้องเข้ามาปลอบ อยู่ๆ กลับเงยหน้ามองเขาพร้อมยิ้มตาหยีแลบลิ้นใส่ "หลงกลหนูล่ะ! ""ยัยตัวแสบ! " เชนเห็นเช่นนั้นก็คิ้วกระตุก เปลี่ยนจากลูบหัวเป็นใช้สันมือสับลงไปบนหัวเล็กๆ นั้นจนได้ยินเสียงตุบเบาๆ"โอ๊ย! หนูเจ็บนะ" มิ้นท์ยกมือกุมหัวป๋อยๆ ค้อนตามองประท้วงไปยังเชน"ก็ตีให้เจ็บน่ะสิ" เชนพูดพร้อมยกยิ้มอย่างเอ็นดูในท่าทางน่ารักนั้นของยัยตัวแสบเบื้องหน้า"แต่พี่ต้องสัญญากับหนูนะ" มิ้นท์ที่กำลังใช้สองมือน้อยๆ กุมหัวมองไปยังเชน"ได้ๆ พรุ่งนี้เราจะซื้ออะไรพี่จะแบกของให้หมดเลย" เชนยิ้มพร้อมเอ่ยตอบ"ไม่ใช่เรื่องนั้น" มิ้นท์มองมายังเชนอย่างจริงจังในครั้งนี้"หืม? " เชนก้มมองน้องสาวของเขาอย่างงุนงง"พี่ต้องสัญญากับหนูว่าจะไม่เป็น..นักล่า" มิ้นท์มองเชนอย่างจริงจังในครั้งนี้ ไม่ได้มีท่าทางล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย"เรื่องนี้..เองเหรอ" เชนพูดขึ้นแล้วมองไปยังน้องสาวของเขา ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์Over Raidที่เมืองคลื่นไหวจนมีคนตายไปไม่น้อย มิ้นท์ก็บอกกับเชนว่าไม่อยากให้เขาเป็นนักล่า"หนูรู้..ว่านักล่าเป็นความฝันของพี่ แต่.." มิ้นท์ในท่ากุมหัวก้มหน้าลงพูดเสียงเบา"พี่สัญญา" เชนพูดขัดมิ้นท์โดยไม่รอให้มิ้นท์พูดอีก"จริงนะ! " มิ้นท์เปลี่ยนจากท่าทางก้มหน้าหงอยๆ เป็นเงยหน้ายิ้มจนแก้มแทบจะปริแตก ดูน่ารักน่าถนุถนอมเป็นที่สุด เห็นแบบนี้จะให้เขาขัดใจยัยตัวแสบนี้ได้ยังไง"จริงๆ " เชนเห็นท่าทางของมิ้นท์ก็ยกยิ้มขึ้นมิ้นท์ที่กำลังยิ้มยื่นมือออกมาพร้อมกับยืนนิ้วก้อยมาทางเชน "สัญญา? "เชนเห็นนิ้วก้อยเล็กๆ ที่ยื่นออกมาก็หัวเราะขำ แต่เขาก็ยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วเล็กนั้น"สัญญา" เขายิ้มพร้อมเอ่ย....."เฮือก!! " เชนสะดุ้งตื่นทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อราวกับเพิ่งจะอาบน้ำ เขามองไปเห็นเพดานที่ไม่คุ้นตา ก็มองไปรอบๆ อย่างมึนงง ในตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงใหญ่โตหลังหนึ่ง ห้องนี้กว้างมากใหญ่กว่าห้องของเชนเกือบห้าเท่า ทั้งห้องถูกตบแต่งไปด้วยภาพวาดและแจกัน บนเพดานมีแชนเดอเรียห้อยลงมาให้แสงสว่างกับห้อง โดยรวมแล้วห้องนี้หรูหราอย่างที่สุด"แฮ่กๆๆ " เชนมองไปรอบๆ ห้องพร้อมหอบหายใจ ห้องนี้มีเครื่องปรับอากาศทำให้อากาศเย็นสบายแต่อากาศที่เย็นสบายในตอนนี้ไม่อาจช่วยเชนให้หลุดจากอารมณ์ที่ร้อนรุ่มอัดแน่นในอกของเขาได้เลย"เมื่อกี้เรา..ฝันงั้นเหรอ" เชนพูดขึ้นเบาๆ เหมือนรำพึงกับตนเอง เหตุการณ์ที่เห็นในฝันนั้นเกิดขึ้นก่อนที่ครอบครัวของเขาจะเกิดอุบัติเหตุประมาณหนึ่งเดือน เป็นช่วงที่พวกเขาไปพักผ่อนกันในสุดสัปดาห์เชนหลับตาลงพยายามสงบอารมณ์ที่กำลังอัดแน่นพลุ่งพล่านในอกจากภาพฝันที่ได้เห็น สักพักเขาก็ลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ"ที่นี่ที่ไหน? จำได้ว่าเราสู้กับหมินแล้วพอจะพุ่งไปช่วยริว-ยมทูตทมิฬ-ดันปลดออกจนเราหมดสติ.." เชนพยายามคิดลำดับเรื่องราว ในตอนนั้นเองก็มีเสียงประตูเปิดดังขึ้นจนเชนหันไปมองในท่านอนอยู่ จนเห็นหญิงสาวที่แต่งตัวเหมือนแม่บ้านที่เขาเคยเห็นในทีวีกำลังเข็นรถเข็นเข้ามายังห้อง"อ้ะ! " หญิงสาวที่คาดว่าน่าจะเป็นแม่บ้านร้องอุทานเมื่อสบตากับเชน "ตื่นแล้วเหรอคะ รอสักครู่นะคะ! " แม่บ้านสาวพูดขึ้นพร้อมกับทิ้งรถเข็นเดินเร็วๆ มาแถวๆ หัวเตียงของเชนแล้วกดปุ่มอะไรสักอย่าง เมื่อกดเสร็จก็ก้มลงมองเชน "รู้สึกเป็นไงบ้างคะ จะเอาน้ำหน่อยไหม""น้ำหน่อยก็ดีครับ" เชนได้ยินก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันใด "ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนครับ""ที่นี่..." แม่บ้านสาวส่งน้ำมาพร้อมกำลังจะเอ่ยปาก แต่..ปัง!!"พี่เชน!! ""ว้าย!! " แม่บ้านสาวที่กำลังจะยกน้ำมาให้เชน กำลังจะพูดขึ้นแต่ก็ถูกเสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงโหวกเหวกหนึ่งขัดขึ้นเสียก่อน อารามตกใจจากเสียงเปิดประตูกับเสียงตะโกนนั้นทำให้แม่บ้านสาวทำแก้วน้ำในมือหลุดมือพุ่งไปข้างหน้า และข้างหน้าที่ว่า...ก็คือเชนซ่าาเชนในท่านอนโดนน้ำแก้วนั้นที่เขาควรจะได้ดื่มสาดใส่เต็มหน้าจนตอนนี้ปวดชุ่ม ไม่ได้เปียกเพราะเหงื่ออีกแล้ว"..." ทุกชีวิตในห้องนั้นเกิดความเงียบโดยไม่ได้นัดหมาย...
------------ error loaded

มิ้นท์
Credit : pinterest

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34 ภาพฝันในวันนั้น...

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

ล่าผ่าแดนทมิฬ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34 ภาพฝันในวันนั้น...

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้