แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องเป็ลำอ่อนนุ่มอาบไล้ไปทั่วห้องนอนขนาดกะทัดรัดที่ถูกจัดวางอย่างมีรสนิยมกลิ่นหอมหวานซ่อนเปรี้ยวของเทียนหอมกลิ่นพีโอนีและบรัชสเวดลอยอวลอยู่ในอากาศสร้างบรรยากาศที่ควรจะอบอวลไปด้วยความโรแมนติกและความปรารถนาทุกองค์ประกอบถูกจัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจ...เพื่อค่ำคืนนี้โดยเฉพาะ
เฌอลีนเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าและแ่เบาราวกับนักร่ายรำเธอก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าซาตินสีดำเนื้อดีพันรอบกายที่สมส่วนอย่างิ่เหม่หยดน้ำเล็กๆ ยังคงเกาะพราวอยู่บนผิวเนียนละเอียดบริเวณเนินอกและลำคอระหงขับให้ผิวขาวผ่องของเธอดูสว่างยิ่งขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวเธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่... สูง 170 เิเ รูปร่างแบบนาฬิกาทรายที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝันเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายกลมกลึง และที่สำคัญที่สุดคือหน้าอกขนาดคัพ E ที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนผ้าซาตินนั้นมันคืออาวุธร้ายที่ทำให้ผู้ชายทุกคนต้องเหลียวมอง
ทว่าค่ำคืนนี้อาวุธทั้งหมดของเธอไม่ได้มีไว้สำหรับชายอื่นใดนอกจาก "แทน"แฟนหนุ่มของเธอที่นอนอยู่บนเตียง
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆรวบรวมความมั่นใจและความหวังทั้งหมดที่มีปล่อยให้ผ้าซาตินลื่นหลุดจากกายลงไปกองอยู่บนพื้นพรมเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่ถูกประดับไว้ด้วยชุดชั้นในลูกไม้ซีทรูสีเดียวกันกับผ้าที่เพิ่งทิ้งไปบราลูกไม้ชิ้นบางแทบจะปกปิดยอดถันสีชมพูระเรื่อไม่มิดชิ้นส่วนท่อนล่างเว้าสูงเผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่ถูกดูแลเป็อย่างดีทุกอย่างสมบูรณ์แบบ...มากเกินไปสำหรับค่ำคืนที่จะจบลงด้วยความว่างเปล่า
เธอก้าวไปยังเตียงนอนอย่างเงียบเชียบที่ซึ่งแทนกำลังนอนตะแคงหันหลังให้เธอแสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสาดสะท้อนบนใบหน้าของเขาบ่งบอกว่าโลกของเขาในตอนนี้นั้นถูกจองจำไว้ด้วยสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในมือไม่ใช่ร่างกายอันเย้ายวนของแฟนสาวที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร
ความผิดหวังระลอกแรกเริ่มก่อตัวขึ้นในใจแต่เฌอลีนก็ปัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เขาคงแค่เหนื่อย... เครียดเื่ที่มหาวิทยาลัย เธอบอกตัวเอง ก่อนจะค่อยๆหย่อนกายลงบนเตียงด้านหลังเขาอย่างนุ่มนวลที่สุด ที่นอนยุบตัวลงเล็กน้อยแต่แทนก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
"ที่รัก..."เธอกระซิบเรียกด้วยน้ำเสียงที่จงใจทำให้แหบพร่าและเซ็กซี่มือเรียวบางของเธอเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเขาััความตึงเครียดของมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อยืดสีเทาเก่าๆ ของเขา"ยังไม่นอนอีกเหรอคะ"
แทนสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่าไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียวเขาละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ แต่ก็ยังไม่หันมามองเธอ "อืม... ยังน่ะพอดีอ่านข่าวนิดหน่อย" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปราศจากความตื่นเต้นใดๆ
เฌอลีนเม้มริมฝีปากพยายามข่มความหงุดหงิดเอาไว้เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนหน้าอกอวบอิ่มของเธอเบียดชิดกับแผ่นหลังของเขาใช้ความร้อนจากร่างกายตัวเองส่งผ่านไปหาเขา"ข่าวไว้อ่านพรุ่งนี้ก็ได้มั้งคะ"เธอพูดพลางใช้ปลายนิ้วลากไล้จากแผ่นหลังของเขาลงมายังบั้นเอวอย่างช้าๆ"แต่ข่าวดีตรงหน้า... ไม่ได้มีให้อ่านบ่อยๆ นะ"
เธอคาดหวังว่าเขาจะหัวเราะเบาๆกับมุกตลกสองแง่สองง่ามของเธอ หรืออย่างน้อยก็หันกลับมามองเธอบ้างแต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็เพียงความเงียบและลมหายใจที่หนักหน่วงของเขา
ความอดทนของเฌอลีนเริ่มลดน้อยลงเธอตัดสินใจใช้ไม้แข็งขึ้นอีกนิด มือของเธอเลื่อนจากเอวของเขาอ้อมมาด้านหน้าลูบไล้หน้าท้องแบนราบของเขาอย่างจงใจ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนต่ำลง...ไปยังเป้าหมายที่เธอ้าปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล
ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วของเธอัักับขอบกางเกงนอนของเขาแทนก็ขยับตัวหนีพร้อมกับปัดมือเธอออกเบาๆ "เฌอ... อย่าเลย"เขาพูดเสียงอ่อย "เราเหนื่อยๆ น่ะวันนี้"
คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงมากลางใจของเฌอลีนความหวังและความพยายามทั้งหมดที่เธอสั่งสมมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในพริบตานี่ไม่ใช่ครั้งแรก... ไม่ใช่ครั้งที่สอง...แต่มันนับครั้งไม่ถ้วนแล้วใน่สองสามเดือนที่ผ่านมา
"เหนื่อยเหรอคะ?" เธอทวนคำแต่คราวนี้ในน้ำเสียงไม่มีความเซ็กซี่หลงเหลืออยู่ มีเพียงความเ็าและผิดหวัง"เหนื่อยอะไรนักหนาแทน ทั้งๆ ที่วันนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่เหรอ"
"ก็เครียดๆ เื่ที่มหา'ลัยน่ะ" เขายังคงให้เหตุผลเดิมๆเหตุผลที่เธอได้ยินจนชินชา
เฌอลีนถอนหายใจออกมาดังๆเธอพลิกตัวกลับมานอนหงายจ้องมองเพดานสีขาวที่ตอนนี้ดูว่างเปล่าไม่ต่างจากความรู้สึกของเธอความ้าที่คุกรุ่นอยู่ในกายเมื่อครู่ค่อยๆ มอดดับลงเหลือเพียงความหงุดหงิดและคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอก ร่างกายของเธอร้อนรุ่ม...ร้อนจนแทบจะเผาไหม้ แต่คนข้างๆ กลับเ็าเหมือนน้ำแข็ง
เธอรู้ดีว่าร่างกายตัวเองมีความ้าสูงแค่ไหนเซ็กส์สำหรับเธอไม่ใช่แค่เื่การสืบพันธุ์ แต่มันคือการยืนยันความรักความปรารถนา คือการเชื่อมต่อที่ลึกซึ้งที่สุดระหว่างคนสองคน และที่สำคัญ...มันคือความสุขทางกายที่เธอสมควรจะได้รับ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอดอยากอยู่กลางทะเลทรายทั้งๆ ที่มีแหล่งน้ำอยู่ข้างๆ แต่กลับดื่มกินไม่ได้
"แทน..."เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง พยายามทำใจให้เย็น "หันมาคุยกันดีๆ ได้ไหม"
แทนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอในความมืดสลัวแสงไฟอ่อนๆ ทำให้เฌอลีนเห็นแววตาที่อิดโรยและริมฝีปากที่เม้มแน่นของเขา
"มีอะไรเหรอ" เขาถาม
"เฌอต่างหากที่ต้องถามว่าแทนเป็อะไร" เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา"มันไม่ใช่แค่เื่เครียดแล้วนะแทน นี่มัน...มันกี่ครั้งแล้วที่เราไม่ได้มีอะไรกัน เฌอพยายามแล้ว พยายามทุกอย่างแต่แทนก็ผลักไสเฌอตลอดเลย" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "เฌอไม่ดีตรงไหนเหรอไม่สวยเหรอ หุ่นไม่ดีเหรอหรือว่าเฌอไม่มีเสน่ห์พอที่จะทำให้แทนมีอารมณ์ได้แล้ว"
"ไม่ใช่อย่างนั้น"เขาปฏิเสธทันควัน "เฌอดีทุกอย่าง ดีเกินไปด้วยซ้ำ แต่เรา...เราไม่มีอารมณ์จริงๆ"
"แล้วเมื่อไหร่จะมีล่ะ!"ความอดทนของเฌอลีนขาดผึง เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องหน้าเขาเขม็ง ความผิดหวังความเก็บกด และความ้าที่ไม่ได้รับการตอบสนองะเิออกมาเป็ความโกรธ"รอให้เฌอเหี่ยวเฉาไปก่อนหรือไง! แทนรู้ไหมว่าการที่ผู้หญิงพยายามแต่งตัวสวยๆพยายามเล้าโลมแฟนตัวเอง แต่กลับถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันรู้สึกยังไงมันเหมือนเฌอเป็คนที่ไร้ค่า!เหมือนร่างกายของเฌอไม่มีความหมายอะไรกับแทนเลย!"
"มันไม่เกี่ยวเลยเฌอ เราแค่..."
"แค่อะไร! แค่เครียดเหรอ!คนเรามันจะเครียดได้ทุกวันเลยหรือไง" เธอกอดอกตัวเองไว้แน่นความเย็นของเครื่องปรับอากาศเริ่มทำให้เธอรู้สึกหนาวแต่ความร้อนรุ่มในใจกลับพุ่งสูงขึ้น "เฌอเป็แฟนแทนนะเราควรจะช่วยเหลือกันไม่ใช่เหรอ ถ้าแทนเครียด ทำไมไม่ให้เฌอช่วยผ่อนคลายล่ะทำไมต้องผลักไสกันแบบนี้"
เธอจ้องมองเขา รอคอยคำตอบแต่แทนกลับหลบสายตาและเงียบไป ความเงียบของเขายิ่งเหมือนการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ
"ตอบไม่ได้ใช่ไหมล่ะ"เฌอลีนหัวเราะเยาะหยันออกมาทั้งน้ำตา"ก็เพราะว่าปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ความเครียดปัญหามันอยู่ที่ตัวแทนเองต่างหาก!"
"เฌอลีน!"แทนเรียกชื่อเธอเสียงดังขึ้น แสดงท่าทีไม่พอใจเป็ครั้งแรก"อย่าพูดจาแบบนี้นะ"
"ทำไมจะพูดไม่ได้!ก็มันเื่จริงไม่ใช่เหรอ!" เธอยิ่งท้าทาย "แทนอ่อนแอเกินไป!ปล่อยให้คนอื่นมารังแก ปล่อยให้คนอื่นมาข่มเหงอยู่ได้ ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ผิดพอโดนกระทำมากๆ เข้าก็เอาแต่เก็บมาคิด มาเครียดจนไม่เป็อันทำอะไรแม้แต่เื่บนเตียง! เื่ง่ายๆ ที่เป็สัญชาตญาณของมนุษย์แทนยังทำไม่ได้เลย!"
เฌอลีนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครคือตัวการที่ทำให้แฟนหนุ่มของเธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้เธอรู้แค่ว่าเขาโดนกลุ่มนักกีฬากลุ่มหนึ่งในมหาวิทยาลัยหาเื่อยู่บ่อยๆแต่เธอก็ไม่เคยคิดว่ามันจะส่งผลกระทบรุนแรงมาถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ขนาดนี้
"ความมั่นใจของแทนมันหายไปไหนหมด"เธอยังคงพูดต่อไป น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างขมขื่น"ผู้ชายที่เฌอเคยรู้จัก คนที่เคยมีความฝันคนที่เคยลุกขึ้นสู้เพื่อสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เขาหายไปไหนทำไมตอนนี้เหลือแต่ผู้ชายขี้แพ้ที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาแฟนตัวเอง!"
ทุกคำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของแทนเขานอนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ ไม่มีการโต้ตอบใดๆ มีเพียงลมหายใจที่ติดขัด
เฌอลีนมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างสมเพชทั้งสมเพชเขา และสมเพชตัวเองที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ความปรารถนาทางกายที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโกรธเกรี้ยวความเหนื่อยหน่าย และความรู้สึกว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ
เธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งแต่คราวนี้เธอหันหลังให้เขา ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงลำคอเหมือนสร้างกำแพงกั้นระหว่างคนสองคนที่ไม่สามารถเชื่อมถึงกันได้อีกต่อไป
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ เป็เพื่อนบรรยากาศโรแมนติกที่เธอพยายามสร้างขึ้นเมื่อตอนต้นได้พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีเทียนหอมยังคงส่งกลิ่นหอมหวานของมันต่อไปแต่ตอนนี้มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นของดอกไม้ในงานศพ...งานศพของความสัมพันธ์ที่กำลังจะตายลงช้าๆ
เฌอลีนนอนลืมตาโพลงในความมืดความรู้สึกอัดอั้นแล่นพล่านไปทั่วกายความ้าทางกายยังคงหลงเหลือเป็ตะกอนความร้อนที่เสียดแทงอยู่ใจกลางร่างกายของเธอมันคือความทรมานที่ต้องนอนอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่เธอรักแต่เขากลับไม่สามารถมอบสิ่งที่เธอโหยหาได้
และในความมืดมิดนั้นเอง...ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ
ถ้าเขาปกป้องตัวเองไม่ได้...เธอก็จะทำเอง
เธอจะไม่ยอมให้ความอ่อนแอของแทนมาทำลายชีวิตและความสุขของเธออีกต่อไปเธอจะไปจัดการที่ "ต้นตอ" ของปัญหาด้วยตัวเองไม่ว่ามันจะเป็ใครหน้าไหนก็ตามที่กำลังทำลายความมั่นใจของแฟนหนุ่มของเธอ...คนคนนั้นจะต้องชดใช้
เฌอลีนเม้มริมฝีปากแน่นเป็เส้นตรงดวงตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นในความมืด ค่ำคืนนี้อาจจะเยียบเย็นและว่างเปล่า...แต่เธอสาบานว่ามันจะเป็คืนสุดท้าย
5K
