ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

        อ่านด้วยนะคะ ตรงนี้หน่ะค่ะ --->คำผิดต้องขออภัยเดี่ยวค่อยมาแก้นะคะ "คำผิดค่อยมาแก้นะคะ"!!!!!

        --------------------

        ฟ่านเว่ยยึดค่ายของแม่ทัพฮูเล่อเจ๋อได้สำเร็จ ทหารแคว้นฉีที่บาดเจ็บรีบรักษาแผล ดวงตะวันโผล่ขึ้นมา แสงอาทิย์ส่องจ้า ฟ่านซวินก็มาถึงก่อนที่จะนำทัพพุ่งตรงไปที่ชนเผ่าฝูตวน

        "ฟ่านเว่ยแล้ว ฮูเล่อเจ๋อเล่า"ฟ่านหยุนที่ขี่ม้าอยู้ด้านหน้าก็ขี่ม้ามาใกล้ๆ ฟ่านเว่ยที่ขี่ม้าอยู่ด้านหลัง ถามฟ่านเว่ยที่นั่งขี่ม้ายืดตัวตรง ยกยิ้มมุมปาก

        "อาโยว พี่ใหญ่ อย่าบอกนะว่าท่านติดใจฮูเล่อเจ๋อผู้นั้น"ฟ่านเว่ยหยอกล้อฟ่านหยุนอย่างยิ้มแย้ม ฟ่านหยุนที่ได้ยินก็หน้าดำคล้ำเขียว ซุนหงที่ขี่ม้าอยู่ด้านหน้าจู่ๆก็ขนลุกตั้ง

        "อะ ข้าล้อเล่น ฮาฮา"ฟ่านเว่ยหัวเราะออกมา เขากุมท้องของตัวเองจนเกือบตกหลังม้า อี้หลงที่นั่งอยู่ในเกวียนข้างๆม้าของฟ่านเว่ยก็เลิกผ้าม่านขึ้น จ้องมองฟ่านเว่ยอย่างดุๆ ดูสิหัวเราะจนตัวเองเกือบตกหลังม้าเดี่ยวเขาก็จับให้มานั่งเกวียนกับเขาเสีย แล้วเราก็มาทำเรื่องของสามีภรรยากัน

        ฟ่านเว่ยที่หัวเราะก็หยุดลง เลิกคิ้วใส่อี้หลง อี้หลงแทบอยากโดดใส่ แต่สายตาที่จ้องเขม็งของฟ่านหยุนจ้องมาทางเขาเขม็ง อี้หลงจนเอามือปิดปากตัวเองไอออกมา เอามือที่เลิกผ้าม่านออก

        "เหตุใดเมื่อคืนท่านเสนาบดีมาอยู่ที่นี้ แถมอยู่กับเจ้าได้"ฟ่านหยุนสงสัย หรี่ตาจ้องเกวียนนั้นสลับไปมากับฟ่านเว่ย

        "อาโยว จะเรื่องอะไรเล่า ท่านเสนาบดี เขา เขา อาโยว"ฟ่านเว่ยบิดเนือบิดตัวเอามือปิดหน้า ทำท่าโศกเศร้า ฟ่านหยุนจ้องมองอย่างสงสัย เขาอะไร อี้หลงที่ฟังก็ตื่นเต้น ในที่สุดเขาก็จะได้เปิดตัวในฐานะสามี ยกมือจับจอกขึ้นยกดื่มขึ้นอย่างสบายอุรา

        "ท่านเสนาบดีได้ล่วงหน้ามาหาพวกท่าน ไม่วายก็โดนฮูเล่อเจ๋อจับตัวไปเป็นนางบำเรอ ดีนะข้าไปพบตัวเสียก่อน"ฟ่านเว่ยกล่าวอย่างเศร้าสร้อย ดวงตาแดงก้ำ กัดริมฝีปากแน่น อี้หลงที่จิบชาอยู่ได้ยินก็พุ่งน้ำชานั้นออกมา

        ฟ่านหยุนที่ได้ยิน เขาเองก็โดนจับมาเหมือนกันก็รู้สึกเข้าใจ สงสารอี้หลงที่อ่อนแอ คงสู้ฮูเล่อเจ๋อที่แข็งแกร่งพลังกายเหมือนหมีแบบนั้นได้ ได้แต่ถอนหายใจอย่างเสียดาย ได้ข่าวว่าท่านเสนาบดีแต่งฮูหยินชายที่เป็นคนโง่เข้ามาก็ได้แต่สงสารในโชคชะตานั้น

        อี้หลงที่พุ่งน้ำชาออกมาก็ไอออกมาอย่างรุนแรง ฟ่านหยุนที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่เห็นใจ ฟ่านเว่ยยกยิ้มขี่ม้าไปใกล้ๆเลิกผ้าม่านขึ้น เห็นชายงามซีดเซียวไอออกมา ฟ่านเว่ยยกยิ้มเลียริมฝีปาก

        "ถ้าพี่ใหญ่ถามหาเจ้ายักษ์นั้นละก็กำลังสุขสมอยู่นะ"ฟ่านเว่ยยังคงจับจ้องอี้หลงที่ค่อยๆ หันมาทางเขา ฟ่านหยุนได้ยินคำว่า สุขสม เขาก็หน้าดำมืด

        ฟ่านซวินตั้งค่ายที่ใกล้กับเมืองของชนเผ่าฝูตวน ชนเผ่าฝูตวนที่แม่ทัพฮูเล่อเจ๋อที่แข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้โดนฟ่านเว่ยจัดการ แต่จำนวนคนของพวกเขาก็ยังเยอะมากกว่าฝั่งของฟ่านซวินอยู่ดี

        พวกเขาได้ทำการประชุมกัน ฟ่านเว่ยที่ฟังอยู่อย่างสบายๆก่อนหาวออกมาเบาๆ เหล่าแม่ทัพที่มาใหม่ไม่เคยเจอกับฟ่านเว่ย ไม่เคยร่วมสู้กับเขา พวกเขาก็ขมวดคิ้วไม่ชอบใจ ก็แค่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม นี้หรือชายที่ถูกขนามนามว่า ปีศาจบ้าเลือดหน่ะ มันควรเป็นชายร่างใหญ่กำยำ สูงใหญ่เหมือนหมีสิ ไม่ใช่ร่างที่ดูสูงโปร่งบางเคยฆ่าไก่สักตัวหรือไม่ ใบหน้านั้นก็งดงามจนทำให้พวกเขาเกลียดชัง

        อี้หลงมาเป็นกุนซือคิดกลอุบาย ฟ่านเว่ยส่งตัวมู่ซานและหลงเปาล่วงหน้าไปที่ตวนซวนอยู่ เมื่อตวนซวนบุกตีหัวเมืองสำเร็จพวกเขาก็จะบุกต่อไปที่วังของราชาชนเผ่าฝูตวน

        ฟ่านเว่ยที่รับรู้สายตาที่ไม่พอใจของเหล่าแม่ทัพและทหารมาใหม่ เขาก็เพียงหยุดนิ่งก่อนหรี่ตาลง ฟ่านซวินที่ฟื้นตัวขึ้นเขาจำเรื่องราวตอนเป็นเสี่ยวเฮยไม่ได้ เขาจำได้เพียงแค่ไล่ตามทหารของฝูตวนจนตกเหวไป เขาหยุดตัวของฟ่านเว่ยไว้ เขารับรู้ว่าฟ่านเว่ยอาจจะก่อเรื่องแทงพวกนั้นสักแผล แม่ทัพและทหารที่เคยเคียงข้างสู้รบเคียงบ่ากับฟ่านเว่ย เห็นฟ่านเว่ยก็ทั้งกลัวทั้งเคารพ แต่ถ้าให้เลือกคงแบบแรกมากกว่า

        "ฮึ แต่ข้าเกรงว่า ท่านแม่ทัพน้อยจะสู้ไหวเรอะ ผ่านไปสองปีแล้ว"แม่ทัพผู้หนึ่งกล่าวขึ้นเจาะจงมาที่ฟ่านเว่ย มันก็แค่เด็กที่อาศัยบารมีพ่อ คงอวดเบ่งตั้งเอาเอง ฟ่านเว่ยได้ยินก็หันไปยิ้มให้

        "อาโยว ใช่ๆ ที่เจ้ามาถูกแล้ว"ฟ่านเว่ยตบมือให้ หัวเราะออกมาเบาๆ แม่ทัพผู้หนึ่งยกนิ้วขึ้นชี้ ก่อนที่จะมีเสียงของฟ่านซวินให้ทั้งสองเงียบ

        "ท่านเสนาบดี ต้องรบกวนท่านแล้วทั้งที่ร่างกายอ่อนแอแต่ก็ยังตามมาช่วยพวกข้า"ฟ่านซวินหันมาทางอี้หลงที่ยังคงซีดเซียว อี้หลงได้กลับไปเมืองจินตูไปแล้ว สี่อาทิตย์เพราะอาการป่วยหนัก

        "ไม่ต้องเกรงใจ แค่กๆ.. ท..ท่านพ่อต- ท่านอ๋อง"อี้หลงนอบน้อมยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวล ฟ่านเว่ยที่อยู่ข้างก็กระดิกหูดิกๆ ก่อนยกยิ้มหนังตากระตุก ฟ่านซวินเมื่อกี้เขารู้สึกว่าได้ยินบางอย่าง ท่านพ่อ?

        หลังประชุมเสร็จ ฟ่านหยุนเดินไปมาหน้ากระโจมจองฟ่านซวิน ฟ่านเว่ยที่เดินมาเห็นก็สงสัย

        "อาโยว พี่ใหญ่ท่านมาทำอะไรลับๆล่อที่หน้ากระโจมท่านพ่อกัน ระ..หรือว่า ท..ท่านจะ"ฟ่านเว่ยทำตาโต ปากสั่น ชี้นิ้วไปที่ฟ่านหยุน ฟ่านหยุนที่กำลังคิดอะไรอยู่ก็หยุดลงก่อนจ้องมองฟ่านเว่ยที่จะกวนประสาทเขา หรี่ตาจ้องเขม็ง

        "ไอหยา พี่ใหญ่ถ้าท่านต้องการ ข้าว่าให้ท่านหาชายมาสนองตนเถอะ ท่านพ่อนะแก่แล้ว ตัวข้าเองก็จะยอมเสียสละตัวเองให้ก็ได้"ฟ่านเว่ยหลับตาทำหน้าเศร้า จับชุดตนก่อนค่อยๆเลื่อนชุดออก ฟ่านหยุนตกตะลึงรีบห้ามไว้

        "เจ้าคิดจะทำอะไร"อี้หลงที่ตามหลังของฟ่านเว่ยมาเห็นก็รีบโผล่ตัวออกมา จ้องเขม็งฟ่านเว่ยและฟ่านหยุนสลับไปมา ฟ่านหยุนเห็นอี้หลงก็รู้สึกแปลกใจก่อนหันไปมองฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยส่ายหัวไปมา ทั้งสามเดินเข้าไปในกระโจมของฟ่านซวิน

        "ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องจะพูดด้วย"ฟ่านหยุนรีบพูดออกมา ฟ่านซวินที่ยังมองกระดานทรายก็เงยหน้าขึ้นมามองทั้งสามคน

        "ฟ่านหยุน เจ้ามีเรื่องอะไรหรือ"ฟ่านซวินก้มลงมองกระดานทรายต่อ ฟ่านเว่ยหูกระดิกอย่างอยากรู้ อี้หลงมองฟ่านเว่ยอย่างหลงใหลจนฟ่านหยุนจับได้ ก็จ้องเขม็งอย่างมีพิรุจ

        "ข้าสงสัยว่าในค่ายของเรา อาจจะ"ฟ่านหยุนไม่กล้าพูดต่อ หยุดเสียงลง ฟ่านซวินเงยหน้าขึ้นอย่างขมวดคิ้วขึ้น แสดงท่าทางถาม ฟ่านหยุนยังคงเงียบอยู่ ฟ่านเว่ยเห็นท่าทางนั้นที่ไม่กล้าพูด

        "สงสัยว่ามีหนอน หนอนตัวกระจ้อย"ฟ่านเว่ยอาสาตอบแทนอย่างสดใส ฟ่านหยุนแทบหยุดหายใจ ฟ่านซวินรีบลุกขึ้นอันที่จริงตัวเขาก็ค่อนข้างสงสัย ตอนที่เขาออกไปจัดการเรื่องคราวก่อนไม่ได้บอกใครว่า ตัวเขาออกไปเอง จนตกเหวไป ทำให้ชนเผ่าฝูตวนบุกอย่างรุนแรงต้านทานไม่ทัน

        "ข้าก็ไม่อยากคิด แต่ดูท่าความคิดนั้นจะจริง"ฟ่านซวินหลับตา มือไม้สั่นเล็กน้อยก่อนกลับเป็นแบบเดิม บริเวณรอบข้างเงียบลง

        "งั้น......"ฟ่านเว่ยทำลายความเงียบนั้นก่อนลากเสียงยาวออกไป จนทั้งสามหันไปมองเขา ฟ่านเว่ยยกยิ้ม

        "ถ้าหากข้าจับตัวหนอนได้แล้ว ข้าสามารถทำอะไรกับมันก็ได้ใช่ไหม"ดวงตาของฟ่านเว่ยเปล่งประกายเหมือนดวงดาว วิบวับ

        "เรื่องนั้-"ฟ่านซวินยังไม่ทันได้พูดจบ ฟ่านเว่ยรีบหันมาส่งสายตาเย็นมาให้

        "มันก็แค่หนอนตัวหนึ่งเท่านั้น"ฟ่านเว่ยฉีกยิ้มให้ ฟ่านซวินยืนนิ่งสักพักก่อนถอนหายใจออกมาดังๆ

        "เป็นอันตกลง ข้าจะรีบตามหาตัวหนอนนั้น"ฟ่านเว่ยยิ้มแย้มยื่นมือไปคว้าเสื้อของอั้หลงก่อนลากออกไป ฟ่านหยุนและฟ่านซวินได้แต่ยืนงงมองสองร่างนั้น

        "ฟ่านเว่ยและท่านเสนาบดี ไปสนิทกันตอนไหน"ฟ่านซวินหันไปถามฟ่านหยุนชี้นิ้วไปทางสองคนนั้น ฟ่านหยุนส่ายหัว ทั้งสองได้แต่เห็นใจท่านเสนาบดีที่ถูกปีศาจน้อยลากตัวไป

        อี้หลงที่โดนลากในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอยากกระโดดใส่ร่างของฟ่านเว่ยใจจะขาด แต่รอบข้างมีทหารเฝ้ามองอยู่ เขาทำได้เพียงแสร้งไออย่างน่าสงสาร ฟ่านเว่ยหมั่นไส้ผลักร่างนั้นไปที่กระโจมของเขา

        อี้หลงล้มลงเขาค่อยๆลุกขึ้นมานั่งจ้องมองฟ่านเว่ยที่ถอดชุดออก จ้องมองร่างขาวเนียนอย่างหื่นกระหาย อยากรีบพุ่งเข้าไป ให้ผู้คนได้รู้ความรักของพวกเขาใจจะขาดแล้ว

        "ภรรยา เจ้าบอกว่าข้าเป็นเจ้า เป็นคนของเจ้า ข้าดีใจนัก"อี้หลงวิ่งไปกอดด้านหลังนั้นอย่างมีความสุขออดอ้อนอย่างกับเด็กๆ ฟ่านเว่ยเพียงขมวดคิ้ว

        "อาโยว สามีนั้นเพราะข้ายังไม่ได้ทะลวงสำรวจถ้ำของเจ้าอย่างไรเล่า"ฟ่านเว่ยตอบไปความจริง เขาอยากเป็นฝ่ากดกอดคนงาม อี้หลงใบหน้าดำคล้ำ ฟ่านเว่ยยังคิดจะเอามังกรแทงเขาอยู่อีก กระชับกอดแน่นถูไถด้านหลังอย่างมีความสุข ฟ่านเว่ยที่พึ่งโดนอี้หลงเกือบเอามังกรมาบุกประตูของเขา ก็รีบดิ้นหลุดจากอ้อมกอดนั้น

        อี้หลงที่เห็นฟ่านเว่ยหลุดไปก็ไม่ยอมพุ่งไปกอดอีก ฟ่านเว่ยก็วิ่งไปทั่วกระโจมเสียงมันดังจนทหารที่ลาดตระเวนได้ยินจึงรีบวิ่งมา เห็นภาพที่ท่านแม่ทัพน้อยกดท่านเสนาบดีผู้น่าสงสารไว้ด้านล่าง ทหารรีบวิ่งหนีไป ท่านเสนาบดีช่างน่าสงสารเสียจริง

        ฟ่านเว่ยเห็นแบบนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ในพรุ่งนี้คงมีข่าวท่านแม่ทัพน้อยขืนใจท่านเสนาบดีคนงาม ฮาฮา อี้หลงที่รู้ความคิดก็หน้สดำคล้ำ เขาไม่ยอมรีบพลิกตัว แนบริมฝีปากร้อนฟ่านเว่ยตาเบิกกว้าง เปิดปากแลกลิ้นกันมาอย่างดูดดื่ม ฟ่านเว่นเคลิ้มเคลิมล่องลอย อี้หลงรีบเรียกทหารให้เข้ามาอีกครั้ง ก่อนที่จะเห็นฉากทั้งสองดื่มดูดอย่างร้อนแรง พวกท่านจะมีอะไรกัน เหตุใดต้องมาเรียกให้พวกเขามาดูด้วย

        เช้ามาในที่สุดสารข่าวจากมู่ซานก็มาถึง ตวนซวนตีทัพหน้าแตกไปแล้ว ให้บุกเมืองของชนเผ่าฝูตวนได้เลย ฟ่านซวินที่ได้รับข่าวก็รีบนำทัพบุกไปในเมือง ฟ่านเว่ยรู้สึกความกระหายมันเอ่อล้น เขาบุกฆ่าทหารที่ป่าเถื่อนพวกนั้น ทั้งสองฝั่งต่างพากันล้มตายแต่ว่าเผ่าฝูตวนที่ขาดฮูเล่อเจ๋อก็พ่ายแพ้ลงภายในหนึ่งอาทิตย์ ชนเผ่าฝูตวนก็ขอยอมแพ้สยบต่อแคว้นฉี

        ทหารแคว้นฉีต่างเฉลิมฉลองกันอย่างมีความสุข ฟ่านเว่ยเดินไปรอบๆหันไปสบตากับแม่ทัพผู้หนึ่งที่เคยเยาะเย้ยเขา แม่ทัพผู้นั้นก็มองมาทางฟ่านเว่ยเขาดูถูกเหยียดหยามฟ่านเว่ย ไม่ได้เห็นฟ่านเว่ยที่สู้รบ

        ฟ่านเว่ยเดินเข้าไปอยู่ตรงหน้าแม่ทัพผู้นั้น ทหารที่เฉลิมฉลองก็ต่างเฮฮา บางส่วนก็มองดูอย่างสงสัยก่อนที่ฟ่านเว่ยจะกำหมัดแน่นพุ่งชกตรงไปที่ท้องนั้นอย่างจัง ทหารที่ดื่มอยู่ก็ต่างพากันลุกขึ้นตกใจมอง

        แม่ทัพที่ล้มลงก็มองฟ่านเว่ยอย่างเคียดแค้น ฟ่ายเว่ยยกยิ้ม ก่อนจะเตะไปอีกหนึ่งทีแล้วเหยียบหน้าอกนั้น

        "ขอถามท่านแม่ทัพฟ่านเว่ย ท่านเตะต่อยผู้อื่นไม่เกรงกลัวต่อกฎทหารเลยหรือ"ทหารผู้หนึ่งรีบออกมาพูดก่อนระดมทหารคนอื่นให้ประณามฟ่านเว่ย ทหารบางส่วนที่เป็นทหารเก่าก็ตัวสั่นอย่างหวาดกลัวรีบเดินออกห่างพวกเขาไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวด้วย บางฝั่งที่เห็นทหารเก่าหลบออกไปก็หลบตามอย่างมึนงง

        "ฮาฮา กฎทหาร?"ฟ่านเว่ยหัวเราะก่อนถามต่อทำหน้าสงสัย มึนงง เขาไม่เข้าใจ ทหารเห็นก็ชี้หน้าฟ่านเว่ย เขาอยากสั่งสอนไอพวกลูกที่ใช้อำนาจของพ่อแม่มานานแล้ว

        "ทหารทะเลาะวิวาทกันในค่ายต้องโบย ห้าสิบที"ทหารนายนั้นยืดอกออกมาในสงครามเขาเองก็พอมีผลงานมีฝีมือพอตัว แม่ทัพสีชาด? ปีศาจบ้าเลือด? ไร้สาระทั้งเท พวกมันก็แค่ตั้งชื่อให้น่ากลัวขู่คนอื่นทั้งนั้นยืมบารมีของท่านอ๋อง แม่ทัพที่โดนฟ่านเว่ยเหยียบก็ยิ้มออกมา

        แปะ แปะ

        "โฮ ที่เจ้าพูดก็ถูกนะ ฮาฮา"ฟ่านเว่ยตบมือดังลั่นก่อนหัวเราะเยาะทหารนายนั้น ก่อนเหลือบมองจนทหารนายนั้นก็สั่นขึ้นมาแต่เขาใจแข็งสู้ ฟ่านเว่ยหยุดนิ่งก่อนถีบแม่ทัพที่อยู่ล่างเขากลิ้งไป แล้วหันตัวเดินไปทางทหารนายนั้น เหล่าทหารที่ยืนประณามต่างมองหน้ากันผลักทหารนายนั้นออกไปข้างหน้า

        "เมื่อกี้"ฟ่านเว่ยหรี่ตาลงอย่างเย็นช้า เดินไปอย่างช้าๆ เสียงรอบข้างที่เฮฮาหยุดลงต่างหันไปมองทางกลุ่มที่อยู่ๆก็โวยวายขึ้นก่อนรีบลุกไปดู ฟ่านหยุนและฟ่านซวินที่ดื่มอยู่ก็หยุดลงก่อนมองหน้ากันรีบตามไป

        "ฟ่านเว่ยนั้นเจ้ากำลังทำอะไรอยู่"ฟ่านซวินจ้องมองสภาพที่ดูวุ่นวาย ถามฟ่านเว่ยที่ยืนอยู่หน้าทหารนายหนึ่ง ฟ่านเว่ยไม่ตอบก่อนฟาดลงไปที่ใบหน้าของทหารอย่างจังเป็นรอยแดงรูปมือ

        "ก็ชายผู้นี้กำลังปกป้องหนอน คนที่ปกป้องหนอนก็คือหนอน"ฟ่านเว่ยฟาดลงไปอีกที จนนายทหารล้มลง เหล่าทหารต่างมึนงง หนอนหรือ พากันหันไปมองแม่ทัพคนนั้น

        "ไม่ใช่! เจ้าเพียงป้ายสีข้า "แม่ทัพพยายามกลบเกลื่อนชี้นิ้วอย่างน่าสงสาร พวกทหารก็หันไปมองฟ่านเว่ยก่อนกระซิบกระซาบ ฟ่านเว่ยถอนหายใจก่อนที่จะฉีกยิ้มออกมา

        "ข้าให้พวกเจ้าเลือกข้าง ถ้าเชื่อข้าให้ไปทางนั้น แต่"ฟ่านเว่ยหยุดลงก่อนเหลือบตามองแม่ทัพผู้นั้นอย่างอาฆาต จนพวกเขาสะดุ้ง

        -----------------

        -------------

        ขอพื้นที่บ่นสักนิด ไม่ต้องสนใจก็ได้ค่ะ วันนี้ไปส่งของรู้สึกตากแดดเยอะเกิน กลับบ้านมารู้สึกปวดหัวนิดหน่อยค่ะ