เคยไหมที่คนเราอยากทำตามความ้าสักครั้ง แต่พอได้สิ่งที่้ามาแล้วยังไม่ทันอิ่มเอมกลับต้องมาจากไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
มืดชะมัด นี่คือความคิดแรกของคนที่นอนอยู่ในที่แคบ ๆ มาหลายเดือน โดยที่ไม่เห็นแสงตะวันใด ๆ
ใครมาปิดไฟในห้องกัน มองไม่เห็นอะไรเลย เปิดไฟเดี๋ยวนี่นะ!! เสียงะโดังออกมาตามที่สมองสั่งทันที
หากแต่เสียงที่ออกมานั้น
"แอ้ แอ้" เสียงทารกร้องไห้จ้า เพราะถูกตบสะโพกน้อยๆ
หืม…เสียงเด็ก เด็กเหรอมาจากที่ไหนกัน
แล้วทำไมเรายังลืมตาไม่ได้เสียที?
"นะ..น้องหญิง ลูกของเรา ลูกของเราร้องออกมาแล้ว ขอบคุณ ขอบคุณ์"
เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ ใบหูของทารกแรกเกิดที่ยังนอนลืมตาขึ้นไม่ได้
น้ำเสียงนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื้นตันใจและตื่นเต้น ดวงตาคมที่มีหยดน้ำตาไหลออกมา กำลังมองมายังสตรีคนรักที่นอนพักจากการคลอดบุตรชายคนแรกของพวกเขา ในนั้นเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย
"จริงหรือเ้าค่ะ ขอน้องได้ดูหน้าลูกของเราหน่อยเ้าค่ะ ท่านพี่" เสียงหวานปนแหบแห้งดังออกมาจากสตรีที่เพิ่งคลอดบุตร
ผู้ที่เป็มารดาครั้งแรกในชีวิตของเด็กทารกตัวแดงในห่อผ้า รีบเอ่ยปากขอดูหน้าบุตรตัวน้อยในอ้อมแขนของสามีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
‘เดี๋ยวน่ะ แล้วนี่เสียงใครอีก? ไพเราะยิ่ง’
ร่างกายที่ถูกอุ้มส่งให้ใครสักคนอย่างอ่อนโยน จากอ้อมแขนที่แข็งดั่งเหล็กไปสู่อ้อมแขนที่แสนอบอุ่นอ่อนโยนอย่างเบามือ
ความรู้สึกเหมือนลอยไปลอยมานี่ แบบนี้ก็ไม่เลวนัก ความคิดล่องลอยในสมองน้อย ๆ ที่คิดออกมาในขณะที่ไม่อาจลืมตาขึ้นมาได้
ผ้าชุบน้ำอุ่น ๆ ถูกวางลงบนดวงตาที่ปิดสนิท ไม่นานก็ทำให้เด็กที่เพิ่งถือกำเนิดสามารถลืมตาขึ้นมาได้ครั้งแรก
ถึงแม้สายตาที่มองรอบกายจะไม่ชัดนัก แต่ยังพอทำให้การมองเห็นได้อย่างเลือนลางก็นับว่าดีมากสำหรับในตอนนี้
โอ๊ะ ผู้หญิงคนนี้สวย สวยมากๆ
ส่วนชายผู้นี้ก็หล่อเหลามากไม่แพ้กัน
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาควรสนใจ สิ่งสำคัญตอนนี้อยู่คือตนเองอยู่ที่ไหนถึงจะถูก
ก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เขากลายเป็เด็กทารกที่เพิ่งถือกำเนิดมาได้อย่างไร?
เหตุย้อนไปก่อนหน้า
ในวันนั้นก่อนที่จะมาเกิดใหม่ หญิงสาวมีอาชีพเป็นักฆ่าภายใต้สังกัดของคนเป็ปู่มาก่อน
ภารกิจก่อนหน้านี้คือการแฝงตัวไปยังกลุ่มผู้ก่อการร้าย หน้าที่ที่ต้องทำมีไม่มากหลังจากที่ทำงานให้เสร็จงานหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ความตั้งใจที่อยากไปพักผ่อนด้วยการนั่งรถขึ้นเหนือเพื่อไปเที่ยว
การไปเที่ยวบนเขาเพียงลำพังหญิงสาวไปแทบจะทุกปี เพราะเป็คนชอบธรรมชาติมาก
ไม่ว่าจะป่าที่ไหน? ถ้าพอมีเวลาว่างก็จะดั้นด้นเดินทางไปให้ได้ แม้จะมีอุปสรรคเกิดขึ้นแต่ก็ไม่เคยมีเป็ปัญหาอะไรจริงจัง
ตลอดหลายชั่วโมงที่นั่งรถเพื่อเดินทางไปถึงที่หมาย
พอถึงสถานีร่างบางก็จัดการกับสัมภาระแล้วนำกระเป๋าขึ้นสะพายหลัง สองขาเดินตามคนอื่นไปอย่างช้า ๆ จนมาถึงทางขึ้นไปบนเขา
เป็เส้นทางเดียวที่จะสามารถเดินทางขึ้นไปบนดอยได้ หลังจากที่เดินทางเป็ชั่วโมง แม้จะมีเหงื่อที่ไหลลงมาบ้างแต่พอขึ้นมาเห็นวิวแล้วทำให้คนหายเหนื่อยได้ดีทีเดียว
“คุ้มค่ากับที่มาในวันนี้มากเลย สวยมาก”
เมื่อมองจนพอใจก่อนจะหันไปหาพื้นที่สำหรับกางเต็นท์พักสำหรับคืนนี้
เช้ามืดร่างบางลุกออกจากเต็นท์ล้างหน้าล้างตาเพื่อไปดูพระอาทิตย์ขึ้น เพราะเคยมีคนพูดกันมากกว่าที่นี่พระอาทิตย์ขึ้นตอนเช้าสวยมากแถมมีหมอกที่กั้นท้องฟ้ากับูเาเหมือนทะเลซึ่งมันสวยมากทีเดียว
“ทั้งสวย ทั้งอากาศสดชื่นจริง ๆ ไม่ต้องวุ่นวายอะไรด้วยอยากอยู่ต่อนาน ๆ ชะมัด”
เพราะอากาศยามเช้าสดชื่นแบบนี้พอได้มาเห็นและัักับตัวเองไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ จากตอนแรกที่วางแผนไว้ว่าจะอยู่เที่ยวที่นี่อีกสักสองวันจึงลงจากบนเขา แต่สุดท้ายก็ถูกเลื่อนออกไปเป็ในวันที่ห้าแทน
“น้องชายมาคนเดียวหรือ” ระหว่างที่ดูพระอาทิตย์ขึ้นได้ไม่นาน ก็มีคนในกลุ่มนั้นหันมาเห็นเด็กคนหนึ่งยืนดูพระอาทิตย์อยู่คนเดียวอยู่ใกล้ ๆ จึงเดินเข้ามาทักทาย
“ค่ะ มาคนเดียว”
“พี่ขอโทษนะ นึกว่าน้องเป็ผู้ชาย” อีกฝ่ายโดยเพื่อนตบหัวไปหนึ่งทีข้อหาถามเื่ไม่เป็เื่
“พี่ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะ” หญิงสาวในกลุ่มเอ่ยขอโทษออกมาแทน
“ไม่เป็ไรค่ะ ชินแล้ว”
จากนั้นก็คุยกันไปกันมาทุกคนจึงชักชวนให้หญิงสาวร่วมกลุ่มด้วย หลังจากที่อยู่ตั้งแคมป์อยู่บนเขาสองวันจึงทำการแยกตัวออกมาจากกลุ่มพวกเขา
หลังจากอยู่บนเขามาวันที่สามวันต่อมาก็ไปตั้งแคมป์ที่อื่น ในห้าวันที่ผ่านมาหญิงสาวเดินสำรวจป่าได้เยอะมาก มีสิ่งที่น่าสนใจมากมายไม่ว่าต้นไม้ที่รู้จักบ้างและที่ไม่รู้จักบ้าง รวมทั้งพบเจอพืชสมุนไพรที่เคยเห็นแต่ในหนังสือและดูสัตว์ป่าต่างๆ พลางสำรวจวิถีชีวิตของพวกมันไปด้วยอย่างสนุกสนาน เพราะนานๆ ครั้งถึงจะได้เข้าป่าแบบนี้เหมือนสมัยเด็ก ๆ ที่ผู้เป็พ่อเคยพาไปฝึกการต่อสู้อยู่บ่อยครั้ง
วันนี้ร่างบางของหญิงสาวตัดสินใจเดินทางย้อนกลับลงจากเขาที่อยู่ห่างจากที่พักในจุดแรกถึงห้ากิโลเมตร ที่หญิงสาวไม่กลัวหลงป่านั้นก็เป็เพราะเป็คนมีความจำที่แม่นยำและชอบสำรวจ เก็บรายละเอียดของทุกพื้นที่ที่ผ่านมา พอถึงเบื้องล่างที่เป็ตลาดเล็กๆ ของชาวบ้านในพื้นที่ใกล้เคียง ตั้งใจว่าจะซื้อของไปเป็ที่ระลึกสำหรับทุกคน จึงเดินเลือกซื้ออยู่เป็เวลานานเพราะเลือกไม่ถูก สุดท้ายก็ได้แต่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับไปให้พอเป็พิธีจะได้ไม่ถูกบ่น หลังจากได้ของที่ระลึกครบจึงเดินไปรอรถประจำทางที่จะขึ้นมาทุก ๆ ชั่วโมง
หลังจากนั่งรอไปสักพักจึงสังเกตเห็นถึงก้อนเมฆบนท้องฟ้าเริ่มตั้งเค้าทำท่าว่าฝนจะตกลงมา ฉับพลันลมก็เริ่มแรงขึ้นทำให้ใบไม้ใบหญ้าปลิวว่อน และฝุ่นกระจัดกระจาย พอเหลียวมองด้านหน้าอีกทีบนถนนก็เริ่มมองเห็นรถบัสใกล้เข้ามาแล้ว
"เฮ้อ!มาสักที"
เปรี้ยง!!
อยู่ๆ สายฟ้าผ่าลงมาพร้อมกับสายฝน ทำให้ผู้คนรีบหาทีหลบฝนทันทีเนื่องจากฝนเริ่มตกหนักขึ้น ส่วนวีแกนก็รีบสะพายกระเป๋าขึ้นไปรถทันทีที่รถบัสวิ่งมาถึง
สองชั่วโมงผ่านไปตอนนี้กำลังนั่งรถประจำทางกลับบ้านอย่างสบายใจพร้อมฮัมเพลงไปด้วยเบา ๆ ผ่านหูฟังพร้อมทั้งนั่งมองรถบนถนนที่สวนกันไปมาอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่อาจรู้ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้ากำลังจะมีเื่อุบัติเหตุเกิดขึ้นกับตัวเองในไม่ช้า
ในเวลาต่อระหว่างที่รถบัสคันนี้กำลังที่เตรียมที่จะเลี้ยวเข้าท่ารถเพื่อส่งผู้โดยสารลงยังปลายทางอยู่นั่น ได้มีรถตู้คันหนึ่งขับสวนมาด้วยความเร็วสูงเพราะฝ่าสัญญาณไฟแดง ทำให้รถทั้งสองฝ่ายชนกันอย่างแรงจนพลิกคว่ำ
ปัง!! โครม!!
"อะไร/กรี๊ด/อ๊าก/ช่วยด้วย"
เสียงผู้คนกรีดร้องดังระงม ทั้งใ หวาดกลัว เ็ป ร้องไห้จนวีแกนฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะมันดังเหมือนแมลงหวี่ที่อยู่ในหูมันอื้อไปหมด
"กะ..เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
เหตุการณ์รถชนเมื่อสักครู่นี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนทำให้ไม่มีใครมีเวลาได้ทันตั้งตัว
ตอนนี้สายตาของหญิงสาวเริ่มพร่ามัวจากเืที่ไหลลงมาจากหน้าผาเข้าสู่ดวงตา ร่างทั้งร่างไม่ส่วนไหนที่ยังคงมีความรู้สึกเหลืออยู่ เพราะร่างกายนี้ถูกอัดกระแทกอย่างแรงและไม่รู้ว่ามีท่อนเหล็กเสียบเข้ามาที่ช่องท้องตอนไหน? เืมากมายพากันไหลออกมาแข่งกันไม่หยุด
าแที่อื่นมีบ้างหรือเปล่า ขนาดเ้าของร่างยังไม่มีเวลาสำรวจจนถึงตอนนี้
มีสติที่เหลืออยู่ไม่มากแล้ว แต่ยังประมวลผลได้ว่าเกิดจากสาเหตุอะไร
"อ่า รถชนงั้นเหรอเนี่ย.."
ไม่นานหน่วยปฐมพยาบาลก็มาถึงยังที่เกิดเหตุ ทุกคนต่างเร่งมือนำร่างคนเจ็บที่ติดอยู่ออกมาจากใต้ซากรถเพื่อนำไปส่งโรงพยาบาล
“คนนี้อาการแย่แล้ว รีบมาช่วยเร็ว”
“ครับ”
คนเจ็บรายนี้เสียเืมากทำให้เหล่าหน่วยปฐมพยาบาลรีบนำออกมาจากใต้รถ
รถพยาบาลขับออกไปด้วยความเร็ว หญิงสาวที่ตามร่างกายมีแต่าแทนอาการปวดหัวไม่ไหว แม้จะมาถึงโรงพยาบาลได้แต่ร่างกายของหญิงสาวก็ไม่อาจทนอาการเืออกฉับพลันที่มี จึงค่อย ๆ หมดลมหายใจจากไปตลอดกาล