กลิ่นแอล์กอฮอล์ลอยจาง ๆออกมาจากห้องสีขาวหญิงสาวน่าตางดงามเกลี้ยงเกลา สายตาเฉียบคมกับรูปลักษณ์ที่ดูปราดเปรียวคล่องตัวอยู่ในชุดกาวน์สีขาวกำลังเดินออกจากห้องที่ตนเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จแม้ตอนนี้หลันหลันจะอายุสามสิบนิด ๆแล้วแต่หญิงสาวยังดูแลตนเองเป็อย่างดีจนเพื่อน ๆ และน้อง ๆในโรงพยาบาลต่างไม่มีใครเชื่อว่าหญิงสาวจะอายุสามสิบกว่า ๆ แล้ว
“หมอหลันคะคนไข้ห้อง 108 ไม่ได้สติค่ะ”
“อื่มกำลังไป”
เรียวขาคู่งามที่โผล่พ้นกระโปรงทรงเอที่คลุมถึงหัวเข่าอวดขาคู่งามเล็กที่สตรีหลายๆ คนต่างอิจฉารีบเร่งฝีเท้าไปยังห้อง 108 อย่างรวดเร็ว แม้หญิงสาวจะอายุขนาดนี้แล้วแต่กลับไร้ซึ่งคนรักหรือจะพูดให้ถูกก็คือหลันหลันเพิ่งถูกแฟนที่กำลังจะแต่งงานด้วยหักอกมาดังนั้นเธอจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจในการทำงานเพื่อให้ลืมเื่ที่เกิดขึ้นนั้น
“เหนื่อยหน่อยนะคะวันนี้”
เสียงพยาบาลสาวเอ่ยกับหลันหลันหลังจากที่หญิงสาวออกมาจากห้อง108หลันหลันยิ้มให้พยาบาลสาวที่ตนค่อนข้างสนิทด้วยก่อนจะเดินไปยังห้องพักหมอที่ถูกจัดไว้ให้
“หมอหลันคะกาแฟสักแก้วไหมคะ”
เซียวเซ่าพยาบาลสาวที่หลันหลันสนิทเดินเข้ามาเอ่ยกับหญิงสาว
“ขอบใจนะได้สักแก้วก็คงดี ว่าแต่เช้านี้ไม่เห็นฮัวหู่เลย”
“รายนั้นเข้ากะบ่ายค่ะ”
“อ่อ”
“หมอหลันมีอะไรหรือเปล่าคะ”
“เปล่าหรอกแค่กำลังคิดว่าคืนนี้จะได้อยู่เวรกับใคร”
เซียวเซ่ายิ้มให้ก่อนจะออกไปเตรียมกาแฟให้หลันหลันขณะที่เซียวเซ่ากำลังจะออกจากห้องกลับชนเข้ากับฮัวหู่ที่วิ่งเข้ามา
“ฮัวหู่ระวังหน่อยสิ”
“ขอโทษๆ พอดีมีเื่ด่วน”
ฮัวหู่หอบหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องไปเซียวเซ่าที่เห็นอาการของฮัวหู่นึกสงสัยจึงเดินตามฮัวหูเข้าห้องหลันหลันไปในทันที
“หมอหลันๆ เมื่อกี้ระหว่างเข้ามาฉันพบคุณหม่าด้วย”
“หม่าเหวินหรือ”
“ค่ะดูเหมือนเขาจะมาพร้อมช่อดอกไม้ด้วยนะคะ”
หลันหลันถอนหายใจก่อนจะนึกถึงเื่ราวต่างๆ ที่ผ่านมา หลันหลันกับหม่าเหวินคบกันั้แ่เรียนหมอทั้งสองเข้ากันได้ดีกับครอบครัวของอีกฝ่ายแต่พอเรียนปีสองครอบครัวของหลันหลันเกิดอุบัติเหตุทำให้พ่อแม่ของหญิงสาวเสียชีวิตทิ้งไว้เพียงมรดกกองโตจากเงินประกันไว้ให้หญิงสาวแม้ตอนนั้นทั้งสองจะยังคงรักกันดีแต่เพราะการเรียนที่หนักและต่างไม่มีเวลาให้กันจึงทำให้ทั้งสองห่างเหินกันไปบ้างแต่ก็ไปมาหาสู่กันเป็ระยะๆ
“หลันหลันตอนนี้พวกหนูก็เรียนจบมีงานทำกันแล้วแม่กับพ่อคิดว่าคงถึงเวลาที่หนูกับอาเหวินควรแต่งงานกันได้แล้วนะ”
“ใช่ๆ อาเหวินคิดว่าอย่างไร”
“ผมย่อมเห็นด้วยอย่างแน่นอนครับ”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะมองมาที่หญิงสาวแม้หลันหลันจะเป็สาวยุคใหม่แต่กลับหวงเนื้อหวงตัวมิยอมชิงสุกก่อนห่ามซึ่งเื่นี้ทำให้หม่าเหวินไม่พอใจอยู่บ้างแต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมรับในเื่นี้ของหญิงสาว ไม่นานหลังจากที่ตกลงกันทั้งสองได้จัดทำการ์ดและจัดเตรียมงานแต่งงานกันอย่างวุ่นวาย
“สวัสดีค่ะดิฉันมาขอพบหมอหลันค่ะ”
“รอสักครู่นะคะไม่ทราบว่าได้นัดหรือเปล่าคะ พอดีหมอหลันกำลังมีคนไข้”
“ไม่เป็ไรค่ะฉันรอได้”
สตรีรูปร่างเล็กเดินมาถามพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์เซียวเซ่าที่ตอนนั้นประจำอยู่หน้าเคาน์เตอร์ได้ตอบหญิงสาวด้วยรอยยิ้มอย่างเป็มิตรหญิงสาวรูปร่างเล็กนั่งรอหลันหลันอย่างกระวนกระวายใจไม่นานหลังจากว่างจากการตรวจคนไข้เซียวเซ่าจึงได้เชิญหญิงสาวเข้าไปพบหมอหลัน
“สวัสดีค่ะเชิญนั่งค่ะ”
หลันหลันที่กำลังง่วนอยู่กับการจดบันทึกได้เอ่ยกับผู้เข้ามาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่เพิ่งเข้ามาหญิงสาวทั้งสองยิ้มให้กันเล็กน้อย
“สวัสดีค่ะหมอหลันคงไม่รู้จักดิฉัน เพียงแต่...”
หลันหลันที่มองใบหน้าอันอ่อนหวานน่ารักนั้นก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งามนั้นแววตาที่แฝงไปด้วยความเศร้าหมองทำให้ใจของหลันหลันรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ
“มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ”
หญิงสาวทำใจดีสู้เสือ‘เพราะถึงอย่างไรความจริงก็คือความจริงไม่มีใครสามารถปิดบังได้จนวันตายเป็แน่’หลันหลันมองหน้าสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้ายังไม่ทันเอ่ยสิ่งใดหญิงสาวตรงหน้ากลับหลั่งน้ำตาออกมาจนหลันหลันที่นั่งอยู่ใไม่น้อยโชคยังดีที่เซียวเซ่ายังคงอยู่กับหญิงสาวในห้อง
“คุณมีอะไรก็ค่อยๆ พูดมาเถอะค่ะ คุณร้องไห้แบบนี้ใครมาเห็นจะคิดเอาได้ว่าฉันรังแกคุณ”
หลันหลันเอ่ยช้าๆ อย่างใจเย็น หญิงสาวร่างเล็กค่อย ๆเช็ดน้ำตาจากกระดาษทิชชู่ที่ได้รับจากเซียวเซ่า
“ดิฉันชื่อจื่อเซี้ยเมื่อปีก่อนที่งานสัมมนา ฉันได้พบกับหมอเหวินที่นั่นเราทั้งคู่ได้พัฒนาความสัมพันธ์กันจน......”
จื่อเซี้ยได้ล้วงเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมายื่นให้หลันหลันหญิงสาวรับมาก่อนจะอ่านผลในกระดาษนั้นอย่างชำนาญ มือน้อย ๆ สั่นไหวเบา ๆ
“ดิฉันท้องฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาทำลายงานแต่งงานของคุณหรอกนะคะ ฉันเพียง...”
“จื่อเซี้ยคุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
หม่าเหวินวิ่งกระหือกระหอบเข้ามาในห้องก่อนจะดึงตัวจื่อเซี้ยออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมหันกลับมาหาหลันหลันที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมนั้น
“หลันหลันเื่นี้ผมอธิบายได้คุณรอผมก่อนนะ”
ชายหนุ่มหายออกไปพร้อมกับจื่อเซี้ยในทันทีทิ้งให้หลันหลันยังคงอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“หมอหลัน”
เสียงเซียวเซ่าเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาจับไหล่หญิงสาวที่ตนนับถือและรักดั่งพี่สาวเบา ๆหลันหลันหันมายิ้มอ่อนให้เซียวเซ่าแม้ว่าตอนนั้นในใจของหญิงสาวนั้นจะแหลกสลายไปแล้วก็ตาม
145K
