แว่นตา​วิเศษ​

"อื๊อออ ... อืออออ ... ซี้ดดสสสส ... หนุ่มจ๋า ... เสียว ... ซี้ดดสสส ... โอยยย ... อืออออออ"

        โบกี้ส่งเสียงครางลั่นห้อง ส่วนผมตอนนี้กำลังขย่มสุดกำลังจนโซฟาเด้งยวบ ร่างของโบกี้กลายเป็นที่รอบรับอารมณ์หื่นจนกระดอนกระเด็นไปมา พอผมเร่งเครื่องได้สักพักโบกี้ก็ตัวกระตุกเกร็ง ร่องสาวตอดใส่ผมหนุบหนับขมิบใส่หนักหน่วง เธอดิ้นพราดจิกเล็บใส่ผมแล้วส่งเสียงกรีดร้อง

        ผมโดนเธอตอดขนาดนี้ก็ทนไม่ไหว ต้องโหมกระแทกปิดท้ายหนัก ๆ สุดแรงอีกสี่ห้าครั้ง ก่อนจะฉีดน้ำร้อนฉ่าทะลักเข้าไปในร่องสาวของโบกี้อย่างแรง

        "เรารักหนุ่มที่สุดเลย"

        "เราก็รักโบกี้นะ"

        พอเริ่มหายเกร็งโบกี้ก็ส่งเสียงหอบหายใจฟืดฟาดและพูดบอกรักด้วยเสียงหวานฉ่ำ ผมมองเธอและบอกรักตอบตามกระแสอารมณ์ของความสุข แต่ในใจผมยังรู้สึกสับสนลังเล ผมรักโบกี้จริงหรือเปล่า แล้วผู้หญิงคนอื่นล่ะผมรู้สึกกับพวกเธอยังไง แป้งผมก็หลง แอลผมก็ชอบ กิ๊ฟก็น่ารัก

        "คิก คิก ลองมองลายแทงที่หน้าประตูห้องซิหนุ่ม"

        อยู่ดี ๆ โบกี้ก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักและชี้ให้ผมมองไปทางประตูห้องทางที่พวกเราเพิ่งเดินเข้ามา ทีแรกผมไม่เห็นอะไรพิเศษเลยทำท่าจะหันมาถามโบกี้ แต่แล้วผมก็สังเกตเห็นเสื้อผ้าและชุดชั้นในที่วางบนพื้นเรี่ยราดเป็นทางจากหน้าประตูมาถึงโซฟา

        ผมยิ้มและหัวเราะขำ จะว่าไปผมก็เคยเห็นแบบนี้ในหนังผู้ใหญ่มาเหมือนกัน อารมณ์ประมาณคู่รักกำลังอยากเต็มที่ก็เลยกอดฟัดกันมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่หน้าประตู กว่าจะถึงเตียงนอนก็ถอดหมดพอดี

        "เดี๋ยวคราวหลังจะปล้ำโบกี้ตรงหน้าประตูห้องนั่นแหละ ไม่ต้องเสียเวลาถอดแล้ว"

        "โรคจิต เดี๋ยวใครเห็นเข้า"

        "อ้าว ตอนอยู่ในห้าง โบกี้ยังชวนไปทำกันที่น้ำตกอยู่เลย"

        "บ้า ไม่ได้ชวนซักหน่อย หนุ่มแหละคิดไปเอง"

        "ไม่รู้ล่ะ คราวหน้าถ้าไปน้ำตกอีกจะแก้ตัวกับโบกี้ใหม่คอยดูเถอะ"

        ผมพูดจบก็จัดการจูบปากกับไซร้ซอกคอโบกี้ไปพลาง เธอส่งเสียงหัวเราะวี้ดว้ายเล็กน้อยในช่วงแรก แต่ครู่เดียวก็หน้าแดงส่งเสียงครางดังขึ้นมาอีกรอบ พอได้ระบายไปหนึ่งรอบผมก็ไม่เร่งรีบ ผมค่อย ๆ กอดจูบสัมผัสร่างกายของนางฟ้าแสนสวยจนอิ่มหนำ

        ผมปล่อยน้ำใส่โบกี้อีกรอบบนโซฟา แล้วโบกี้ก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ผมนอนพักเหนื่อยที่หน้าจอทีวีแล้วก็กดเล่นโทรศัพท์มือถือไปพลาง ๆ เพื่อเปลี่ยนอารมณ์

        บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือมีข้อความส่งมาจากหลายช่องทาง ส่วนใหญ่ก็จะเป็นข้อความในกลุ่มเพื่อนสมัยเรียน ทั้งมัธยม แล้วก็มหาลัย ซึ่งผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ มีที่น่าสนใจอยู่แค่สามช่อง

        อันดับแรกเป็นข้อความจากแป้ง เธอส่งข้อความแนวน้อยใจอยากให้ผมหาเวลาไปทำเรื่องสนุกกับเธอบ้าง แถมยังบอกว่าอย่ามัวแต่ขึ้นเตียงกับโบกี้จนท้องป่อง ไม่งั้นแป้งจะแอบไปหาคนอื่นมาทำเรื่องสนุกแทน ผมอ่านไปก็หัวเราะไปแต่ยังไม่ได้ตอบรับนอกจากหยอกแป้งเล่น ๆ

        อันดับที่สองคือข้อความจากน้องแอลไอดอลสาวสวยวัยมัธยม เธอส่งข้อความห้วนสั้นมาตามนิสัยปกติ เธอบอกว่า 'คิดถึง' และ 'อยากเจอ' ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น ผมอ่านแล้วก็คิดหนัก จริง ๆ ผมก็อยากเจอน้องแอล แต่เธอมีข้อจำกัดเรื่องเวลา ถ้ารอเจอกันหลังเลิกเรียนก็มีเวลานิดเดียว ถ้าจะให้โดดเรียนไปเจอกันบ่อย ๆ ก็คงไม่ดีเท่าไหร่

        ผมข้ามข้อความของสองสาวมาก่อน ข้อความจากคนที่สามนี้เป็นคนที่ผมยังไม่เคยเพิ่มในรายชื่อผู้ติดต่อ แต่ผมเห็นชื่อเขียนด้วยตัวอักษรพิเศษเหมือนพวกวัยรุ่น อ่านแล้วประมาณว่ากิ๊ฟน่ารักอะไรแนวนั้น ผมเลยเริ่มเอะใจ

        พอลองอ่านข้อความที่คนนี้ส่งมาผมก็รู้เลย เธอคือน้องกิ๊ฟที่ผมเพิ่งเปิดซิงไปเมื่อคืนที่ผ่านมานั่นเอง น้องกิ๊ฟบอกว่าเธอได้เบอร์ติดต่อของผมจากแป้ง และเธออยากจะนัดเจอกับผมเพื่อขอบคุณที่ช่วยเหลือให้เธอยืมเงิน

        ผมกดปิดโทรศัพท์มือถือแล้วนอนหลับตาคิดหนัก ก่อนหน้านี้ผมยังเป็นหนุ่มไม่ประสาเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่ได้แต่แอบรักโบกี้อยู่ข้างเดียว แต่พอมาวันนี้ผมกลับต้องมามีเรื่องให้ปวดหัวเพราะมีผู้หญิงเข้ามายุ่งเกี่ยวมากเกินไป

        ท่าทีของโบกี้ทำให้ผมไม่อยากทำให้เธอเสียใจ และเธอก็เป็นนางฟ้าที่ผมแอบรักมานาน แต่แป้งก็เป็นนางแบบในเนตที่ผมแอบหลงเสน่ห์มาก่อน น้องแอลก็น่ารักเกินกว่าจะทอดทิ้ง ส่วนกิ๊ฟผมก็เสียดาย

        คืนนี้ยังไงผมก็คงค้างที่ห้องของโบกี้ ส่วนพรุ่งนี้ผมก็มีเรียนถึงบ่าย แต่หลังจากนั้นผมควรจะทำอะไรก็ยังตอบไม่ได้ ผมควรจะสร้างความสนิทสนมกับโบกี้ต่อ หรือว่าจะแอบไปหาผู้หญิงคนอื่นบ้าง แล้วถ้าจะไปหาคนอื่นผมควรจะไปหาใครล่ะ

        โอย ... ช่วยผมคิดหน่อยซิครับ ว่าผมจะทำยังไงดี

เช้าวันนี้อากาศไม่ค่อยดีนัก ท้องฟ้าออกจะมืด ๆ ครึ้ม ๆ เต็มไปด้วยเมฆสีดำ อากาศน่านอนเป็นอย่างยิ่ง ผมอ้าปากหาวหวอด ๆ รู้สึกเหมือนอยากจะกลับไปนอนซุกผ้าห่มกอดร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของโบกี้ต่ออีกสักหน่อย แต่เช้านี้มีเรียน ผมเลยต้องฝืนแงะตัวเองออกจากเตียงแล้วขับรถกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัว

        จะว่าไปผมชักอยากจะเอาเสื้อผ้าไปฝากไว้ห้องของโบกี้เหมือนกัน ผมจะได้ไม่ต้องขับรถไปกลับให้เหนื่อยเสียเวลา แต่ก็กลัวจะมีเรื่องถ้าพ่อแม่ของเธอมาเยี่ยม ผมเลยไม่ได้ทำแบบนั้น

        อะแฮ่ม ผมก็บ่นไปงั้นแหละ ความจริงก็คือผมมีชุดสำรองแขวนอยู่ในรถ เพราะเผื่อเอาไว้แล้ว ถ้าจำเป็นผมก็แค่อาบน้ำในห้องโบกี้แล้วเอาชุดใหม่ไปใส่ และความจริงผมก็วางแผนเอาไว้แบบนั้น แต่เมื่อคืนผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปหากิ๊ฟเพื่อคุยให้รู้เรื่องเสียหน่อย ว่าคืนก่อนหน้านั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมเลยบอกโบกี้ว่าต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน

        เมื่อคืนผมตัดสินใจว่าจะไปหากิ๊ฟก็จริง แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะไปหาเธอตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้ คนที่บอกให้ผมทำแบบนี้คือแป้ง เอ่อ ไม่ต้องงงนะครับ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด

        แรกสุดผมคิดจะคุยกับกิ๊ฟแล้วนัดเจอกัน แต่ผมนึกได้ว่ากิ๊ฟเธอได้เบอร์ผมมาจากแป้ง ดังนั้นแป้งต้องรู้ว่ากิ๊ฟติดต่อกับผม และด้วยความสนิทของแป้งกับกิ๊ฟ ผมว่าแป้งน่าจะรู้เรื่องเกือบทุกอย่าง ดังนั้นถ้าผมแอบ ๆ ติดต่อกิ๊ฟแบบข้ามหน้าข้ามตาแป้ง แป้งอาจจะเคืองผมเรื่องนี้ก็ได้ ผมเลยตัดสินใจโทรหาแป้งระหว่างที่โบกี้กำลังอาบน้ำ

        ผมเริ่มจากทำเนียนคุยกับแป้งประสาหนุ่มสาวโดยไม่ได้พูดถึงกิ๊ฟเลยสักคำ รอจนแป้งเป็นคนเอ่ยปากเองว่าเธอให้เบอร์ติดต่อผมไป ผมถึงค่อยคุยถามรายละเอียด แป้งทำอุบเงียบไม่ยอมบอก เธอแค่บอกให้ผมไปคุยกับกิ๊ฟที่หอพักตอนพรุ่งนี้เช้ามืดเลย แป้งจะเป็นคนนัดกิ๊ฟให้เองอีกต่างหาก

        ยังไม่ทันได้คุยรายละเอียดดี โบกี้ก็อาบน้ำเสร็จพอดี ผมเลยไม่ได้คุยต่อว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง แต่ตอนนั้นผมคิดว่าช่างมัน ยังไงผมก็คิดจะไปเจอกิ๊ฟอยู่แล้ว ไม่ว่าแป้งจะวางแผนอะไรไว้ แต่ผมว่าแป้งไม่ได้คิดร้ายอะไรกับผม อย่างน้อยผมก็ไว้ใจแป้งในระดับหนึ่ง หรือถ้ามีอะไรขึ้นมา อย่างดีผมก็ค่อยใช้แว่นวิเศษเอาตัวรอดไปก่อนก็ยังได้

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

        ผมขับรถออกมาจากคอนโดดของโบกี้ครู่เดียวก็ถึง ผมเดินขึ้นบันไดไปเคาะประตูห้องพักของน้องกิ๊ฟแล้วยืนรอ ไม่นานนักประตูห้องก็แง้มออกเล็กน้อย สาวสวยหน้าเด็กโผล่หน้าออกมายิ้มให้ผมแบบเขิน ๆ แต่ไม่ได้เปิดประตูให้ผมเข้าไปด้านใน ผมเลยยืนงง ๆ ทำตัวไม่ถูก

        "เอ่อ สวัสดีกิ๊ฟ คุยกับแป้งแล้วใช่หรือเปล่า"

        ผมยิ้มและพูดทักทายเพราะเริ่มไม่แน่ใจว่ากิ๊ฟรู้เรื่องหรือเปล่า แต่กิ๊ฟเธอทำท่าเหมือนรู้ว่าผมจะมา เพียงแต่เธอกำลังยิ้มเขิน ๆ เหมือนลังเลอะไรบางอย่าง หรือเธอจะลังเลว่าควรให้ผมเข้าห้องไปหรือเปล่า ผมเลยถามเธอไปอีกรอบให้แน่ใจ

        "ถ้าไม่สะดวกให้เข้าห้องก็ไม่เป็นอะไรนะ"

        "เปล่าค่ะ เปล่า ... คือ ... เอ่อ พี่หนุ่มเข้ามาเลยก็ได้ค่ะ"

        พอผมถาม กิ๊ฟก็ทำหน้าตาตื่นส่งเสียงโพล่งออกมา จากนั้นประตูห้องก็เปิดเข้าไปด้านใน ผมเบิกตากว้างให้กับภาพที่ได้เห็น เจ้าหนอนน้อยที่นอนสงบนิ่งอยู่ตรงเป้ากางเกงก็ตื่นตัวผงกหงึก ๆ ขึ้นมาทันที ตอนนี้ผมพอจะรู้แล้วว่าทำไมกิ๊ฟทำท่าเขิน ๆ เหมือนไม่กล้าเปิดประตู