หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

.... คมทวนของ ขุนพลจวงพุ่งผ่าอากาศทะลวงสายฝนเข้าใส่ เฟยหลง เฟยหลงที่ตอนนี้ร่างกายแทบจะหมดแรง. เขากำทวนในมือให้แน่น. หวังจะต้านรับเอาไว้ อ๊ากกกกกก... เสียงร้องของ เฟยหลงดังขึ้น แม้จะต้านทวนของ ขุนพลจวงได้ แต่ปลายทวนก็แฉลบ ผ่านชายโคร่งด้านซ้ายของเขาไป จนเกิดบาดแผลที่มีเลือดใหลเป็นทางยาว ถึงกระนั้น. เฟยหลงก็ไม่ยอมล้ม แม้โลหิตจะอาบท่วมตัวก็ตามที. เขาใช้ทวนปักพื้นเอาไว้ เพื่อพยุงร่างของตนไม่ให้ล้มลง. สายตากวาดมองออกไปด้วยความโกรธแค้น 

    .... ขุนพลจวง เห็นเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " ช่างตายยากตายเย็นจังเลยนะ เจ้าสมกับฉายา เทพสงครามแคว้นเหลียงจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ เทพสงครามแคว้นเหลียงจะต้องมาสิ้นชื่อด้วยมือข้า จวงอู่ ผู้นี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า " พูดจบ เขาก็ชัดดาบเล่มใหญ่บนหลังออกมา พร้อมกับเอ่ยขึ้น " จงตายซะเถอะ " ดาบเล่มใหญ่ในมือถูกฟันออกไป. เสียงดาบผ่าอากาศดัง คลืดดดด...

   .... เฟยหลง เห็นเช่นนั้น ก็หลับตาลง ก่อนที่ในใจของเขาจะคิดถึง หลี่เหยียนผู้เป็นบิดา หลี่หยานผู้เป็นมารดา หลี่เม่ยเหนียงน้องสาวจอมแก่นของเขา. และสุดท้ายคือคนที่เขาคิดถึงตลอดเวลาไม่เสื่อมคลาย ซุนหยุนซีนั้นเอง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ของคนเหล่านี้ผุดขึ้นมาในสมอง ก่อนที่เขาจะคิดอะไรได้ และอุทานออกมา " ไม่ ข้ายังตายไม่ได้ "

    .... หมีดำที่บาดเจ็บ มองดู เฟยหลง ก่อนจะร้องตะโกนออกมา. " ใช่แล้ว.! ท่านขุนพล ท่านยังตายไม่ได้... " พูดจบ เขาก็กระโดดเข้าไปขวางคมดาบของ ขุนพลจวง 

    " เปรี้ยงงงงง. อั๊กกกก " ก่อนที่ หมีดำจะถูกฟันจนกระเด็นออกไป. แต่ทว่าในขนาดนั้นเอง มู่ปิงที่บาดเจ็บหนัก พุ่งมาทางไหนไม่รู้. เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี ผลัก เฟยหลง กระเด็นตกหน้าผาไป พร้อมกับตะโกนขึ้น " ท่านขุนพลท่านต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อแก้แค้นให้แก่พวกเรา "

     .... สี่ยอดขุนพลเห็นเช่นนั้นก็ตื่นตะลึง. ก่อนจะพากันชักม้ามายังริมหน้าผา ทุกคนต่างก็มองลงไป แต่ปรากฎว่า หน้าผาแห่งนี้ลึกจนไม่อาจจะมองเห็นก้นได้. ขุนพลจวงเห็นเช่นนั้น ก็หันไปทาง มู่ปิง ก่อนจะเอ่ยขึ้น " เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า เจ้าสารเลวเอ้ยยย. ตายซะ " พูดจบ เขาก็ฟัดดาบเล่มใหญ่ในมือเข้าใส่ มู่ปิง  

   .... มู่ปิง เห็นเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมาอย่างกับคนบ้า " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ๆๆๆๆ " ก่อนจะหลับตาลง. แต่ในขนาดที่ คมดาบกำลังจะถึงคอ ก็มีง้าวเล่มใหญ่พุ่งเข้ามากันเอาไว้. เคร้งงง พร้อมกับมีเสียงพูดขึ้น " ช้าก่อนท่านขุนพลจวง หลี่เฟยหลง แม้จะไม่ได้ถูกท่านสังหาร แต่เขาตกลงไปจากที่สูงขนาดนี้ ข้าว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางรอดแน่นอนอีกอย่างด้วยอาการบาดเจ็บของเขาก็สาหัสขนาดนั้น โอกาสรอดแทบไม่มี ท่านปล่อยคนผู้นี้ไปเถอะ " ใช่แล้วเจ้าของเสียงก็คือ ขุนพลเย่ นั้นเอง

     .... ขุนพลจวงได้ยินเช่นนั้น. ก็เก็บดาบของตน ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ซักพัก แล้วจึงเอ่ยขึ้น " ได้ วันนี้ข้าเห็นแก่หน้าท่าน ข้าจะปล่อยมันไป แต่ว่า ต่อจากนี้ไป มันจะไม่ได้เป็นทหารอีก มันและพวกที่ยังรอดชีวิต จะเป็นได้เพียงแค่ ทาสสงครามเท่านั้น " พูดจบเขาก็ชักม้าออกไป

     .... ขุนพลปู้ เห็นเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " ในเมื่อ หลี่เฟยหลงตายแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ "

    .... ขุนพลเย่ และขุนพลอินจู ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า ก่อนที่ ขุนพลเย่จะกล่าวออกมาว่า " สิ้นแล้วสินะ เทพสงครามแคว้นเหลียง หลี่เฟยหลง ช่างน่าเสียดายจริงๆ " ( เดิมที่ ขุนพลเย่ ผู้นี้ก็ไม่คิดจะทำเรื่องแบบนี้ แต่ว่าด้วยเป็นคำสั่งของ. หยางเล่อผู้เป็นนาย ไหนเลยเขาจะปฎิเสธได้ ใจจริงนั้นเขานับถือ เฟยหลงด้วยซ้ำไป )

    .... ขุนพลอินจู ได้ยินเช่นนั้น ก็ชักม้าเข้ามาหาแล้วพูดขึ้น " พวกเรารีบไปเถอะ. สิ่งเดียวที่ท่านและข้าพอจะช่วยเขาได้ก็คือ ทำศพให้กองทหารของเขาอย่างดี "

 .... ภายใต้หุบเขาซงซาน มีต้นไม้ใหญ่ที่หนาทึบ นับว่าสวรรค์ยังมีเมตาต่อเฟยหลง ที่ร่างของเข้าแม้จะตกลงมาจากที่สูง​ แต่ว่ากับได้เหล่าต้นไม้ใหญ่ฉุดร่างของเขาเอาไว้ จึงทำให้เขาไม่ได้ตกลงสู่พื้นดิน แต่ถึงกระนั้นมันก็ทำให้ร่่งกายของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสสากรรจ์เลยที่เดียว แต่ก่อนที่เขาจะหมดสติลง. เขามองไปเห็นลำธารสายนึง พร้อมกับพึมพัมขึ้น " ใช่แล้ว ข้ายังตายไม่ได้ ข้าต้องแก้แค้นให้กับพี่น้องของข้า " พูดจบเขาก็พยามคลานไปยังลำธาร ก่อนจะหมดสติลง

     .... ในที่สุด รุ่งเช้าก็มาเยือน เพียงชั่วค่ำคืน เทือกเขาซงซานที่เคยสวยงาม. ก็กลายเป็นที่ฝังศพของทหารทั้งสามพัน โดยคนที่ยังมีชีวิตอยู่เหลือแค่เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น. ก่อนที่ทุกคนจะถูกพาไปยัง เมืองหลวง

    .... ในขนาดนั้น ช่วงเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงยามเย็น ภายใต้เทือกเขาซงซาน ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก  

      " ท่านพ่อเจ้าค่ะ ข้างหน้ามี ลำธารพวกเรารีบไปกันเถอะ " เสียงของหญิงสาวนางนึงเอ่ยขึ้น หญิงสาวนางนี้มีใบหน้าที่อ่อนหวานมีผิวพรรณขาวผ่อง ดวงตากลมโตดูแล้วมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก แต่ที่ทำให้นางยิ่งทรงเสน่ห์คงหนีไม่พ้น ชุดที่นางสวมใส่เป็นชุดที่แตกต่างจากหญิงสาวในแคว้นเหลียงและแคว้นอู๋สวมใส่กันอย่างสิ้นเชิง เป็นชุดที่มีความโค้งเว้าโชว์สัดส่วนอย่างชัดเจน ซึ่งบุรุษใดได้เห็นคงจะมีเลือดกำเดาใหลเป็นแน่

     " ระวังน่ะ ถิงถิง เห้อ... เจ้าลูกคนนี้ " เสียงของชายวันกลางคนเอ่ยออกมา. รูปร่างของเขาสันทัน ใบหน้าดูเฉลียวฉลาด ในมือกำลูกแก้วเอาไว้สามลูกดูจากการแต่งตัวก็รู้ว่าเป็นพ่อค้า ก่อนที่เขาจะ. หันไปเอ่ยกับคนรับใช้ว่า " เร็วหน่อยพวกเจ้า ถึงลำธารข้างหน้าพวกเราค่อยพักกัน "

    " ขอรับ/ เจ้าค่ะ. นายท่าน " เหล่าคนรับใช้รับคำ ก่อนจะพากันเร่งขับเกวียนให้เร็วขึ้น

    .... ในขนาดที่ ถิงถิง กำลังเล่นน้ำในลำธารอย่างมีความสุขอยู่นั้นเอง. นางก็กรี๊ดออกมาสุดเสียง " กรี๊ดดดดด ท่านพ่ออออ "

    .... ได้ยินเช่นนั้น เขารีบควบม้าอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยบ่าวรับใช้จำนวนนึง " ถิงถิง เกิดอะไรขึ้น? "

    .... นางชี้ไปทาง ร่างของบุรุษคนนึง ก่อนจะเอ่ยขึ้น " นะ นั้น นั้น คนตาย. มีคนตายเจ้าค่ะ " นางเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่สั่นเทาก่อนจะวิ่งเข้ามาหลบด้านหลังของบิดาตน

    .... ได้ยินเช่นเขาก็มองไปยังร่างของบุรุษคนนั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้น. " เจ้าใหญ่ เจ้าสอง รีบเข้าไปดูซิ "

     " ขอรับนายท่าน " ทั้งสองรับคำ ก่อนจะรีบเข้าไปดู  

    .... และเมื่อ ทั้งสองเข้ามาดู ก็ตรวจพบว่า บุรุษคนนี้ยังไม่ตาย ก่อนจะหันหน้าของเขามา. ใช่แล้วบุรุษผู้นี้ก็คือ เฟยหลงนั้นเอง " นายท่านขอรับ ชายหนุ่มคนนี้ยังไม่ตายขอรับ "

    .... ได้ยินเช่นนั้น เขาก็รีบพูดขึ้น " เร็วเข้าพาเขามานี้ซิ "

      .... ทั้งสองได้ยินเช่นนั้น ก็แบกร่างของ เฟยหลงมาให้ นายของตนดู.  

      " โอโห.บาดแผลเต็มตัวขนาดนี้ยังไม่ตายอีกหรอ ช่างประหลาดยิ่ง " ถิงถิง รีบพูดขึ้น

     " ดูจากชุดของเขาน่าจะเป็นทหาร แต่ไม่รู้ว่าอยู่แคว้นไหน แต่เขาได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ยังไม่ตาย นับว่าพลังใจของเขาสูงส่งมาก เร็วเข้า เจ้าใหญ่ ไปนำยารักษาบาดแผลมาให้ข้า. ข้าจะช่วยเขา " บิดาของ ถิงถิง เอ่ยขึ้น

    .... เจ้าใหญ่ ได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่รอช้าเร่งไปนำยามาทันที ก่อนจะเอ่ยขึ้น " นายท่านขอรับเหตุใดท่านถึงช่วยทหารใกล้ตายคนนี้ด้วยหละครับ "

    .... ได้ยินเช่นนั้น เขาก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดขึ้น " ข้าเองแม้จะเป็นพ่อค้าสมุนไพร แต่ก็นับว่าเป็นหมอคนนึง เห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วยข้าจะทำได้ยังไงกัน. เอาหละใส่ยาให้เขาเสร็จละ เจ้าก็พาเขาไปนอนบนเกวียนเถอะ อีกอย่างเปลี่ยนชุดให้เขาด้วยละ. เพื่อไม่ให้มีปัญหาตามมา "

    " ขอรับนายท่าน " เจ้าใหญ่รับคำ ก่อนจะนำร่างของ เฟยหลงไปไว้บนเกวียน พร้อมกับพูดขึ้น " เจ้าหนุ่ม ต้องขอบคุณสวรรค์นะ ที่ให้เจ้าได้เจอกับ นายท่านไป๋ของข้า หาไม่เจ้าได้กลายเป็นอาหารสัตว์ป่าไปแล้ว. "

    .... ถิงถิง เห็นเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " ท่านพ่อ เร็วๆนี้เราก็ไม่ได้รับรายงานว่ามีสงครามหนิ แล้วเหตุใดถึงได้มีทหารบาดเจ็บได้ "

     " อืม เรื่องนี้พ่อเองก็ ไม่รู้เหมือนกัน คงต้องรอให้เขาฟื้นก่อนหละมั้ง พวกเราค่อยถามเขาเอา. " นายท่านไป๋ เอ่ยออกมา

     " เจ้าค่ะท่านพ่อ " 

    " เอาหละ วันนี้ก็สายมากแล้วพวกเราจะพักกันที่นี้ซักคืน ก่อนจะออกเดินทางต่อ เจ้าใหญ่เจ้าสอง จัดเวณยามให้ดีๆด้วย " ก่อนที่เขาจะหันมายัง ถิงถิง เเล้วพูดขึ้น " ถิงถิง เจ้าเองก็ไปดูทหารหนุ่มคนนั้นหน่อยไป "

    " เจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกจะไปเดี๋ยวนี้ " พูดจบนางก็ไปทันที