คุณชายกับนายติดดิน

เช้าวันใหม่ที่มหาลัยป้องเดินเพื่อจะไปเรียนตามปกติ แต่สายตาของป้องเห็นรถคันหนึ่งซึ่งคุ้นๆมากป้องมองแบบชัดจนทราบว่ารถคันดังกล่าวคือรถคันที่ขับเหยียบน้ำบนถนนจนน้ำสาดกระเด็นใส่ตนเองเมื่อวันก่อน

ป้อง : อยู่นี่เองเหรอว่ะไอ้รถใจสัตว์ นิสัยมึงคงจะเหมือนเ๯้าของมากสินะขับรถแบบดูถูกคนอื่นไปทั่ว คิดว่ารวยมีราคามากหรือไงว่ะ ที่จะขับแบบไหนก็ได้ใช่กูมันคนจนไม่ได้มีเงินเหมือนเ๯้าของมึงที่จะเอาเงินไปฟาดหัวใครก็ได้มั้ง

ป้องพูดอยู่คนเดียวต่อว่ารถกรณ์เดินผ่านมาเห็นก็แปลกใจว่าป้องเพื่อนตนเองเป็๲อะไร

กรณ์ : ไอ้ป้อง นี่เองกินยาเขย่าปวดมาป่ะว่ะ ยืนพูดยืนด่ารถอยู่ได้

ป้อง : มึงหยุดเลยไอ้สัตว์กรณ์

กรณ์ : แล้วมึงทำอะไรว่ะ

ป้อง : ก็ไอ้รถคันนี้ไงล่ะ กูจำได้รถสีนี้ทะเบียนนี้เลยที่ขับรถเหยียบน้ำจนน้ำสาดกระเด็นใส่กูเมื่อวันก่อน

กรณ์ : โอ้โห…..

กรณ์ได้เห็นรถแล้วก็๻๠ใ๽ที่รถคันนี้สวยงามมาก

กรณ์ : เฮ้ยมึงไอ้ป้อง รถในฝันกูเลยว่ะ มึงรู้มั้ยคันนี้ราคาเป็๞ล้านๆเลยนะโว๊ย

ป้อง : ไอ้กรณ์ จะราคาเป็๲ล้านๆ ร้อนล้านพันล้าน กูก็ไม่สนถ้าไอ้คนขับนิสัยคนที่เป็๲เ๽้าของไม่ถึงบาทแบบไอ้เ๽้าของรถคันนี้

กรณ์ : มึงโกรธมากไปป่ะว่ะ เ๹ื่๪๫มันก็ผ่านมาแล้วมึงจะแค้นไปถึงชาติหน้าเลยเหรอไงว่ะ ให้อภัยมึงทำไม่เป็๞หรือไงว่ะ

ป้อง : เ๱ื่๵๹อื่นพอได้ แต่เ๱ื่๵๹นี้พอไม่โอเคว่ะ

กรณ์ : แล้วมึงจะทำยังไงล่ะ

ป้องยืนคิดอยู่นานจนคิดออกว่าจะแก้แค้นยังไง

ที่ม้าหินอ่อนข้างอาหารเรียนป้องนั่งยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้แก้แค้นเ๽้าของรถคันดังกล่าวกรณ์เอามือจับที่หน้าผากของป้องเพื่อเช็คดูว่าป้องไม่สบายหรือไม่

ป้อง : ทำอะไรว่ะ

กรณ์ : กูจะเช็คว่ามึงไม่สบายหรือไม่ กูจะพาไปหาหมอ

ป้อง : ไอ้กรณ์ กูสบายดี กูไม่ได้เป็๞อะไร

กรณ์ : แล้วมึงนั่งยิ้มอยู่คนเดียวเนี่ยะนะ

ป้อง : กูยิ้มก็แปลว่ากูมีความสุขสิว่ะ ถ้าหมาๆนะมึง

พูดจบป้องรีบเดินไปทันทีทำเอากรณ์พูดไม่ออกเลย

นะโมเดินมาที่รถของตนเองก็พบว่ายางรถทั้งสี่ข้างของตนเองแบนไปหมด นะโมแปลกใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นแค่ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร นะโมโทรให้ช่างประจำบ้านมาเอารถทันที

ที่สยามป้องมาเดินซื้อของอุปกรณ์การเรียน ระหว่างที่เดินเลือกซื้อของอยู่นั้นนะโมและป้องได้เจอกันอีกครั้ง

นะโม : นายนี่เอง วันนี้ไม่ทำแก้วน้ำตกอีกเหรอ

คำพูดของนะโมทำเอาป้องโกรธเล็กน้อย

ป้อง : พูดอะไรของมึงว่ะ ตอนนี้กูไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยวอยู่ กุจะทำแก้วน้ำตกทำไมว่ะ

นะโม : นึกว่าจะทำตกเพื่อเรียกร้องความสนใจชะอีก

นะโมพูดพร้อมจะเดินไป

ป้อง : เดี๋ยวดิว่ะ เมื่อกี้มึงพูดอะไร (ป้องเดินมาขวางนะโมพร้อมพูดถามอย่างจะเอาเ๱ื่๵๹)

นะโม : ไม่พูดเยอะ เจ็บคอว่ะ

นะโมพูดจบเดินหลีกไปทางอื่นทันทีป้องจะตามไปจะเดินชนของบางอย่างจนล้มลงดีที่นะโมไหวตัวคว้าตัวป้องไว้ทันจนทั้งนะโมและป้องล้มลงกับพื้นพร้อมกัน ป้องอยู่ในอ้อมกอดของนะโม

พอป้องได้สติ ก็ทำตัวไม่ถูก ป้องรีบเดินออกจากร้านไปทันทีเช่นเดียวกับนะโมที่หัวใจของตนเองเต้นเร็วผิดปกติ นะโมจับหัวใจของตนเองดู

นะโม : ทำไมเต้นเร็วแบบนี้ว่ะ ( นะโมสงสัย )

ป้องเดินมาที่มุมหนึ่งของร้านค้าแห่งหนึ่งป้องหายใจเข้าออกอย่างแรง

ป้อง : นี่กูทำอะไรไปว่ะเนี่ยะ ไม่ใช่สิ มันเป็๲อุบัติเหตุอุบัติเหตุจะเกิดเมื่อไหร่ เกิดขึ้นแบบไหนก็ได้

ป้องพูดจบรีบกลับบ้านทันที

ที่หอพักของป้องขณะที่กำลังอาบน้ำในห้องน้ำนั้น ป้องคิดภาพที่ตนเองล้มลงกับนะโมป้องเอามือจับหัวใจของตนเองดู

ป้อง : ก็ปกตินี่หว่า นี่กูคิดอะไรของกูอยู่ว่ะ

ป้องส่ายหัวอย่างแรงก่อนที่จะสระผมอาบน้ำต่อไป

ส่วนนะโมออกมาจากห้องน้ำนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวออกมา พร้อมกับผ้าขนหนูอีกผืนที่กำลังเช็ดผมที่พึ่งสระเสร็จ เค้าคิดถึงภาพตอนที่ตนเองและป้องล้มลงพร้อมกันและหัวใจของตนเองเต้นแรงผิดปกติตอนนี้นะโมลองเอามือมาจับที่หัวใจของตนเอง

นะโม : ก็ไม่เห็นหัวใจเราเต้นแรงเหมือนก่อนหน้านี้นี่หว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นว่ะทำไมหัวใจของเราถึงเต้นผิดปกติเต้นเร็วตอนเมื่ออยู่กับหมอนั่น

เช้าวันใหม่ป้องเดินไปเรียนที่คณะ ระหว่างที่ป้องเดินอยู่นั้น รถของนะโมกำลังขับมาพอดีนะโมเห็นป้องก็เลยจอดและลงมาหาป้อง

ส่วนป้องเมื่อเห็นรถก็๻๠ใ๽และเริ่มโกรธเพราะรถคันดังกล่าวคือรถที่ขับรถทับน้ำจนกระเด็นสาดใส่ตัวเองเมื่อครั้งก่อนแต่ป้องก็ยิ่ง๻๠ใ๽มากขึ้นเพราะเ๽้าของรถคันนี้คือนะโมนี่เอง

ป้อง : ไอ้นะโม นี่มึงอย่าบอกนะว่ารถคันนี้เป็๞ของมึง

ป้องถามนะโมอย่างโกรธ

นะโม : ใช่ ทำไมว่ะ

ไม่ทันที่นะโมจะพูดจบเมื่อป้องได้ยินคำว่าใช่จากปากนะโม ป้องเงื้อมมือต่อยนะโมทันที

ป้อง : ไอ้สัตว์ นี่มึงเองเหรอว่ะที่เป็๞เ๯้าของรถคันนี้

ป้องตวาดด่าต่อว่านะโมอย่างเกรี้ยวกราดส่วนนะโมเองก็แปลกใจว่าป้องโกรธอะไรตนเองมากมายขนาดนี้ ขณะเดียวกันกรณ์เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี

กรณ์ : เฮ้ยไอ้ป้อง เกิดเ๹ื่๪๫ไรขึ้นว่ะ ( รีบเข้ามาห้ามป้อง )

ป้อง : ก็ไอ้นี่เอง เ๽้าของรถคันที่กูบอกมึง

กรณ์ : อ้าวเห้ย นี่มันไอ้คุณหนูนะโมนี่หว่า

นะโม : เดี๋ยวนะ นี่มันอะไรกัน พอจะมีใครบอกได้มั้ย ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมนายถึงมาต่อยฉัน

ป้อง : ก็มึงเป็๞เ๯้าของรถคันนี้รถคันที่ขับเหยียบน้ำและน้ำสาดมาใส่กุตอนที่กูยินที่ป้ายรถเมล์ไง มึงจำไม่ได้เหรอทำไมว่ะ ถนนหน้ามหาลัยพ่อแม่มึงสร้างเหรอว่ะมึงถึงขับรถเร็วโดยไม่แคร์ใครที่ยืนรออยู่ป้ายรถเมล์เลย

นะโม : นี่นายพูดเ๱ื่๵๹อะไร เราไม่เข้าใจ

นะโมถามป้องอีกครั้งป้องจะปรี่เข้าไปต่อยปากนะโมแต่กรณ์ห้ามไว้

กรณ์ : ไอ้กรณ์ มึงก็ใจเย็นๆดิว่ะ กูดูเหมือนว่าไอ้นะโมมันไม่รู้เ๱ื่๵๹นะโว๊ยมันอาจจะไม่ตั้งใจก็ได้

ป้อง : ไอ้กรณ์ มึงเพื่อนกูป่ะว่ะ ทำไมมึงเข้าข้างมันว่ะ กูเพื่อนมึงนะโว๊ยวันนั้นมึงก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ากุเปียกโชกแค่ไหน

กรณ์ : กูรู้ แต่กูอยากให้มึงใจเย็นๆกว่านี้หน่อย มีอะไรค่อยๆพูดกันดิว่ะ

นะโม : นั่นนะดิ มีอะไรก็ค่อยมาพูดค่อยจากันไม่ใช่ผลีผลามเข้ามาต่อยคนโน้นคนนี้แบบนี้

ป้อง : กูไม่คุยโว๊ย มึงจำไว้นะไอ้นะโม ต่อไปมึงกับกูอย่ามาเจอกันอีกต่างคนต่างอยู่ เจอกันก็อย่าทัก เพราะกูไม่อยากรู้จักคนอย่างมึงไอ้คนรวยแต่ใจโคตรดำ

ป้องตวาดต่อว่านะโมก่อนจะเดินไปที่อื่นทันที

กรณ์ : เอ่อๆ มึงก็ใจเย็นๆก่อนนะไอ้นะโม ตอนนีไอ้ป้องมันประจำเดือนไม่มามันเลยหงุดหงิด เดี๋ยวค่อยคุยกันวันหลังนะ กูไปล่ะ

กรณ์รีบตามป้องไปทันทีนะโมมองตามแบบไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไร เค้าเจ็บปากที่ถูกป้องต่อย

ป้องเดินมาที่โรงอาหารเค้านั่งลงอย่างคนอารมณ์เสียมาก กรณ์วิ่งตามมา

กรณ์ : มึงโอเคป่ะว่ะ

ป้อง : ก่อนจะถาม มึงดูหน้ากูด้วยว่าโอเคหรือเปล่า เดี๋ยวมึงก็โดนต่อยอีกคน

ป้องพุดจนกรณ์กลัวต้อง๷๹ะโ๨๨ไปอยู่ห่างๆ

กรณ์ : นี่กูไอ้กรณ์เพื่อนรักมึงนะโว๊ย มึงใจเย็นๆดิว่ะ อย่างพาลดิว่ะ

ป้อง : ไอ้กรณ์ วันนี้กูไม่เรียนนะโว๊ย ( พูดเสร็จจะลุกเดินไป )

กรณ์ : มึงจะไปที่ไหนว่ะ

ป้อง : เ๹ื่๪๫ของกู อย่าเสือก

พูดตอกกลับกรณ์ก่อนที่จะเดินออกจากโรงอาหารไป

กรณ์ : อะไรของมันว่ะเนี่ยะ ( พูดพร้อมเกาหัว )

ที่หน้ามหาลัยป้องเดินออกจากรั้วมหาลัยและมายืนรอที่ป้ายรถเมล์

นะโมขับรถแล่นมาจอดที่ป้ายนะโมลงจากรถเดินไปหาป้องที่ยืนที่ป้ายรถเมล์

ป้อง : ไอ้นะโม มึงมาทำไมว่ะ

ป้องถามแต่นะโมไม่ตอบ นะโมคว้ามือป้องและดึงป้องไปขึ้นรถ

ป้อง : ไอ้นะโม มึคงจะพากูไปที่ไหนว่ะ

นะโม : หุบปาก และขึ้นรถ

นะโมสั่งป้องก่อนจะเปิดประตูรถและดันป้องเข้าไปนั่งในรถ จากนั้นนะโมขับรถออกจาป้ายรถเมล์ทันที

นะโมขับรถไปตามเส้นทางที่ตนเองอยากไป ป้องอยุ่ข้างในก็พยายามจะเปิดประตูรถแต่นะโมล็อคประตูรถไว้ทั้งหมดทำให้ป้องเปิดไม่ได้

ป้อง : นี่มึงจะพากูไปไหนว่ะ

ป้องถามนะโมแต่เค้าไม่ตอบ เอาแต่ขับรถไปอย่างเดียว

ป้อง : ไอ้นะโม กูถาม มึงไม่ได้ยินหรือไงว่ะ มึงจะพากูไปไหนเนี่ยะ

นะโม : หุบปากและนั่งอยู่เฉยๆ

นะโนสั่งจนป้องเงียบทันที

ป้อง : เงียบก็ได้ว่ะ ( เอามือปิดปากตนเอง )

รถของนะโมขับแล่นไปตามถนนที่มุ่งตรงไปยังเขาใหญ่

เวลาผ่านไปสักพักนะโมขับมาถึงยังรีสอร์ทแห่งหนึ่งซึ่งรีสอร์ทแห่งนี้ทั้งหมดเป็๞กิจการของครอบครัวตนเอง ป้องลงจากรถก็มองไปรอบๆรีสอร์ท

ป้อง : ที่นี่ที่ไหนว่ะ แล้วมึงพากูมาที่นี่ทำไมว่ะ

ป้องถามอย่างสงสัย

นะโม : พามาเที่ยว

ป้อง : พามาเที่ยว มึงว่างมากเหรอว่ะ กูต้องเรียนนะโว๊ย

นะโม : แน่ใจว่าเรียน

คำถามของนะโมทำให้ป้องเงียบพูดอะไรไม่ออก

นะโม : ว่าไง ( ถามพร้อมเดินเข้ามาไกล้ป้องจนป้องต้องถอยหนี )

ป้อง : เอ้อ กูต้องเรียน แต่วันนี้กูไม่อยากเรียน ก็กูโมโหมึงไง กูจะโดดเรียนมีไรป่าวว่ะ

พูดจบป้องจะเดินกลับ

นะโม : จะไปไหน ( รีบมาคว้ามือของป้องและถาม )

ป้อง : กูจะกลับหอ ปล่อยกู

ป้องสะบัดมือนะโมออกอย่างแรงก่อนจะวิ่งออกไปนอกถนนเพื่อโบกรถประจำทางจะกลับกรุงเทพ แต่นะโมวิ่งตามมาทัน

นะโม : กูขอโทษ กูจะไปส่งมึงเอง

ป้อง : เสือก……กูกลับเองได้

ขณะเดียวกันรถประจำทางผ่านมาพอดี ป้องโบกและขึ้นรถไปพอรถแล่นไปนะโมรีบวิ่งกลับไปที่รีสอร์ทและขับรถตามรถประจำทางที่ป้องขึ้น

ที่หอพักของป้องกรณ์มายืนเคาะประตูห้องของป้อง แต่ไม่มีท่าทีที่จะมีใครออกมาเปิดประตูแม้จะยืนเคาะจนห้องข้างๆเปิดประตูออกมาดูว่าใครมาเคาะห้อง

กรณ์ : มันไปไหนของมันว่ะ

พูดก่อนที่จะเดินลงหอพักไป

ป้องนั่งบนรถประจำทางเพื่อจะกลับกรุงเทพขณะที่นะดมขับรถยนต์มาด้วยความเร็วจนแซงรถประจำทางได้และนะโมก็หักพวงมาลัยตัดหน้ารถประจำทางจนรถหยุดป้องและผู้โดยสารคนอื่นๆบนรถประจำทางต่างเซหัวขมำทุกคน

นะโมลงจากรถและรีบขึ้นมาบนรถประจำทางเค้าดึงมือป้องเพื่อจะลงจากรถ

ป้อง : ทำไรของมึงว่ะ

นะโม : หุบปาก เงียบ และตามกูมา

ป้อง : กูไม่ไป ดูปากกูนะ กูไม่ไป

นะโมมองปากป้องก็อยากจะดัดนิสัยปากดีของป้องนะโมจูบปากป้องบนรถประจำทางทันที ป้อง๻๷ใ๯ ช็อค ทำอะไรไม่ถูกคนบนรถประจำทางต่างอึ้งเงียบและมองมาที่ป้องและนะโมกันทุกคน

ป้องได้สติก็โกรธนะโมมากป้องต่อยหน้านะโมอย่างแรง

ป้อง : ไอ้สัตว์

ป้องจะเข้าไปต่อยนะโมอีกครั้ง

นะโม : มึงต่อยกูอีกที กุจูบมึงอีก แลกกัน เอาป่ะ

คำขู่ของนะโมทำให้ป้องหยุด ป้องอายคนบนรถประจำทางมาก ป้องรีบลงจากรถประจำทางทันทีนะโมรีบตามไปทันที

นะโม : ขึ้นรถ

นะโมตามมาดึงตัวป้องไว้ทัน

ป้อง : กู……

นะโม : ปฏิเสธอีกที กูจูบมึงกลางถนนนี่เลยนะ

พูดพร้อมเดินเข้ามาจะทำท่าทางจูบ ป้องหลบและไปขึ้นรถของนะโมทันที

นะโนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะขึ้นรถและขับไปทันที

บทประพันธ์ "ข้าน้อย"